Politiek Nederland en de firma List&Bedrog

——————————————————————————–

From: kingkong1621@live.nl
To: ben.bloem@digiwel.nl; almere@sp.nl; ad@ad.nl; brandpunt@kro.nl; bureau@nationaleombudsman.nl; cda.publieksvoorlichting@tweedekamer.nl; christenunie@tweedekamer.nl; cdja.maastricht@gmail.com; cie.vws@tweedekamer.nl; d66@tweedekamer.nl; denhaag@sp.nl; denkmetkoosmee@gmail.com; g.wilders@tweedekamer.nl; groenlinks@tweedekamer.nl; groephopzoetermeer@hans-zijlstra.nl; groningen@sp.nl; haarlem@sp.nl; i.y.tan@chello.nl; info@devrijspreker.nl; info@laatjenietkisten.nl; info@zwerfjongeren.nl; k.vaartjes@amnesty.nl; kamer@sp.nl; l.hartings@tweedekamer.nl; lelystad@sp.nl; leeuwarden@sp.nl; maatschappelijkeopvang@loc.nl; meldjezorg@platformggz.nl; meldpuntcorporaties@minvrom.nl; nieuwsdienst@anp.nl; nieuwsdienst@trouw.nl; no.reply@nos.nl; nrc@nrc.nl; postbus@eerstekamer.nl; pvda_voorlichting@tweedekamer.nl; pvv@tweedekamer.nl; redactie.elsevier@elsevier.nl; redactie@eenvandaag.nl; redactie@nd.nl; redactie@parool.nl; redactie@telegraaf.nl; redactie@volkskrant.nl; rotterdam@sp.nl; sanny.fortuin@planet.nl; sdn@planet.nl; sgp@tweedekamer.nl; straatadvocaten@gmail.com; tip@at5.nl; tips@leeuwardercourant.nl; utrecht@sp.nl; voorlichting@minvws.nl; voorlichting@rekenkamer.nl; vvdvoorlichting@tweedekamer.nl; w.tonissen@tweedekamer.nl; zembla@vara.nl; zmag@xs4all.nl; zonde04@gmail.com; zorgvisie@reedbusiness.nl
Subject:
Date: Tue, 25 Jan 2011 19:39:47 +0100


Mijn mede-Amerikanen: vraag niet wat uw land voor u kan doen, maar vraag wat u voor uw land kunt doen. Mijn mede-burgers op aarde: vraag niet wat Amerika voor u zal doen, maar wat we samen kunnen doen voor de vrijheid van de mens.”
Engels: “And so, my fellow americans: ask not what your country can do for you – ask what you can do for your country. My fellow citizens of the world: ask not what America will do for you, but what together we can do for the freedom of man.”


Doelbewust opgezet door vorige kabinetten
Bureaucratische chaos oorzaak van onnodige schulden
07-05-2009 08:34
Bureaucratische chaos is een belangrijke oorzaak van de grote aantallen daklozen en klanten van voedselbanken, stelt diaken mr. ing. Jaap Bos naar aanleiding van het symposium Kerk en Schuldhulp op 25 april.
Uit onderzoek van SGBO, het onderzoeks- en aviesbureau van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG), is in 2006 gebleken dat meer dan de helft van de schuldhulpbehoeftigen niet bereikt wordt. Daarom heeft de werkgroep Arme Kant van Nederland van de Raad van Kerken tijdens het symposium Kerk en schuldhulp een handreiking gepresenteerd voor diaconaal werkers. Deze handreiking, ”Eerste hulp bij schulden”, bevat systematisch becommentarieerde ervaringsverhalen. Zoals van Piet, wiens baas besloot te gaan rentenieren in Spanje, wat ontslag betekende voor het personeel. Een werkloosheidsuitkering werd geweigerd, omdat Piet nog recht zou hebben op drie maanden salaris. De sociale dienst weigerde een overbruggende uitkering van leenbijstand, die hij later zou kunnen terugbetalen zodra hij het proces tegen hen gewonnen zou hebben. Piet zat vier maanden lang zonder enig inkomen. Spaargeld had hij niet, maar wel schulden voor een gefinancierde wasmachine. Zijn creditcard gebruikte hij voor eten. Hij kon zijn verplichtingen niet nakomen.
Bij drie maanden huurachterstand volgde een ontruimingsvonnis. Piet kwam eerst terecht in een Helmondse, later in een Eindhovense daklozenopvang. Toen eindelijk zijn werkloosheidsuitkering op gang kwam, vond hij in Geldrop een huurkamertje tussen de Polen.
Het proces tegen die baas in Spanje heeft hij maar laten zitten. Want ook al zou hij dat winnen, 100 procent afbetaling van zijn schulden was onmogelijk. Een persoonlijk faillissement was theoretisch mogelijk, maar zou geen praktische oplossing bieden. Want anders dan in de Angelsaksische landen, blijf je hier met de overblijvende schulden levenslang zitten. Wij kennen wel een wettelijke schuldsanering, waarbij je onder toezicht van een bewindvoerder drie jaar zo veel als mogelijk is moet sparen om schulden af te betalen.

Na drie jaar wordt de rest­­schuld niet meer opeisbaar verklaard door de rechtbank. Maar wettelijke schuldsanering is pas mogelijk na een mislukte poging van een minnelijke regeling via een Gemeentelijke Kredietbank (GKB).
Piet liep aan tegen een opeenstapeling van wachttijden bij de GKB in Geldrop en vervolgens in Helmond: totaal zeven maanden. Er viel dus niet te onderhandelen over een minnelijke regeling, waarbij schuldeisers genoegen zouden nemen met een regeling analoog aan de wettelijke.
Intussen had zijn oude woningcorporatie loonbeslag gelegd op zijn uitkering. Hij moest rondkomen van de beslagvrije voet van 90 procent van de bijstandsnorm. De Belastingdienst had ook nog een kleine vordering. Had die nu maar gewoon loonbeslag gelegd, dan had de buit gedeeld moeten worden tussen beide beslagleggers. Maar de Belastingdienst had haast en besloot daarom bankbeslag te leggen om de beslagvrije voet te omzeilen. Ze kunnen zelfs gaan tot je maximale roodstand.
Volgens een hoge belastingambtenaar, die zichzelf de oppertollenaar van Nederland noemt, is die harde aanpak bedoeld voor jongelui van negentien met petjes die wel dure auto’s rijden, maar op de een of andere manier geen belasting betalen. De GKB heeft met de Belastingdienst een samenwerkingsconvenant om mee te werken aan minnelijke schuldregelingen. Maar vanwege de wachtlijsten had Piet daar niets aan. En nu kon hij zijn kamerhuur niet meer betalen. Hij dreigde voor de derde keer op straat te komen. De diaconie heeft zijn kamerhuur betaald.
Onderzoeksbureau Hiemstra & De Vries heeft in een rapport ”Schulden? De gemeente helpt” van juli 2008 geconstateerd dat de schuldhulpverlening sterk voor verbetering vatbaar is.
Chaotisch
Maar het belangrijkste probleem zit in het verouderde wettelijke systeem van beslagleggingen, dus bij het departement van justitie. Er zou iets gedaan moeten worden aan die chaotische stapeling van beslagen, waar mensen mee te maken krijgen als ze niet precies passen in het bureaucratische systeem. In het geval van Piet betrof het wachtlijsten bij de GKB, maar ik zie ook mensen verpauperen als ze uit de wettelijke schuldsanering worden gezet, omdat maatschappelijk werk wegens wachtlijsten geen tijd heeft om hen te begeleiden en de saneringsbewindvoerder het niet tot zijn taak rekent. Onder de voedselbankklanten tref ik veel van dit soort gevallen.
De auteur is diaconaal schuldhulpverlener te Eindhoven en medeauteur van de handreiking.

Kabinet-Lubbers I (1982-1986)

Dit kabinet van CDA en VVD presenteert zich als een ‘no nonsense-kabinet’. Het richt zich op sanering van de overheidsfinanciën door bezuinigingen en afstoting van overheidstaken, en op herstel van werkgelegenheid. Er wordt onder meer gekort op uitkeringen en onderwijs- en ambtenarensalarissen. Ook sectoren als volksgezondheid en welzijn moeten inleveren. De werkloosheid, die tot recordhoogte was opgelopen, gaat geleidelijk afnemen.

Het kabinet krijgt te maken met veel maatschappelijk verzet, niet alleen vanwege zijn financieel-economische beleid, maar ook door het besluit kruisraketten te plaatsen. Hiertegen wordt een petitionnement georganiseerd. Premier Lubbers voert het CDA echter in 1986 naar winst en het beleid van het kabinet wordt door het volgende kabinet voortgezet.

Het kabinet bestaat uit negen ministers van het CDA en zes van de VVD. Minister-president Lubbers is lid van het CDA. Het eerste kabinet-Lubbers treedt op 4 november 1982 aan en wordt op 24 mei 1986 demissionair. Op 14 juli 1986 treedt het tweede kabinet-Lubbers i aan.

Bijzonderheden

kruisraketten
Op 1 november 1985 besluit het kabinet tot plaatsing van 48 kruisraketten op de luchtmachtbasis Woensdrecht, nadat eerder in juni 1984 een voorwaardelijk besluit daartoe was genomen (plaatsing zou niet doorgaan als de Sovjet-Unie over meer dan 378 SS-20-raketten zou beschikken). Begin 1986 stemt het parlement in met een verdrag tussen Nederland en de VS over de plaatsing van de kruisraketten.

Het maatschappelijk protest kreeg vorm in een grote vredesdemonstratie in Den Haag (29 oktober 1983) en door een volkspetitionnement (3,7 miljoen handtekeningen).

Studiefinanciering
Er komt een nieuw stelsel van studiefinanciering, waarbij verkorting van de studieduur een belangrijk doel is. Er komt een basisbeurs en een aanvullende beurs in de vorm van een lening. Studenten moeten daardoor vaker lenen en eerder een beroep doen op bijdragen van de ouders.

RSV-enquête
De parlementaire enquête i naar de ondergang van het RSV-concern brengt minister Van Aardenne (VVD) van Economische Zaken in 1984 in de problemen. Als minister van hetzelfde ministerie zou hij volgens de enquêtecommissie in 1978 de Tweede Kamer onvolledig en misleidend hebben ingelicht. Van Aardenne mag van de Tweede Kamer uiteindelijk wel blijven zitten, maar wordt nadien als ‘aangeschoten wild’ beschouwd.

financieel-economisch beleid
Er wordt bezuinigd op alle sectoren, maar vooral ambtenaren- en onderwijssalarissen en uitkeringen merken daarvan direct de gevolgen. In 1983 wordt gekort op de kinderbijslag. Het totale bezuinigingspakket voor 1984 is bijna 12 miljard gulden. In de loop van 1983 treedt licht economisch herstel op, maar de werkloosheid blijft erg hoog (in 1984 zijn er nog 800.000 werklozen).

De ambtenarensalarissen worden per 1 januari 1983 ‘bevroren’ en per 1 oktober 1983 met 2% gekort. Er zijn vooral in 1983 en 1984 diverse grote protest- en stakingsacties, onder meer van ambtenaren, onderwijzers, PTT-, bus- en spoorwegpersoneel en van politiefunctionarissen. In 1984 wordt wel een akkoord bereikt over arbeidstijdverkorting die moeten leiden tot meer banen bij de overheid.

In februari 1983 staakt de overheid de steun aan het RSV-concern. Ook andere bedrijven, zoals Boskalis en diverse scheepswerven komen in de problemen.

financieel-economisch beleid in cijfers

Overige onderwerpen: – de gevolgen van het kernongeluk in Tsjernobyl, waarna een nieuwe discussie ontstaat over het gebruik van kernenergie
– privatiseringen (PTT, Staatsdrukkerij)
– spreiding van rijksdiensten. In 1984 besluit het kabinet dat de PTT top verhuist naar Groningen.
– de financiering van de Europese Gemeenschap staat onder druk door de eis van het Verenigd Koninkrijk om minder te hoeven bijdragen. Nederland speelt een bemiddelende rol.
– de invoering van een superheffing om de overproductie van melk tegen te gaan

– aankondiging van hervorming van de mediawetgeving in de Medianota (1985)
– de status aparte voor Aruba
– de vorming van een aparte provincie Rijnmond wordt afgeblazen
– vorming van een Postbank NV
– het rapport van de Staatscommissie-Jeukens over euthanasie. Het kabinet komt echter niet met wetgeving.
– de mislukte kandidatuur van Amsterdam voor de organisatie van de Olympische Spelen in 1992
– de weigering in 1985 van minister Brinkman om de satirische auteur Hugo Brandt Cortius de P.C. Hooftprijs toe te kennen

Samenstelling kabinet
Minister-President
Drs. R.F.M. Lubbers (cda)

Viceminister-president
Drs. G.M.V. van Aardenne (vvd)

Algemene Zaken
minister: Drs. R.F.M. Lubbers (cda)

Buitenlandse Zaken
minister: Mr. H. van den Broek (cda)
staatssecretaris: Dr. W.F. van Eekelen (vvd) (5 november 1982 – 14 juli 1986)

minister voor Ontwikkelingssamenwerking
minister: Drs. E.M. Schoo (vvd)

Justitie
minister: Mr. F. Korthals Altes (vvd)
staatssecretaris: Mr. V.N.M. Korte-van Hemel (cda)

Binnenlandse Zaken
minister: Mr. J.G. Rietkerk (vvd) (4 november 1982 – 20 februari 1986)
minister a.i.: Mr. F. Korthals Altes (vvd) (21 februari 1986 – 12 maart 1986)
minister: Dr. R.W. de Korte (vvd) (12 maart 1986 – 14 juli 1986)
staatssecretaris: Drs. M.J.J. van Amelsvoort (cda) (8 november 1982 – 14 juli 1986)

Onderwijs en Wetenschappen
minister: Drs. W.J. Deetman (cda)
staatssecretaris: Drs. N.J. Ginjaar-Maas (vvd) (5 november 1982 – 14 juli 1986)
staatssecretaris: Drs. G. van Leijenhorst (cda) (8 november 1982 – 14 juli 1986)

Financiën
minister: Dr. H.O.Ch.R. Ruding (cda)
staatssecretaris: Mr. H.E. Koning (vvd) (5 november 1982 – 14 juli 1986)

Defensie
minister: Dr. J. de Ruiter (cda)
staatssecretaris: J. van Houwelingen (cda) (5 november 1982 – 14 juli 1986)
staatssecretaris: Ch. Schwietert (vvd) (8 november 1982 – 12 november 1982)
staatssecretaris: Drs. W.K. Hoekzema (vvd) (19 november 1982 – 14 juli 1986)

Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
minister: Dr. P. Winsemius (vvd)
staatssecretaris: Mr. G.Ph. Brokx (cda) (5 november 1982 – 14 juli 1986)

Verkeer en Waterstaat
minister: Drs. N. Smit-Kroes (vvd)
staatssecretaris: Drs. J.F. Scherpenhuizen (vvd) (8 november 1982 – 14 juli 1986)

Economische Zaken
minister: Drs. G.M.V. van Aardenne (vvd)
staatssecretaris: Mr.Drs. F. Bolkestein (vvd) (5 november 1982 – 14 juli 1986)
staatssecretaris: P.H. van Zeil (cda) (5 november 1982 – 22 juni 1986)

Landbouw en Visserij
minister: Ir. G.J.M. Braks (cda)
staatssecretaris: A. Ploeg (vvd) (8 november 1982 – 14 juli 1986)

Sociale Zaken en Werkgelegenheid
minister: Drs. J. de Koning (cda)
staatssecretaris: L. de Graaf (cda) (5 november 1982 – 14 juli 1986)
staatssecretaris: Mr. A. Kappeyne van de Coppello (vvd) (8 november 1982 – 14 juli 1986)

Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur
minister: Mr.Drs. L.C. Brinkman (cda)
staatssecretaris: Drs. J.P. van der Reijden (cda) (5 november 1982 – 14 juli 1986)

belast met coördinatie van aangelegenheden de Nederlandse Antillen betreffend en met de zorg voor aan de Nederlandse Antillen te verlenen hulp en bijstand
minister: Drs. J. de Koning (cda)

Mutaties
Nog voor het kabinet goed en wel van start is, treedt de nieuw benoemde staatssecretaris van Defensie, Schwietert (VVD), al weer af. Hij blijkt zijn c.v. wat te hebben aangedikt, en kan vanwege de discussie die dat oplevert niet goed functioneren. Zijn partijgenoot Hoekzema, burgemeester van Coevorden, volgt hem op.

Begin 1986 overlijdt minister Rietkerk (VVD) van Binnenlandse Zaken. Hij wordt opgevolgd door zijn partijgenoot en Tweede Kamerlid De Korte.

Formatie
De PvdA, die als grootste partij uit de verkiezingen i was gekomen, is het eerst aan zet. Informateur van Kemenade moet de mogelijkheden onderzoeken voor het vormen van een kabinet met een brede, dan wel zo breed mogelijke, steun. Zijn ideeën worden echter niet door de grote fracties gedeeld zodat hij zijn opdracht na drie weken aan de Koningin teruggeeft. Dan is CDA-informateur Scholten aan de beurt. Hij werkt naar een CDA-VVD kabinet.

Saillant detail is nog dat dan Van Agt, politiek leider van het CDA, aangeeft de politiek te verlaten. Hoewel hij al wel had aangekondigd dat hij mogelijkerwijs tijdens deze kabinetsperiode tot dat besluit zou komen, hield niemand er rekening mee dat dat nu al zou gebeuren. Lubbers neemt het politiek leiderschap van het CDA over.

Scholten weet al snel een ontwerp voor een regeerakkoord voor CDA en VVD neer te leggen. De mogelijke plaatsing van kruisraketten in Nederland is nog een problemen. VVD is voor, het CDA weet het nog niet. Scholten lost dit handig op door nog geen principebesluit in het regeerakkoord op te nemen.

Lubbers krijgt de formatieopdracht en vormt vlot een kabinet met de VVD. Het CDA krijgt de zware portefeuilles.

Kerngegevens

Tweede Kamer tot 5 november 1982 Tweede Kamer van 5 november 1982 tot 8 december 1983 Tweede Kamer van 8 december 1983 tot 3 juni 1986 Tweede Kamer vanaf 3 juni 1986
CDA 45 45 43 54
VVD 36 36 36 27
totaal 81
(54%) 81
(54%) 79
(52.7%) 81
(54%)

Eerste Kamer tot 13 september 1983 Eerste Kamer van 13 september 1983 tot 3 juni 1986 Eerste Kamer vanaf 3 juni 1986 minister­raad/(kabinet)
CDA 28 26 26 8 (16)
VVD 12 17 16 6 (14)
totaal 40
(53.3%) 43
(57.3%) 42
(56%)

data en feiten formatie

datum wat wie tot en met dagen
8 september 1982 Tweede Kamer­verkiezingen
10 september 1982 benoeming (in)formateur J.A. van Kemenade 30 september 1982 21
1 oktober 1982 benoeming (in)formateur W. Scholten 29 oktober 1982 29
30 oktober 1982 benoeming (in)formateur R.F.M. Lubbers 4 november 1982 6
4 november 1982 beëdiging nieuwe bewindslieden Koningin Beatrix 21 mei 1986 1294
22 mei 1986 kabinet demissionair 13 juli 1986 53
14 juli 1986 ontslag verleend Koningin Beatrix

Het ‘crisiskabinet’-Lubbers (issue)
Het jaar 1983 (issue)

Kabinet-Lubbers II (1986-1989)

Dit kabinet van CDA en VVD is qua politieke samenstelling een voortzetting van het eerste kabinet-Lubbers i. Het ombuigingsbeleid wordt voortgezet, waarbij de bestrijding van de werkloosheid de hoogste prioriteit krijgt. Na drie jaar komt het tot een breuk, na een conflict i tussen kabinet en VVD-Tweede Kamerfractie over het reiskostenforfait.

Belangrijke beleidsbeslissingen van het kabinet zijn de verzelfstandiging van de PTT en een omvangrijke herziening van het stelsel van sociale zekerheid. Verder komen de Mediawet en de Wet op de studiefinanciering tot stand. Minister Nijpels brengt een Milieubeleidsplan uit.

Het kabinet bestaat uit negen ministers van het CDA en zes van de VVD. Minister-president Lubbers is lid van het CDA. Het tweede kabinet-Lubbers treedt op 14 juli 1986 en wordt op 3 mei 1989 demissionair. Op 7 november van dat jaar treedt het opvolgende kabinet-Lubbers III i aan.

Bijzonderheden

financieel-economisch beleid

Dankzij de wereldwijde groei van de economie gaat het ook in Nederland beter. De problemen met de overheidsfinanciën zijn echter nog niet voorbij en de uitgaven en lasten stijgen bovendien weer. De werkloosheid daalt bovendien slechts geleidelijk.

Het kabinet komt met een stelselherziening in de sociale zekerheid. Daarbij komt een nieuwe Werkloosheidswet tot stand. Na afloop van de uitkering kan een beroep worden gedaan op een IOAW- of Bijstandsuitkering. De IOAW is een uitkeringsregeling voor oudere (d.w.z. van 57 jaar en ouder) en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werklozen. Een Toeslagenwet voorziet zo nodig in aanvulling op de uitkering tot het relevante sociaal-minimum.

Op basis van het rapport van de commissie-Oort komt er een algehele belastingherziening.

financieel-economisch beleid in cijfers

ruimtelijke ordening
In 1988 verschijnt de Vierde Nota Ruimtelijke Ordening (VINEX). Ruimtelijke kwaliteit wordt voorop gesteld. Nederland moet de specifieke voordelen van de overzichtelijke stedelijke structuren uitbuiten in de internationale concurrentie. Er wordt onder andere aandacht besteed aan de groeikansen van Schiphol.

De mainports (Rotterdam en Schiphol) moeten via achterlandverbindingen via weg, water, rail en buis kansen krijgen zich te ontplooien. Het economische kerngebied van de Randstad moet worden uitgebreid tot de steden in Noord-Brabant en Midden-Gelderland. Er komen nieuwe woningbouwlocaties om aan de vraag naar woningen te voldoen.

ziektekosten
Na een rapport van de commissie-Dekker (o.l.v. van oud-Philipstopman Wisse Dekker) komt staatssecretaris Dees met een (eerste) wetsvoorstel om een basisverzekering in te voeren en om bepaalde voorzieningen van de Ziekenfondswet over te hevelen naar de AWBZ.

studiefinanciering
De uitvoering van de nieuwe Wet op de studiefinanciering leidt tot grote problemen. Minister Deetman komt daardoor fel onder vuur te liggen van de oppositie en van de studenten. De minister gaat zich meer en meer verzetten tegen verdere bezuinigingen op zijn begroting.

milieubeleid
In 1989 brengt minister Nijpels het Nationaal Milieubeleidsplan uit. Hierin staat een analyse van de milieuproblematiek op lokaal, regionaal en mondiaal niveau. De veroorzakers van milieuverontreiniging worden verantwoordelijk gesteld voor het oplossen daarvan. Met doelgroepen, zoals het bedrijfsleven, worden taakstellingen afgesproken. Het streven naar duurzame ontwikkeling wordt hoofddoelstelling van het milieubeleid.

reiskostenforfait
Het kabinet komt ten val doordat VVD-fractievoorzitter Voorhoeve een voor het kabinet onaanvaardbare motie over het afschaffen van het reiskostenforfait indient. Het kabinet kwam met die maatregel in het kader van het door VVD-minister Nijpels uitgebrachte Nationaal Milieubeleidsplan. Het demissionaire kabinet schrijft dan vervroegde Tweede Kamerverkiezingen uit.

Belangrijke onderwerpen waar het kabinet verder mee te maken krijgt, zijn:

– de vrijlating van de ‘Twee van Breda’. Na jaren discussie besluit het kabinet de laatste twee tot levenslang veroordeelde Duitse oorlogsmisdadigers gratie te verlenen
– er onstaat een emotionele discussie over de pensioen van weduwen van NSB-Kamerleden. Een poging van Kamerleden om het pensioen aan de weduwe Rost van Tonningen te ontnemen, mislukt
– de plaatsing van kruisraketten in Woensdrecht wordt afgeblazen, vanwege de ontspanning in de internationale wereld. Er komt een verdrag met de Sovjet-Unie over wederzijdse inspecties op raketbases.

Samenstelling kabinet
Minister-President
Drs. R.F.M. Lubbers (cda)

Viceminister-president
Dr. R.W. de Korte (vvd)

Algemene Zaken
minister: Drs. R.F.M. Lubbers (cda)

Buitenlandse Zaken
minister: Mr. H. van den Broek (cda)
staatssecretaris: Drs. P.R.H.M. van der Linden (cda) (14 juli 1986 – 10 september 1988)
staatssecretaris: Mr. B.J.M. baron van Voorst tot Voorst (cda) (27 september 1988 – 7 november 1989)

minister voor Ontwikkelingssamenwerking
minister: Drs. P. Bukman (cda)

Justitie
minister: Mr. F. Korthals Altes (vvd)
staatssecretaris: Mr. V.N.M. Korte-van Hemel (cda)

Binnenlandse Zaken
minister: Drs. C.P. van Dijk (cda) (14 juli 1986 – 3 februari 1987)
minister: Drs. J. de Koning (cda) (3 februari 1987 – 6 mei 1987)
minister: Drs. C.P. van Dijk (cda) (6 mei 1987 – 7 november 1989)
staatssecretaris: D.IJ.W. de Graaff-Nauta (cda)

Onderwijs en Wetenschappen
minister: Drs. W.J. Deetman (cda) (14 juli 1986 – 15 september 1989)
minister: Ir. G.J.M. Braks (cda) (14 september 1989 – 7 november 1989)
staatssecretaris: Drs. N.J. Ginjaar-Maas (vvd)

Financiën
minister: Dr. H.O.Ch.R. Ruding (cda)
staatssecretaris: Mr. H.E. Koning (vvd)

Defensie
minister: Dr. W.F. van Eekelen (vvd) (14 juli 1986 – 6 september 1988)
minister: Drs. P. Bukman (cda) (6 september 1988 – 24 september 1988)
minister: Mr.Drs. F. Bolkestein (vvd) (24 september 1988 – 7 november 1989)
staatssecretaris: J. van Houwelingen (cda)

Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
minister: Drs. E.H.Th.M. Nijpels (vvd)
staatssecretaris: Mr. G.Ph. Brokx (cda) (14 juli 1986 – 24 oktober 1986)
staatssecretaris: Drs. E. Heerma (cda) (27 oktober 1986 – 7 november 1989)

Verkeer en Waterstaat
minister: Drs. N. Smit-Kroes (vvd)

Economische Zaken
minister: Dr. R.W. de Korte (vvd)
staatssecretaris: A.J. Evenhuis (vvd) (14 juli 1986 – 1 juli 1989)
staatssecretaris: Drs. E. Heerma (cda) (17 juli 1986 – 27 oktober 1986)
staatssecretaris: Mr. Y.C.M.Th. van Rooy (cda) (30 oktober 1986 – 7 november 1989)

Landbouw en Visserij
minister: Ir. G.J.M. Braks (cda)

Sociale Zaken en Werkgelegenheid
minister: Drs. J. de Koning (cda) (14 juli 1986 – 3 februari 1987)
minister: L. de Graaf (cda) (3 februari 1987 – 7 mei 1987)
minister: Drs. J. de Koning (cda) (6 mei 1987 – 7 november 1989)
staatssecretaris: L. de Graaf (cda) (14 juli 1986 – 4 februari 1987)
staatssecretaris: L. de Graaf (cda) (6 mei 1987 – 1 oktober 1989)

Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur
minister: Mr.Drs. L.C. Brinkman (cda)
staatssecretaris: Drs. D.J.D. Dees (vvd)

belast met coördinatie van aangelegenheden de Nederlandse Antillen betreffend en met de zorg voor aan de Nederlandse Antillen te verlenen hulp en bijstand
minister: Drs. J. de Koning (cda)

niet belast met een departement
minister: Drs. C.P. van Dijk (cda) (3 februari 1987 – 7 mei 1987)

Mutaties
In oktober 1986 stapt staatssecretaris Brokx (CDA) op, omdat fractieleider De Vries van het CDA zijn aanblijven als een te groot risico beschouwt. De Tweede Kamer heeft een enquête ingesteld naar bouwsubsidies en De Vries vreest dat Brokx daarvan schade zal ondervinden.

Zijn opvolger is staatssecretaris Heerma van Economische Zaken, die zelf wordt opgevolgd door mevrouw Van Rooy, lid van het Europees Parlement.

Minister Van Eekelen (VVD) van Defensie en staatssecretaris Van der Linden (CDA) van Buitenlandse Zaken treden in september 1988 af in verband met hun aandeel in de paspoortaffaire. De parlementaire enquêtecommissie i die een onderzoek naar deze affaire verrichtte, uitte ernstige kritiek op Van Eekelen in zijn toenmalige functie van staatssecretaris van Buitenlandse Zaken en op de zittende staatssecretaris Van der Linden.

Van Eekelen wordt op Defensie opgevolgd door het VVD-Tweede Kamerlid Bolkestein. Topambtenaar Van Voorst tot Voorst wordt staatssecretaris van Buitenlandse Zaken.

Tussentijds treedt minister Van Dijk in 1987 enkele maanden terug als minister vanwege een hartoperatie. Minister De Koning verruilt in die tijd Sociale Zaken voor Binnenlandse Zaken, en staatssecretaris De Graaf wordt tijdelijk minister.

In de zomer van 1989 stapt staatssecretaris Evenhuis op, nadat hij in opspraak is gekomen door een door hem verstrekte lening en subsidie.

Formatie
Voor de verkiezingen i had de coalitie bestaande uit CDA en VVD al aangegeven het ‘karwei te willen afmaken’. De Koning (CDA) krijgt dan ook de opdracht te onderzoeken welke problemen een voortzetting van de coalitie van CDA en VVD in de weg zouden kunnen staan, en langs welke weg deze opgelost kunnen worden. Dat blijkt allemaal vrij eenvoudig. Hoewel er wel enige meningsverschillen tussen beide partijen bestaan, komen deze in de formatiebesprekingen niet uitvoerig aan de orde. Overeenstemming is dan ook al relatief vrij snel bereikt.

Lubbers vormt daarop het kabinet. Vrijwel het hele kabinet-Lubbers I ‘gaat over’ naar Lubbers II.

Kerngegevens

Tweede Kamer tot 14 september 1989 Tweede Kamer vanaf 14 september 1989 Eerste Kamer tot 23 juni 1987 Eerste Kamer vanaf 23 juni 1987 minister­raad/(kabinet)
CDA 54 54 26 26 10 (17)
VVD 27 22 16 12 5 (9)
totaal 81
(54%) 76
(50.7%) 42
(56%) 38
(50.7%)

data en feiten formatie

datum wat wie tot en met dagen
22 mei 1986 Tweede Kamer­verkiezingen
23 mei 1986 benoeming (in)formateur J. de Koning 11 juli 1986 50
11 juli 1986 benoeming (in)formateur R.F.M. Lubbers 13 juli 1986 3
14 juli 1986 beëdiging nieuwe bewindslieden Koningin Beatrix 2 mei 1989 1024
3 mei 1989 kabinet demissionair 6 november 1989 188
7 november 1989 ontslag verleend Koningin Beatrix

Kabinet-Lubbers III (1989-1994)

In het derde kabinet-Lubbers heeft de VVD plaats gemaakt voor de PvdA. Er wordt na jaren van bezuinigingen gestreefd naar sociale vernieuwing. Het kabinet moet echter verder zelf ook verder bezuinigen, onder meer op de sociale zekerheid. Met name het grote beroep dat op de Wet arbeidsongeschiktheid (WAO) wordt gedaan, is reden om in te grijpen. Dat leidt tot spanningen, vooral in de PvdA.

De val van de Berlijnse Muur markeert een keerpunt in de geschiedenis van Europa. De val van diverse communistische regimes leidt tot instabiliteit, waarvan een oorlog in voormalig Joegoslavië het gevolg is. Dit leidt tot een grote stroom asielzoekers uit onder meer Bosnië. De Iraakse bezetting van Koeweit leidt tot een gewapend conflict, waarin ook Nederland een rol speelt.

In het kabinet hebben CDA en PvdA beide zeven ministers. Minister-president Lubbers is afkomstig uit het CDA. Het derde kabinet-Lubbers treedt op 7 november 1989 aan en wordt op 3 mei 1994 demissionair. Op 22 augustus 1994 treedt het eerste kabinet-Kok i aan.

Bijzonderheden

financieel-economisch beleid
Het kabinet start met de intentie meer geld uit te trekken voor investeringen in milieu, gezondheidszorg, kinderopvang en voor verhoging van uitkeringen en ambtenarensalarissen. Speerpunt is de zogenaamde sociale vernieuwing, waartoe rijk en gemeenten projecten zullen opzetten.

Al kort na het aantreden van het kabinet blijkt er echter een financiële flinke tegenvaller te zijn, waardoor de meeste plannen in de ijskast moeten worden gezet. Dreigende overschrijding van de norm voor het overheidstekort maakt extra ombuigingen nodig, onder meer in de sociale zekerheid (WAO), het hoger onderwijs en de welzijnssector.

Er worden ingrijpende hervormingen in de sociale zekerheid voorgesteld (Ziektewet, terugdringing ziekteverzuim, WAO, Bijstandswet). De plannen tot invoering van een nieuw stelsel van ziektekostenverzekering stranden.

financieel-economisch beleid in cijfers

Europese samenwerking
Op 19 juli 1990 tekent Nederland met België, Luxemburg, Frankrijk en Duitsland het akkoord van Schengen over afschaffing van de grenscontroles aan de binnengrenzen.

Door het Verdrag van Maastricht van 7 februari 1992 worden de bestaande EG-verdragen uitgebreid met bepalingen over samenwerking op economisch en monetair beleid, buitenlands en veiligheidsbeleid, sociaal beleid en op het gebied van justitie. De Economisch en Monetaire Unie (EMU) komt tot stand, waardoor invoering van een gezamenlijke munt dichterbij komt.

Irak
Op 2 augustus 1990 bezette Irak buurland Koeweit. Spoedig werd onder leiding van de VS een internationale coalitie gevormd om Koeweit te bevrijden. Het regime van Saddam Hoessein sloot daarop de grenzen voor onderdanen van EG-landen, waaronder 150 Nederlanders. Zij werden daarmee feitelijk gijzelaars. Het duurde tot december voor zij werden vrijgelaten.

Op grond van VN- en NAVO-resoluties stemde Nederland in met instelling van een zeeblokkade en later met militair ingrijpen om de bezetting van Koeweit ongedaan te maken. Het kabinet besloot, nadat op 15 januari 1991 een ultimatum aan Irak was verlopen, dat twee fregatten die al eerder naar de Perzische Golf waren gezonden, ook aan offensieve acties onder Amerikaans commando mochten deelnemen. Nog tijdens het Kerstreces kreeg het kabinet hiervoor het groene licht van de Tweede Kamer.

landbouw
In juni 1992 werd in EG-verband overeenstemming bereikt over maatregelen om de overproductie in de landbouw tegen te gaan. Op basis van een plan van Eurocommissaris MacSharry i wordt het melkquotum en de graanprijs verlaagd. De boeren krijgen compensatie voor het verlies aan inkomsten.

basisvorming
Na jaren van discussie over de middenschool komt er een in plaats daarvan een regeling voor basisvorming in het voortgezet onderwijs. De basisvorming duurt drie jaar en betekent dat er een verplicht studieprogramma komt in de onderbouw van het voortgezet onderwijs en het lager en voortgezet beroepsonderwijs. De wet regelt verder dat scholen voor voortgezet onderwijs moeten samengaan om voor subsidie in aanmerking te kunnen komen.

criminaliteitsbestrijding
Minister Hirsch Ballin brengt diverse wetten tot stand in het kader van de criminaliteitsbestrijding, zoals een regeling om criminelen voordelen van misdaad te ontnemen (‘pluk-ze-wetgeving’).

De moeizame aansturing en latere opheffing van het Interregionaal Recherche Team Noord-Holland/Utrecht (IRT) brengt de ministers Hirsch Ballin en Van Thijn (die als burgemeester van Amsterdam een rol speelde bij de opheffing) in politieke problemen.

euthanasie
Levensbeëindiging op verzoek blijft in principe strafbaar, maar een wet regelt dat alleen strafvervolging wordt ingesteld als onzorgvuldig is gehandeld. Een arts moet toepassing van euthanasie wel melden.

ruimtelijke ordening
In 1990 verschijnt de Vierde nota inzake de Ruimtelijke Ordening extra (Vinex). In de nabijheid van grote steden en infrastructuur worden nieuwe woonwijken gepland (de zgn. Vinex-wijken). Dit is onder meer het geval bij Utrecht (Leidse Rijn), Den Haag (Ypenburg, Leidscheveen) en Zwolle. Door dit te doen, moet de mobiliteit worden beperkt.

Goede openbaar-vervoersvoorzieningen zijn essentieel bij stadsuitbreiding. Er komen convenanten met lokale besturen over uitvoering van het beleid, waarbij tot 2005 afspraken worden vastgelegd over grondkosten, openbaar vervoer en groen.

verzelfstandiging Nederlandse Spoorwegen
De Tweede Kamer stemt in met de plannen van minister Maij tot verzelfstandiging van de Nederlandse Spoorwegen. De staatsgarantie eindigt op 1 januari 1994. NS moet meer ruimte krijgen om als ‘normale’ commerciële onderneming te opereren, die minder afhankelijk is van rijksbijdragen. Zo komt er meer vrijheid bij de tariefstelling, voorzieningenniveau, investeringen en financiering. Dit moet zorgen voor een rendabele exploitatie van het reizigers- en goederenvervoer.

De rijksoverheid houdt verantwoordelijkheid voor de infrastructuur, de toegang tot het spoorwegnet, de veiligheid en de waarborg voor een adequate vervoersvoorziening.

Binnen de NS komt een scheiding tussen de verschillende functies: de exploitatie van het reizigersvervoer, de exploitatie van het goederenvervoer, het infrabeheer en het capaciteitsmanagement.

natuurbehoud
Minister Bukman brengt in 1992 samen met staatssecretaris Gabor en minister Alders het Structuurschema Groene Ruimte uit. Hierin wordt een plan voor het totstandbrengen van de Ecologische Hoofdstuctuur (EHS) geschetst.

De EHS moet via ecologische verbindingszones waardevolle natuurgebieden met elkaar verbinden. De nadere uitwerking hiervan wordt in handen gelegd van provincies en gemeenten. De pkb waarin het Structuurschema wordt vastgesteld, komt in 1995 tot stand.

milieubeleid
Minister Alders komt in 1990 met het Nationaal Milieubeleidsplan-plus (NMP-plus). Hierin staan beleidsintensiveringen ten opzichte van het NMP over de uitstoot van CO2, de verzuring, de bescherming en ontwikkeling van natuur, de beheersing van afvalketens, bodemsanering en energiebesparing.

defensie
Na de van de Berlijnse Muur en na democratische omwentelingen in Midden- en Oost-Europa treedt verdere ontspanning in. Er komt een internationaal verdrag over troepenvermindering. Het kabinet besluit de krijgsmacht met circa eenderde in te krimpen. Aangekondigd wordt dat de dienstplicht zal worden opgeschort.

overige onderwerpen
– er zijn plannen tot en discussies over invoering van stadsprovincies rond de drie grote steden
– er komt een algemene wet tegen alle vormen van discriminatie, als uitwerking van artikel 1 van de Grondwet
– er komt een identificatieplicht voor bijvoorbeeld financiële transacties en om zwart rijden in het openbaar vervoer tegen te gaan
– invoering van de OV-jaarkaart voor studenten

– de toenemende mestproblematiek in de landbouw
– er komt een Wet Voorzieningen Gehandicapten
– er komt een nieuwe (regionale) organisatie van de politie
– er komt een bovendgrondse goederenspoorverbinding van Rotterdam naar Duitsland (Betuwelijn)
– de opvang van een grote instroom van vluchtelingen (asielzoekers) met name uit voormalig Joegoslavië levert de nodige problemen op

De Groene Amsterdammer

cultuur «Graaien voor de goede zaak» door
23-04-1997 Graaien voor de goede zaak Natuurlijk kent Nederland zijn schandalen. Maar ze missen de meeslependheid die ze elders hebben. Want Nederlanders sjoemelen in de marge, en doen dat vaak ook nog in het algemeen belang. Een geruststellend idee? Nou nee De ritselaars: Beknopte Nederlandse schandaalwijzer van Harm van den Berg wordt zondag 27 april gepresenteerd in de Balie te Amsterdam. ELK LAND krijgt de affaires dat het verdient. In het calvinistische Nederland zijn seksschandalen zeldzaam. Sinds minister Sydney van den Bergh in 1959 vanwege een scheiding moest aftreden, kunnen politici er zonder gevaar maîtresses op nahouden. Pieter

Het enige seksschandaaltje dat we kennen, was het hoerenbezoek van de burgemeesters Faber en Smallenbroek. En dat kwam alleen in het nieuws doordat de heren met omstanders op de vuist gingen.
Nederland is ook geen land waar politici groots en meeslepend corrupt zijn. Het zijn ‘kleine krabbelaars’, zoals Lubbers de voormalige CDA-staatssecreataris Van Zeil noemde. Van Zeil liet de klusjesman van de woningbouwvereniging waar hij commissaris was, werken aan zijn huis zonder daarvoor te betalen. Het voordeel werd later op maar liefst 6500 gulden geschat. PvdA-kamerlid Harry van den Bergh handelde met voorkennis in aandelen Fokker. Zijn winst was 12.000 gulden.
Alleen VVD’er Albert Jan Evenhuis en premier Lubbers pakten het groots aan. Evenhuis leende 225.000 gulden van zijn buurman, om deze vervolgens als staatssecretaris van Economische Zaken een investeringspremie van 6,3 miljoen te verstrekken. Lubbers schakelde de overheid in om te zorgen dat Koeweit een openstaande rekening van zijn familiebedrijf Hollandia Kloos alsnog betaalde. Voordeel: 12,5 miljoen.
Nederland is het land van plichtsgetrouwe schuinsmarcheerders. Het grootste gevaar voor de publieke moraal schuilt in typen als Molkenboer, die als regeringscommissaris met de beste bedoelingen belastinggeld in de bodemloze put van RSV pompte. In vakbondsleiders die meewerken aan het lozen van werknemers in de WAO omdat dat beter is dan ontslag. Of in rechercheurs die tonnen hasj verhandelen om zo de georganiseerde criminaliteit een gevoelige klap toe te brengen.
Dat wil niet zeggen dat Nederland geen zakkenvullers kent, maar uit De ritselaars, een door NRC Handelsblad-journalist Harm van den Berg geschreven overzicht van de belangrijkste politieke schandalen van de afgelopen 25 jaar, blijkt dat de grootste zakkenvullers zich niet onder politici bevinden, maar in de kring daaromheen. De meeste ritselaars opereren in het schemergebied tussen publiek en privé. In Nederland is dat schemergebied groot. In het slotwoord van De ritselaars schrijft politicoloog Koen Koch dat de verzuiling een vruchtbare voedingsbodem is voor corruptie. De politieke controle op het maatschappelijk middenveld is klein en de scheiding tussen het publieke en het private domein is vaag.
Door de terugtreding van de overheid is dat schermergebied de laatste jaren zelfs gegroeid. In veel organisaties wordt zonder effectieve politieke controle gewerkt met publieke middelen. De directeur van de staatsloterij, Leo van Gastel, had na de verzelfstandiging vrij spel. Hij profiteerde daar schaamteloos van door zijn eigen software-bedrijfje te verkopen aan automatiseringsbedrijf Getronics en vervolgens te regelen dat de Staatsloterij een grote klant werd van Getronics. Omdat de opbrengst van de verkoop afhankelijk was van de omzet van zijn bedrijf na vijf jaar, spekte Van Gastel indirect zijn eigen portemonnee.
In Nederland blijkt soms te worden gegraaid in het algemeen belang. Om hun beleidsdoelstellingen te behalen, zijn politici bereid om fraude van zakelijke partners met de mantel der liefde te bedekken. In de enquête over de bouwsubsidies gaf Gruijters, voormalig minister van Volkshuisvesting, grif toe dat hij de woningbouwverenigingen had laten sjoemelen met de stichtingskosten van nieuwbouwwoningen omdat er anders onvoldoende zouden zijn gebouwd. Nog voor Neelie Kroes Tankcleaning Rotterdam van de gebroeders Langeberg een miljoenensubsidie verstrekte, was op haar ministerie reeds bekend dat de broers al eens waren veroordeeld voor illegale lozingen in de Amsterdamse haven. De minister verwachtte, zoals ze later zei, ‘geen dominees in de haven’. De gebroeders Langeberg waren niet brandschoon, maar concurrent Booy Clean was nog erger. En dus konTankcleaning Rotterdam spoedig ook in Rotterdam beginnen met illegale lozingen.
DE COMBINATIE van gebrek aan toezicht en dwang om resultaten te boeken is dodelijk. Het valt daarom niet te verwachten dat het geritsel de komende 25 jaar afneemt. Bestuurlijke modeverschijnselen als contractmanagement, verzelfstandiging en uitbesteding zijn niet bevorderlijk voor de publieke moraal. Om bedrijven te lokken zullen creatieve gemeenteambtenaren de regels te ruim interpreteren.
In het vorig jaar verschenen boek Het verhaal van de moraal schrijft Mark Bovens al dat de afschaffing van de gedwongen winkelnering bij het Rijksinkoopbureau de kans op geritsel groter maakt. Veel meer ambtenaren hebben iets te vergeven. En er zijn genoeg bedrijven die de nieuwe Sinterklazen willen fêteren.
Nederland is een land waar ritselaars weinig te vrezen hebben. Masson, directeur beleggingen van het ABP, werd wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken. Prins Bernard moest om de Lockheed-affaire zijn functies opgeven en mocht geen uniform meer dragen, maar strafrechtelijk vervolgd werd hij niet. Ironisch genoeg kregen de omkopers zelfs hun zin: de regering schafte de vliegtuigen aan waar het allemaal om begonnen was.
Er bestaat een cultuur van straffeloosheid, met het Pikmeer-arrest als voorlopig hoogtepunt. Met dit arrest bepaalde de Hoge Raad dat lagere overheden niet kunnen worden gestraft voor overtredingen als ze ‘binnen een overheidstaak’ handelen.
Ritselaars moeten in Nederland pas oppassen als ze liegen tegen de Tweede Kamer. Ruud Lubbers is voor zijn creatieve omgang met regels en verantwoordelijkheden nooit de laan uit gestuurd, terwijl Robin Linschoten voor minder moest vertrekken. Het verschil zit hem in de omgang met de Tweede Kamer. Linschoten had de exorbitante salarissen voor de bestuursleden en de ultiem korte sollicatieprocedure voor Dian van Leeuwen kunnen overleven als hij iets eerlijker was geweest. Dan had Paul Rosenmöller hem ook nooit Robin de Ritselaar kunnen noemen.
DE BEKNOPTE Nederlandse schandaalwijzer van Harm van den Berg is ontluisterend voor wie meende dat echte schandalen in ons land niet voorkomen. Toch heeft het overzicht ook iets geruststellends. De geboekstaafde schendingen van de publieke moraal zijn tenslotte onthuld en daarmee is de morele orde een beetje hersteld. De vraag is alleen hoe groot de kans is dat misstanden boven tafel komen.
Het is opvallend dat de meeste schandalen niet door journalisten zijn opgediept. Doorgaans doen zij hun naam als waakhond pas eer aan als justitie, de Rekenkamer of het parlement al in actie zijn gekomen. Soms komt de overheid in actie door een ritselaar met wroeging, zoals wegenbouwer Baars die weigerde nog langer smeergelden te betalen aan Limburgse bestuurders. Soms door klokkeluiders die de politiek verantwoordelijken wijzen op de schandelijke gang van zaken.
Maar vaak komt de overheid niet of laat in actie. Een ambtenaar kreeg, toen hij het gesjoemel met de stichtingskosten van nieuwbouwwoningen in Rotterdam meldde bij het ministerie, te horen dat hij niet geacht werd die kosten te controleren. De klachten van de bewoners van de gifwijk in Lekkerkerk werden in eerste instantie genegeerd. Pas toen monteurs van het waterleidingbedrijf meldden dat de waterleiding werd weggevreten, stelde de gemeente een onderzoek in. De ontdekking van veel misstanden is net te toevallig om er zeker van te zijn dat de Beknopte Nederlandse schandaalwijzer de hele ijsberg laat zien en niet het topje.
Nederland is het land dat weinig van zijn fouten wil leren. Telkens opnieuw krijgt de boodschapper van het slechte nieuws eerst het deksel op de neus. Als tenslotte ontkenningen geen zin meer hebben, kibbelen politici over de vraag of de politiek verantwoordelijke moet vertrekken. Zelden proberen ze het schemergebied te verkleinen of de controle te versterken. Ze blijven praten in termen van markt en resultaat, waar ze zouden moeten denken over macht en tegenmacht. En dus zullen we nog vaak worden opgeschrikt door affaires die we stuk voor stuk verdienen.

De belangrijkste getuigen

zaterdag 16 mei 2009, 02:17

1982 Elco Brinkman
Kerend tij: zorgzame samenleving & marktwerking

Toen de 34-jarige Elco Brinkman in 1982 aantrad als minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur (WVC) was er een nieuw soort denken in de maak. Het neoliberalisme was in opkomst, de verzorgingsstaat was niet langer een zegen, maar een probleem. Mensen werden gepamperd ‘van de wieg tot het graf’ en de eigen verantwoordelijkheid werd daardoor belemmerd. De relatief onbekende Brinkman liet er geen gras over groeien. Hij verwees jarenlange wetgevingsarbeid van zijn voorgangers (de al aangenomen Kaderwet Specifiek Welzijn) als een erfenis van het oude denken naar de prullenbak.
Brinkman probeerde vervolgens het confessionele denken over zorgzaamheid en het moderne denken over de markt te combineren. Hij lanceerde de term ‘zorgzame samenleving’, waarin mensen meer voor elkaar zorgen en alleen in allerhoogste nood een beroep doen op de overheid. Deze opvatting leverde Brinkman veel hoongelach op van de progressieve elite die er een terugtocht naar de benauwde sociale controle van de jaren vijftig in zag.
Dat heeft niet mogen baten.
De centrale overheid trok zich metterdaad terug uit het welzijnswerk. Met de Welzijnswet van 1987 maakte Brinkman een einde aan vele Haagse welzijnssubsidieregelingen en gaf hij de regie in handen van de gemeenten. De welzijnskoepels riepen om het hardst dat de gemeenten er ‘lantaarnpalen’ van zouden gaan aanschaffen, maar de gemeenten pakten hun sociale verantwoordelijkheid over het algemeen voortvarend op. De Wet Maatschappelijke Ondersteuning uit 2007, waarin delen uit de zorg worden gedecentraliseerd, is de volgende stap in deze door Brinkman ingezette vorm van decentralisatie.

Maar Brinkman kende nog een devies: ‘minder overheid, meer markt`. Dat werd in 1987 voor de gezondheidszorg uitgewerkt door een commissie onder leiding van de voormalige Philips-topman Wisse Dekker. Concurrentie tussen voorzieningen en keuzevrijheid voor burgers werden vanaf dat moment richtinggevende beleidswoorden. Het oude aanbodgestuurde subsidieregime moest stelselmatig worden vervangen door het op marktwerking gebaseerde ‘vraagsturing’. Het meest consequent uit zich dat in de groei van persoonsgebonden budgetten (pgb’s), waarvan het principe is dat de cliënt het geld krijgt en zijn eigen zorg kan inkopen.
Het gevolg van deze omslag in het denken is dat in steeds meer professionele instellingen een economische rationaliteit leidend werd voor de interne organisatie. Het ging om doelmatigheid en efficiency, om producten, productie en marktaandelen. Als gevolg daarvan is een nieuwe generatie managers/leidinggevenden/bestuurders aangetreden die deze logica tot perfectie brachten. De organisaties begonnen op grote schaal te fuseren en gemeenten zijn het werk gaan aanbesteden, waarbij zij zo’n hoog mogelijke kwaliteit wilden voor een zo goedkoop mogelijke prijs. Dat betekende dat alles steeds efficiënter en doelmatiger moet. Het opknippen van de thuiszorg in precieze tijdseenheden (‘stopwatchzorg’) is de meest bekende vorm van ‘taylorisering’ van een werksoort.

Na de eeuwwisseling groeit de kritiek hierop. De marktlogica is, zo constateren steeds meer mensen, een miskenning is van de menselijke kant van het werk (‘de menselijke maat’). Bovendien heeft deze vorm van sturing geleid tot een schrikbarende toename van de verantwoordingsbureaucratie. Steeds meer hulp- en dienstverleningstijd gaat heen met het invoeren van gegevens. Wantrouwen (tussen financiers en uitvoerders, tussen overheid en organisaties, tussen cliënten en professionals) lijkt de dienst uit te maken. Oudere professionals betrappen zichzelf steeds vaker op nostalgisch gemijmer. De markt heeft niet het heil gebracht wat er van verwacht werd, maar de vraag is vervolgens: wat nu?

Verder studeren
Jan Bijlsma en Hay Janssen (2008), Sociaal werk in Nederland. Vijfhonderd jaar verheffen en verbinden. Bussum: Coutinho. Hoofdstuk 7.
Maarten van der Linde (2010), Basisboek geschiedenis Sociaal Werk in Nederland. Amsterdam: SWP, vierde druk. Hoofdstuk 11.
Literatuur
Gijs Zandbergen (1989), Mr. Drs. Elco Brinkman minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur 1982-1989. ‘Je kan het best’ Rijswijk 1989.
Ido de Haan en Jan Willem Duyvendak (redactie) (2002), In het hart van de verzorgingsstaat. Het Ministerie van Maatschappelijk Werk en zijn opvolgers (CRM, WVC, VWS), 1952-2002 Zutphen: Walburg Pers, Deel III en IV.
Evelien Tonkens (2008), Mondige burgers, getemde professionals. Marktwerking en professionaliteit in de publieke sector. Amsterdam: Van Gennep, 2003. 2008 Volledig herziene en uitgebreide vierde druk. Kritiek op de marktwerking in de publieke sector en de gevolgen voor professionals.
Jos van der Lans (2008), Ontregelen. De herovering van de werkvloer Amsterdam: Augustus. Kritiek op bureaucratisering van de publieke sector.
Aanvullend materiaal
Jan Peter Balkenende (1987), De zorgzame samenleving: een internationaal vraagstuk. Bestuursforum, 4, 107-109
L.C. Brinkman (1989), Genoeg van de staat? In M. Bovens (red.), Verantwoordelijkheid – Rethoriek en realiteit, Zwolle, pp. 113-140.
J.A.A. van Doorn en K. Schuyt, K. (red.) (1978), De stagnerende verzorgingsstaat. Meppel: Boom. Digitaal beschikbaar via DBNL.
1984 TV-uitzending CDA (), Televisie-interview met Brinkman ‘Van verzorgingsstaat naar verzorgingssmaatschappij’.

Schandalen in de publieke sector
Grimbert Rost van Tonningen

Tags: Elco Brinkman | Louk Hermans | Meavita | Philadelphia Zorg | Rochdale
verberg
Google zoekresultaat
Je komt hier omdat je zocht naar de volgende termen:

in
de
schandalen
publieke
sector
Klik op een term om naar de plek te springen waar deze het eerst voorkomt,
of ga terug naar de zoekresultaten

Koninklijke MKB voorzitter Louk Hermans staat slechts 28ste op de lijst van Volkskrant van 200 meest invloedrijkste Nederlanders maar hij behoort met mensen als Elco Brinkman, Alexander Rinooy Kan, Bernard Wientjes en Agnes Jongerius tot de kleine selecte kring van doorgewinterde polderaars, die onderling de informele macht in politiek Den Haag verdelen.
Hermans heeft de pech dat hij VVDer is en die achterban is niet erg krachtig op dit moment. Maar hij lijkt er weinig last van te hebben, getuige zijn eigengereide optreden optreden bij Meavita (betekent ‘mijn leven’), het failliet gegane zorgconcern waarvan hij president commissaris was.
Lees het verslag hoe Hermans met het bestuur megalomane groei nastreefde met forse ICT projecten, een soort ‘Titanic’ die uiteindelijk met 20 0000 medewerkers en vele tientallen miljoenen verlies ten onder ging. 100 000 klanten – hulpbehoevenden dus – hadden het nakijken. In de nadagen benoemde Hermans nog snel een VVD ‘vriend’ tot directievoorzitter en daarna speelde ‘het orkest’ totdat het schip verdween. De Tweede Kamer kondigde een onderzoek aan.
Deze casus doet erg denken aan Philadelphia, ook een zorginstelling, dat in korte tijd 50 miljoen verspeelde. Journalist Mirthe Hilkens wond zich hier mateloos over op, in haar artikel: ‘Gezocht effectief medicijn tegen grootheidswaan’. Ze had het over Elco Brinkman, president commissaris en CDA coryfee, die vooral partijvrienden tot commissaris koos. De brokken waren nadien niet te overzien.
Woningcoöperatie Rochdale is een ander geval. Een politiek kopstuk was hier niet direct mee verbonden. Hier werd toegestaan dat directeur Mollenkamp, bijgenaamd ‘de zonnekoning’, met het geld van de belastingbetaler een Maserati kocht en een villa in Spanje. Ook werd in een jachthaven belegd samen met een partner die banden had met de vermoorde onroerend goed magnaat Endstra, bijgenaamd ‘de bankier van de onderwereld.’ De namen van de commissarissen zult U vergeefs zoeken in de Nederlandse kwaliteitspers, maar er waren twee advocaten bij Mr Rood en Mr de Dood , alsmede communicatiedeskundige professor van Cuilenburg.
Minister van der Laan heeft tot 1 juli twee toezichthouders benoemd: Arthur Doctors van Leeuwen, oud-voorzitter van de Autoriteit Financiële Markten, en Pim Vermeulen, voormalig bestuursvoorzitter van de Bank Nederlandse Gemeenten. Twee geheide polderaars. Binnenkort horen we meer, of toch weer niet? Onderzocht wordt hier onder andere of er sprake was van zelfverrijking.
Hoelang zullen we op deze wijze nog het middenveld organiseren en daar miljarden neerleggen die vrijwel ongecontroleerd worden besteed.
In mijn artikel ‘Elco Brinkman onderkoning van Nederland?’ stel ik dat de opeenhoping van banen van de polderbestuurders goed toezicht in de publieke sector feitelijk onmogelijk maakt. Bovendien bevordert het de cultuur van ‘ons kent ons’, die vóór de governance code Tabaksblat ook gold voor beursfondsen. Daar is nu een limiet gesteld aan het aantal bestuursfuncties dat men mag vervullen.
In den Haag knoeit men rustig verder Tientallen miljoenen belastinggeld worden vernietigd, tal van onderzoeken worden ingesteld, maar veranderen doet er (nog) niets. De kiezer rent weg van de middenpartijen, waarom, tja, wilt u er nog bij horen? Of anders gezegd: willen de echte democraten opstaan en Den Haag hervormen, dan hoeven we niet te radicaliseren.
Gerelateerde berichten:
Falend toezicht zorgconcern Meavita
10 ‘Wetten’ die polderinstituten en de financiele sector regeren
Elite is contact kwijt met het volk

Klik hier om te reageren
4 Reacties
Lex van Haarlem
May 16, 2009, 14:05
WAAR TWEE HONDEN REDE-TWISTEN OM EEN BEEN, LOOPT WILDERS ER RADICAAL MEE HEEN!
Bravo, met alle en oprecht respect! En toch zeg ik, daar gaan we weer, want er is nog zoveel meer!
.
Grimbert RvT slaat de spijker opnieuw treffend op de kop. Hij heeft gelijk! Er valt in redelijkheid niet meer omheen te komen…, aan het beeld dat Grimbert schetst, van de achterlijke bestuurlijke werkelijkheid in onze Polder.
Sterker nog, voorlopig blijft gelden: hoe indringender en vaker deze waarheid aan het licht wordt gebracht, hoe beter. Het kan bijna niet duidelijk genoeg!
.
En wat ligt er in een sociaal-liberale opiniekrant dan niet meer voor de hand, dan om een column als deze af te sluiten met de volstrekt redelijke oproep: “Willen de echte democraten opstaan en Den Haag hervormen, dan hoeven we niet te radicaliseren”.
Mooie woorden trouwens in dit verband: “opstaan” en “hervormen”.
Ook de redelijke strekking van deze oproep wil ik van harte onderschrijven. Er bestaat geen andere dan een slechtere uitweg. Als de echte democraten niet opstaan en Den Haag niet hervormen, is een verdergaande radicalisering hoe dan ook onvermijdelijk. En het enig ‘goede‘ dat een vergaande radicalisering kan brengen, is chaos. Want die chaos wordt op een gegeven moment zo groot, dat er wel iets móet en zal gebeuren.
.
Onder druk wordt alles vloeibaar – of ietsjes indringender, maar nog altijd clichématig gezegd – als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks. Of nog indringender: zolang het leven op deze aardbol er niet de brui aan geeft (hetgeen in deze polderklucht waarschijnlijk niet zal gebeuren) en wij er in onze conventionele achterlijkheid met z’n allen een steeds grotere puinhoop van blijven maken, kan slechts in een ultieme chaos een ommekeer uit onverwachte hoek komen.
.
Waarom zet ik het zo zwaar aan? Omdat het naïef is om te denken dat ‘in redelijkheid gelijk hebben’ in deze zaak een (voldoende) voorwaarde voor verandering is. Van deze bewering is de oprukkende radicalisering het praktische en levende bewijs, vooral ook omdat het beeld dat Grimbert schetst en de redelijke oproep die hij doet, verre van nieuw zijn.
Zolang [1] de conventionele en bestuurlijke achterlijkheid in het polderestablishment ‘het gelijk van de macht’ de facto aan haar kant heeft en [2] de progressief-liberale redelijkheid ‘slechts’ inzet op haar ‘gelijk hebben’ en het voor zich laat spreken van de feiten in columns als deze, en [3] zij beide in welstand en gezelligheid in Den Haag en in de Polder met elkaar blijven redetwisten om het gelijk, krijgt het populisme van Geert Wilders bij steeds meer kiezers gelijk (weblink-1).
.
Deze week sprak Rob Wijngaard (weblink-2) over de “naïeve filosofische aannames van linkse liberalen over de redelijkheid van de mens” en over hun “minachting voor [manipulatieve, LvH] retoriek, waarmee zij zich bijna moedwillig buitenspel zetten in de politieke arena”. En hij schetste de grote uitdaging voor linkse liberalen om de politiek te zien als een “retorisch machtsspel, waarin de feiten helemaal niet voor zich spreken, maar per definitie zijn ingebed in de context van een politieke agenda”.
Het is wel duidelijk, i.p.v. het uitspreken van een keuze voor het al of niet uitsluiten van de samenwerking met Wilders, zullen de echte democraten om “op te kunnen staan en Den Haag te hervormen zodat we niet hoeven te radicaliseren” nog uit een fundamenteel ander en veel diepzinniger vaatje moeten tappen dan zij tot dusver doen.
.
Omdat het succes van het populisme nu al vele jaren voor de gevestigde politieke partijen zo reuze moeilijk te bestrijden blijkt, terwijl de feiten t.a.v. de bestuurlijke schandalen in de Polder duidelijker dan ooit voor zich spreken, kan het niet anders zijn, dan dat het “opstaan van de echte democraten en het hervormen van Den Haag” vraagt om het onder ogen zien van diepliggende taboes.
Vanuit dit inzicht heb ik in de afgelopen week op deze site en in Den Haag met extra belangstelling gekeken naar enkele fraaie staaltjes van het ‘allergische gekissebis’ over en weer, waartoe met name CU-politici en liberalen zich van nature zo graag laten verleiden.
Toen dacht ik: wat kunnen en moeten die nog van elkaar leren? Je weet maar niet hoe een koe een haas vangt, toch? Brrrrrrrr, over taboes gesproken!
.
WEBLINKS
1 http://www.pluspost.nl/democratische-kruik-gaat-te-water-tot-hij-barst/5371
2 http://www.boeiuh.com/site/blog/essay-zin-71-waarom-geert-wilders-zo-moeilijk-te-bestrijden-is

Frans van der Reep
May 16, 2009, 17:45
Past in het rijtje van schandalen ook de weigering van de heer Balkenende, die ons zo graag over het belang van waarden en normen onderhoudt, om de Dalai Lama te ontvangen? Zo maar een vraag….
Wat me bij dossiers zoals dat van MeaVita vaak opvalt is dat we net doen alsof informatie nieuw is. Dat blijkt vaak een effectieve strategie om “er onder uit” te komen.

Grimbert Rost van Tonningen
May 16, 2009, 18:18
Nee Frans Balkenende hoort hierin niet huis, althans niet vanwege de Dalai Lama, die om commerciele redenen (China) niet wordt ontvangen. Wel is onze premer de supergedoger van het verworden bestuurlijke klimaat van het middenveld, de feitelijke machtsbasis van het CDA (samen met de PvdA)

Frans van der Reep
May 17, 2009, 12:17
komt me bekend voor: Erst das Fressen….,

Zorg + Welzijn
Platform voor sociale professionals
Zoeken

Home
Adverteren
Nieuwsbrief
Abonneren
Partners
Actueel
Nieuwsoverzicht
Zorg
Welzijn
Jeugd
Wmo
Ouderen
GGZ
Integratie
Video
Agenda
Magazine
Wmo Extra
Dossiers
Werkvloer
Meningen
Service

Home » Actueel » Nieuws
‘Overheid liet Meavita moedwillig failliet gaan’
26-05 2009 | 02:38
Waardering

Gerelateerd +
IGZ voorlopig tevreden over Cordaan »
Speciale huishoudelijke hulp op de schop bij Viva Zorggroep »
Rechter oordeelt: VWS mag thuiszorg niet korten »
Vakbond wil betere positie voor alfahulp »
Achterban ook akkoord met CAO VVT »
Actueel +
Strijd tegen isoleren en visiteren: ‘Dwang maakt alles alleen maar erger’ »
‘Aantal thuiszitters moet drastisch omlaag’ »
Nieuwe brochure over Welzijn Nieuwe Stijl »
Jolijn Santegoeds: ‘Vastbinden wordt uit onmacht en angst gedaan’ »
Buitenlandse jeugdzorg alleen onder toezicht »
Tag +
thuiszorg
ouderen
ouderenzorg
fusie
dossier
Meavita
Print pagina
Stuur pagina door
RSS
De overheid heeft zorgconcern Meavita begin dit jaar moedwillig failliet laten gaan om de noodlijdende thuiszorg duidelijk te maken dat falende bedrijven niet op steun hoefden te rekenen. Dat zegt bestuursvoorzitter Charles Laurey in NRC Handelsblad. De Nederlandse Zorgautoriteit wees 22 miljoen af wegens een ontbrekende handtekening.

Laurey denkt dat een bankroet te vermijden was, maar dat de overheid ‘gewoon een voorbeeld moest stellen’. Volgens voorzitter Laurey en zijn voorganger Leo Markensteyn was het bankroet van Meavita niet nodig geweest als de overheid via de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) steun had verleend.
Formaliteit
De NZa wees de gevraagde steun van 22 miljoen eind november af, wegens een ontbrekende handtekening. Die formaliteit vaststellen duurde drie maanden, ‘terwijl ons het water aan de lippen stond’, zegt Markensteyn in de krant. Hij vermoedt dat groeiende maatschappelijke en politieke weerstand tegen mega-zorgconcerns de werkelijke reden van de afwijzing is.
Chaos
De fusieorganisatie met 100.000 clienten en 20.000 medewerkers leed al tijden verlies. Inmiddels zijn de gezonde delen van het failliete bedrijf afgesplitst. Het ministerie van Volksgezondheid wijt het faillissement aan het zorgconcern zelf. Meavita verkeerde in de twee jaar van zijn bestaan financieel en organisatorisch in voortdurende chaos, zo meldt de krant.
Ruiterlijk
In het Zorg + Welzijn magazine van april stelt Laurey dat het te simpel is om te zeggen dat de oorzaken van de problemen zijn toe te schrijven aan een te grote organisatie en slecht bestuur en toezicht. ‘Natuurlijk, er zijn fouten gemaakt, ook door ons, dat geef ik ruiterlijk toe(…) Maar kijk ook naar de regelgeving en de snelheid van veranderingen.’
Traag
Schaalvergroting was noodzakelijk om de kosten te beteugelen en meer handen in de zorg te krijgen, stelt Laurey. Volgens de voorzitter zijn de fusies te snel achter elkaar gekomen, waardoor de organisaties de winst daarvan niet konden pakken. ‘We hielden hetzelfde kostenniveau, terwijl de opbrengsten verminderden door gelijktijdige invoering van de Wmo en het omlaag brengen van productiecontracten met zorgkantoren (…) De reorganisatie was te traag om de marktontwikkeling bij te kunnen benen. In die omklemming is Meavita terecht gekomen.’
Hoorzitting
De Tweede Kamer houdt op 5 en 19 juni hoorzittingen over het Meavita-fiasco. Het parlement wil achterhalen welke omstandigheden een rol hebben gespeeld en in hoeverre wet- en regelgeving het zorgbedrijf in problemen hebben gebracht, aldus het NRC.

De Groene Amsterdammer

cultuur «Graaien voor de goede zaak» door
23-04-1997 Graaien voor de goede zaak Natuurlijk kent Nederland zijn schandalen. Maar ze missen de meeslependheid die ze elders hebben. Want Nederlanders sjoemelen in de marge, en doen dat vaak ook nog in het algemeen belang. Een geruststellend idee? Nou nee De ritselaars: Beknopte Nederlandse schandaalwijzer van Harm van den Berg wordt zondag 27 april gepresenteerd in de Balie te Amsterdam. ELK LAND krijgt de affaires dat het verdient. In het calvinistische Nederland zijn seksschandalen zeldzaam. Sinds minister Sydney van den Bergh in 1959 vanwege een scheiding moest aftreden, kunnen politici er zonder gevaar maîtresses op nahouden. Pieter

Het enige seksschandaaltje dat we kennen, was het hoerenbezoek van de burgemeesters Faber en Smallenbroek. En dat kwam alleen in het nieuws doordat de heren met omstanders op de vuist gingen.
Nederland is ook geen land waar politici groots en meeslepend corrupt zijn. Het zijn ‘kleine krabbelaars’, zoals Lubbers de voormalige CDA-staatssecreataris Van Zeil noemde. Van Zeil liet de klusjesman van de woningbouwvereniging waar hij commissaris was, werken aan zijn huis zonder daarvoor te betalen. Het voordeel werd later op maar liefst 6500 gulden geschat. PvdA-kamerlid Harry van den Bergh handelde met voorkennis in aandelen Fokker. Zijn winst was 12.000 gulden.
Alleen VVD’er Albert Jan Evenhuis en premier Lubbers pakten het groots aan. Evenhuis leende 225.000 gulden van zijn buurman, om deze vervolgens als staatssecretaris van Economische Zaken een investeringspremie van 6,3 miljoen te verstrekken. Lubbers schakelde de overheid in om te zorgen dat Koeweit een openstaande rekening van zijn familiebedrijf Hollandia Kloos alsnog betaalde. Voordeel: 12,5 miljoen.
Nederland is het land van plichtsgetrouwe schuinsmarcheerders. Het grootste gevaar voor de publieke moraal schuilt in typen als Molkenboer, die als regeringscommissaris met de beste bedoelingen belastinggeld in de bodemloze put van RSV pompte. In vakbondsleiders die meewerken aan het lozen van werknemers in de WAO omdat dat beter is dan ontslag. Of in rechercheurs die tonnen hasj verhandelen om zo de georganiseerde criminaliteit een gevoelige klap toe te brengen.
Dat wil niet zeggen dat Nederland geen zakkenvullers kent, maar uit De ritselaars, een door NRC Handelsblad-journalist Harm van den Berg geschreven overzicht van de belangrijkste politieke schandalen van de afgelopen 25 jaar, blijkt dat de grootste zakkenvullers zich niet onder politici bevinden, maar in de kring daaromheen. De meeste ritselaars opereren in het schemergebied tussen publiek en privé. In Nederland is dat schemergebied groot. In het slotwoord van De ritselaars schrijft politicoloog Koen Koch dat de verzuiling een vruchtbare voedingsbodem is voor corruptie. De politieke controle op het maatschappelijk middenveld is klein en de scheiding tussen het publieke en het private domein is vaag.
Door de terugtreding van de overheid is dat schermergebied de laatste jaren zelfs gegroeid. In veel organisaties wordt zonder effectieve politieke controle gewerkt met publieke middelen. De directeur van de staatsloterij, Leo van Gastel, had na de verzelfstandiging vrij spel. Hij profiteerde daar schaamteloos van door zijn eigen software-bedrijfje te verkopen aan automatiseringsbedrijf Getronics en vervolgens te regelen dat de Staatsloterij een grote klant werd van Getronics. Omdat de opbrengst van de verkoop afhankelijk was van de omzet van zijn bedrijf na vijf jaar, spekte Van Gastel indirect zijn eigen portemonnee.
In Nederland blijkt soms te worden gegraaid in het algemeen belang. Om hun beleidsdoelstellingen te behalen, zijn politici bereid om fraude van zakelijke partners met de mantel der liefde te bedekken. In de enquête over de bouwsubsidies gaf Gruijters, voormalig minister van Volkshuisvesting, grif toe dat hij de woningbouwverenigingen had laten sjoemelen met de stichtingskosten van nieuwbouwwoningen omdat er anders onvoldoende zouden zijn gebouwd. Nog voor Neelie Kroes Tankcleaning Rotterdam van de gebroeders Langeberg een miljoenensubsidie verstrekte, was op haar ministerie reeds bekend dat de broers al eens waren veroordeeld voor illegale lozingen in de Amsterdamse haven. De minister verwachtte, zoals ze later zei, ‘geen dominees in de haven’. De gebroeders Langeberg waren niet brandschoon, maar concurrent Booy Clean was nog erger. En dus konTankcleaning Rotterdam spoedig ook in Rotterdam beginnen met illegale lozingen.
DE COMBINATIE van gebrek aan toezicht en dwang om resultaten te boeken is dodelijk. Het valt daarom niet te verwachten dat het geritsel de komende 25 jaar afneemt. Bestuurlijke modeverschijnselen als contractmanagement, verzelfstandiging en uitbesteding zijn niet bevorderlijk voor de publieke moraal. Om bedrijven te lokken zullen creatieve gemeenteambtenaren de regels te ruim interpreteren.
In het vorig jaar verschenen boek Het verhaal van de moraal schrijft Mark Bovens al dat de afschaffing van de gedwongen winkelnering bij het Rijksinkoopbureau de kans op geritsel groter maakt. Veel meer ambtenaren hebben iets te vergeven. En er zijn genoeg bedrijven die de nieuwe Sinterklazen willen fêteren.
Nederland is een land waar ritselaars weinig te vrezen hebben. Masson, directeur beleggingen van het ABP, werd wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken. Prins Bernard moest om de Lockheed-affaire zijn functies opgeven en mocht geen uniform meer dragen, maar strafrechtelijk vervolgd werd hij niet. Ironisch genoeg kregen de omkopers zelfs hun zin: de regering schafte de vliegtuigen aan waar het allemaal om begonnen was.
Er bestaat een cultuur van straffeloosheid, met het Pikmeer-arrest als voorlopig hoogtepunt. Met dit arrest bepaalde de Hoge Raad dat lagere overheden niet kunnen worden gestraft voor overtredingen als ze ‘binnen een overheidstaak’ handelen.
Ritselaars moeten in Nederland pas oppassen als ze liegen tegen de Tweede Kamer. Ruud Lubbers is voor zijn creatieve omgang met regels en verantwoordelijkheden nooit de laan uit gestuurd, terwijl Robin Linschoten voor minder moest vertrekken. Het verschil zit hem in de omgang met de Tweede Kamer. Linschoten had de exorbitante salarissen voor de bestuursleden en de ultiem korte sollicatieprocedure voor Dian van Leeuwen kunnen overleven als hij iets eerlijker was geweest. Dan had Paul Rosenmöller hem ook nooit Robin de Ritselaar kunnen noemen.
DE BEKNOPTE Nederlandse schandaalwijzer van Harm van den Berg is ontluisterend voor wie meende dat echte schandalen in ons land niet voorkomen. Toch heeft het overzicht ook iets geruststellends. De geboekstaafde schendingen van de publieke moraal zijn tenslotte onthuld en daarmee is de morele orde een beetje hersteld. De vraag is alleen hoe groot de kans is dat misstanden boven tafel komen.
Het is opvallend dat de meeste schandalen niet door journalisten zijn opgediept. Doorgaans doen zij hun naam als waakhond pas eer aan als justitie, de Rekenkamer of het parlement al in actie zijn gekomen. Soms komt de overheid in actie door een ritselaar met wroeging, zoals wegenbouwer Baars die weigerde nog langer smeergelden te betalen aan Limburgse bestuurders. Soms door klokkeluiders die de politiek verantwoordelijken wijzen op de schandelijke gang van zaken.
Maar vaak komt de overheid niet of laat in actie. Een ambtenaar kreeg, toen hij het gesjoemel met de stichtingskosten van nieuwbouwwoningen in Rotterdam meldde bij het ministerie, te horen dat hij niet geacht werd die kosten te controleren. De klachten van de bewoners van de gifwijk in Lekkerkerk werden in eerste instantie genegeerd. Pas toen monteurs van het waterleidingbedrijf meldden dat de waterleiding werd weggevreten, stelde de gemeente een onderzoek in. De ontdekking van veel misstanden is net te toevallig om er zeker van te zijn dat de Beknopte Nederlandse schandaalwijzer de hele ijsberg laat zien en niet het topje.
Nederland is het land dat weinig van zijn fouten wil leren. Telkens opnieuw krijgt de boodschapper van het slechte nieuws eerst het deksel op de neus. Als tenslotte ontkenningen geen zin meer hebben, kibbelen politici over de vraag of de politiek verantwoordelijke moet vertrekken. Zelden proberen ze het schemergebied te verkleinen of de controle te versterken. Ze blijven praten in termen van markt en resultaat, waar ze zouden moeten denken over macht en tegenmacht. En dus zullen we nog vaak worden opgeschrikt door affaires die we stuk voor stuk verdienen.

De belangrijkste getuigen

zaterdag 16 mei 2009, 02:17

1982 Elco Brinkman
Kerend tij: zorgzame samenleving & marktwerking

Toen de 34-jarige Elco Brinkman in 1982 aantrad als minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur (WVC) was er een nieuw soort denken in de maak. Het neoliberalisme was in opkomst, de verzorgingsstaat was niet langer een zegen, maar een probleem. Mensen werden gepamperd ‘van de wieg tot het graf’ en de eigen verantwoordelijkheid werd daardoor belemmerd. De relatief onbekende Brinkman liet er geen gras over groeien. Hij verwees jarenlange wetgevingsarbeid van zijn voorgangers (de al aangenomen Kaderwet Specifiek Welzijn) als een erfenis van het oude denken naar de prullenbak.
Brinkman probeerde vervolgens het confessionele denken over zorgzaamheid en het moderne denken over de markt te combineren. Hij lanceerde de term ‘zorgzame samenleving’, waarin mensen meer voor elkaar zorgen en alleen in allerhoogste nood een beroep doen op de overheid. Deze opvatting leverde Brinkman veel hoongelach op van de progressieve elite die er een terugtocht naar de benauwde sociale controle van de jaren vijftig in zag.
Dat heeft niet mogen baten.
De centrale overheid trok zich metterdaad terug uit het welzijnswerk. Met de Welzijnswet van 1987 maakte Brinkman een einde aan vele Haagse welzijnssubsidieregelingen en gaf hij de regie in handen van de gemeenten. De welzijnskoepels riepen om het hardst dat de gemeenten er ‘lantaarnpalen’ van zouden gaan aanschaffen, maar de gemeenten pakten hun sociale verantwoordelijkheid over het algemeen voortvarend op. De Wet Maatschappelijke Ondersteuning uit 2007, waarin delen uit de zorg worden gedecentraliseerd, is de volgende stap in deze door Brinkman ingezette vorm van decentralisatie.

Maar Brinkman kende nog een devies: ‘minder overheid, meer markt`. Dat werd in 1987 voor de gezondheidszorg uitgewerkt door een commissie onder leiding van de voormalige Philips-topman Wisse Dekker. Concurrentie tussen voorzieningen en keuzevrijheid voor burgers werden vanaf dat moment richtinggevende beleidswoorden. Het oude aanbodgestuurde subsidieregime moest stelselmatig worden vervangen door het op marktwerking gebaseerde ‘vraagsturing’. Het meest consequent uit zich dat in de groei van persoonsgebonden budgetten (pgb’s), waarvan het principe is dat de cliënt het geld krijgt en zijn eigen zorg kan inkopen.
Het gevolg van deze omslag in het denken is dat in steeds meer professionele instellingen een economische rationaliteit leidend werd voor de interne organisatie. Het ging om doelmatigheid en efficiency, om producten, productie en marktaandelen. Als gevolg daarvan is een nieuwe generatie managers/leidinggevenden/bestuurders aangetreden die deze logica tot perfectie brachten. De organisaties begonnen op grote schaal te fuseren en gemeenten zijn het werk gaan aanbesteden, waarbij zij zo’n hoog mogelijke kwaliteit wilden voor een zo goedkoop mogelijke prijs. Dat betekende dat alles steeds efficiënter en doelmatiger moet. Het opknippen van de thuiszorg in precieze tijdseenheden (‘stopwatchzorg’) is de meest bekende vorm van ‘taylorisering’ van een werksoort.

Na de eeuwwisseling groeit de kritiek hierop. De marktlogica is, zo constateren steeds meer mensen, een miskenning is van de menselijke kant van het werk (‘de menselijke maat’). Bovendien heeft deze vorm van sturing geleid tot een schrikbarende toename van de verantwoordingsbureaucratie. Steeds meer hulp- en dienstverleningstijd gaat heen met het invoeren van gegevens. Wantrouwen (tussen financiers en uitvoerders, tussen overheid en organisaties, tussen cliënten en professionals) lijkt de dienst uit te maken. Oudere professionals betrappen zichzelf steeds vaker op nostalgisch gemijmer. De markt heeft niet het heil gebracht wat er van verwacht werd, maar de vraag is vervolgens: wat nu?

Verder studeren
Jan Bijlsma en Hay Janssen (2008), Sociaal werk in Nederland. Vijfhonderd jaar verheffen en verbinden. Bussum: Coutinho. Hoofdstuk 7.
Maarten van der Linde (2010), Basisboek geschiedenis Sociaal Werk in Nederland. Amsterdam: SWP, vierde druk. Hoofdstuk 11.
Literatuur
Gijs Zandbergen (1989), Mr. Drs. Elco Brinkman minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur 1982-1989. ‘Je kan het best’ Rijswijk 1989.
Ido de Haan en Jan Willem Duyvendak (redactie) (2002), In het hart van de verzorgingsstaat. Het Ministerie van Maatschappelijk Werk en zijn opvolgers (CRM, WVC, VWS), 1952-2002 Zutphen: Walburg Pers, Deel III en IV.
Evelien Tonkens (2008), Mondige burgers, getemde professionals. Marktwerking en professionaliteit in de publieke sector. Amsterdam: Van Gennep, 2003. 2008 Volledig herziene en uitgebreide vierde druk. Kritiek op de marktwerking in de publieke sector en de gevolgen voor professionals.
Jos van der Lans (2008), Ontregelen. De herovering van de werkvloer Amsterdam: Augustus. Kritiek op bureaucratisering van de publieke sector.
Aanvullend materiaal
Jan Peter Balkenende (1987), De zorgzame samenleving: een internationaal vraagstuk. Bestuursforum, 4, 107-109
L.C. Brinkman (1989), Genoeg van de staat? In M. Bovens (red.), Verantwoordelijkheid – Rethoriek en realiteit, Zwolle, pp. 113-140.
J.A.A. van Doorn en K. Schuyt, K. (red.) (1978), De stagnerende verzorgingsstaat. Meppel: Boom. Digitaal beschikbaar via DBNL.
1984 TV-uitzending CDA (), Televisie-interview met Brinkman ‘Van verzorgingsstaat naar verzorgingssmaatschappij’.

Schandalen in de publieke sector
Grimbert Rost van Tonningen

Tags: Elco Brinkman | Louk Hermans | Meavita | Philadelphia Zorg | Rochdale
verberg
Google zoekresultaat
Je komt hier omdat je zocht naar de volgende termen:

in
de
schandalen
publieke
sector
Klik op een term om naar de plek te springen waar deze het eerst voorkomt,
of ga terug naar de zoekresultaten

Koninklijke MKB voorzitter Louk Hermans staat slechts 28ste op de lijst van Volkskrant van 200 meest invloedrijkste Nederlanders maar hij behoort met mensen als Elco Brinkman, Alexander Rinooy Kan, Bernard Wientjes en Agnes Jongerius tot de kleine selecte kring van doorgewinterde polderaars, die onderling de informele macht in politiek Den Haag verdelen.
Hermans heeft de pech dat hij VVDer is en die achterban is niet erg krachtig op dit moment. Maar hij lijkt er weinig last van te hebben, getuige zijn eigengereide optreden optreden bij Meavita (betekent ‘mijn leven’), het failliet gegane zorgconcern waarvan hij president commissaris was.
Lees het verslag hoe Hermans met het bestuur megalomane groei nastreefde met forse ICT projecten, een soort ‘Titanic’ die uiteindelijk met 20 0000 medewerkers en vele tientallen miljoenen verlies ten onder ging. 100 000 klanten – hulpbehoevenden dus – hadden het nakijken. In de nadagen benoemde Hermans nog snel een VVD ‘vriend’ tot directievoorzitter en daarna speelde ‘het orkest’ totdat het schip verdween. De Tweede Kamer kondigde een onderzoek aan.
Deze casus doet erg denken aan Philadelphia, ook een zorginstelling, dat in korte tijd 50 miljoen verspeelde. Journalist Mirthe Hilkens wond zich hier mateloos over op, in haar artikel: ‘Gezocht effectief medicijn tegen grootheidswaan’. Ze had het over Elco Brinkman, president commissaris en CDA coryfee, die vooral partijvrienden tot commissaris koos. De brokken waren nadien niet te overzien.
Woningcoöperatie Rochdale is een ander geval. Een politiek kopstuk was hier niet direct mee verbonden. Hier werd toegestaan dat directeur Mollenkamp, bijgenaamd ‘de zonnekoning’, met het geld van de belastingbetaler een Maserati kocht en een villa in Spanje. Ook werd in een jachthaven belegd samen met een partner die banden had met de vermoorde onroerend goed magnaat Endstra, bijgenaamd ‘de bankier van de onderwereld.’ De namen van de commissarissen zult U vergeefs zoeken in de Nederlandse kwaliteitspers, maar er waren twee advocaten bij Mr Rood en Mr de Dood , alsmede communicatiedeskundige professor van Cuilenburg.
Minister van der Laan heeft tot 1 juli twee toezichthouders benoemd: Arthur Doctors van Leeuwen, oud-voorzitter van de Autoriteit Financiële Markten, en Pim Vermeulen, voormalig bestuursvoorzitter van de Bank Nederlandse Gemeenten. Twee geheide polderaars. Binnenkort horen we meer, of toch weer niet? Onderzocht wordt hier onder andere of er sprake was van zelfverrijking.
Hoelang zullen we op deze wijze nog het middenveld organiseren en daar miljarden neerleggen die vrijwel ongecontroleerd worden besteed.
In mijn artikel ‘Elco Brinkman onderkoning van Nederland?’ stel ik dat de opeenhoping van banen van de polderbestuurders goed toezicht in de publieke sector feitelijk onmogelijk maakt. Bovendien bevordert het de cultuur van ‘ons kent ons’, die vóór de governance code Tabaksblat ook gold voor beursfondsen. Daar is nu een limiet gesteld aan het aantal bestuursfuncties dat men mag vervullen.
In den Haag knoeit men rustig verder Tientallen miljoenen belastinggeld worden vernietigd, tal van onderzoeken worden ingesteld, maar veranderen doet er (nog) niets. De kiezer rent weg van de middenpartijen, waarom, tja, wilt u er nog bij horen? Of anders gezegd: willen de echte democraten opstaan en Den Haag hervormen, dan hoeven we niet te radicaliseren.
Gerelateerde berichten:
Falend toezicht zorgconcern Meavita
10 ‘Wetten’ die polderinstituten en de financiele sector regeren
Elite is contact kwijt met het volk

Klik hier om te reageren
4 Reacties
Lex van Haarlem
May 16, 2009, 14:05
WAAR TWEE HONDEN REDE-TWISTEN OM EEN BEEN, LOOPT WILDERS ER RADICAAL MEE HEEN!
Bravo, met alle en oprecht respect! En toch zeg ik, daar gaan we weer, want er is nog zoveel meer!
.
Grimbert RvT slaat de spijker opnieuw treffend op de kop. Hij heeft gelijk! Er valt in redelijkheid niet meer omheen te komen…, aan het beeld dat Grimbert schetst, van de achterlijke bestuurlijke werkelijkheid in onze Polder.
Sterker nog, voorlopig blijft gelden: hoe indringender en vaker deze waarheid aan het licht wordt gebracht, hoe beter. Het kan bijna niet duidelijk genoeg!
.
En wat ligt er in een sociaal-liberale opiniekrant dan niet meer voor de hand, dan om een column als deze af te sluiten met de volstrekt redelijke oproep: “Willen de echte democraten opstaan en Den Haag hervormen, dan hoeven we niet te radicaliseren”.
Mooie woorden trouwens in dit verband: “opstaan” en “hervormen”.
Ook de redelijke strekking van deze oproep wil ik van harte onderschrijven. Er bestaat geen andere dan een slechtere uitweg. Als de echte democraten niet opstaan en Den Haag niet hervormen, is een verdergaande radicalisering hoe dan ook onvermijdelijk. En het enig ‘goede‘ dat een vergaande radicalisering kan brengen, is chaos. Want die chaos wordt op een gegeven moment zo groot, dat er wel iets móet en zal gebeuren.
.
Onder druk wordt alles vloeibaar – of ietsjes indringender, maar nog altijd clichématig gezegd – als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks. Of nog indringender: zolang het leven op deze aardbol er niet de brui aan geeft (hetgeen in deze polderklucht waarschijnlijk niet zal gebeuren) en wij er in onze conventionele achterlijkheid met z’n allen een steeds grotere puinhoop van blijven maken, kan slechts in een ultieme chaos een ommekeer uit onverwachte hoek komen.
.
Waarom zet ik het zo zwaar aan? Omdat het naïef is om te denken dat ‘in redelijkheid gelijk hebben’ in deze zaak een (voldoende) voorwaarde voor verandering is. Van deze bewering is de oprukkende radicalisering het praktische en levende bewijs, vooral ook omdat het beeld dat Grimbert schetst en de redelijke oproep die hij doet, verre van nieuw zijn.
Zolang [1] de conventionele en bestuurlijke achterlijkheid in het polderestablishment ‘het gelijk van de macht’ de facto aan haar kant heeft en [2] de progressief-liberale redelijkheid ‘slechts’ inzet op haar ‘gelijk hebben’ en het voor zich laat spreken van de feiten in columns als deze, en [3] zij beide in welstand en gezelligheid in Den Haag en in de Polder met elkaar blijven redetwisten om het gelijk, krijgt het populisme van Geert Wilders bij steeds meer kiezers gelijk (weblink-1).
.
Deze week sprak Rob Wijngaard (weblink-2) over de “naïeve filosofische aannames van linkse liberalen over de redelijkheid van de mens” en over hun “minachting voor [manipulatieve, LvH] retoriek, waarmee zij zich bijna moedwillig buitenspel zetten in de politieke arena”. En hij schetste de grote uitdaging voor linkse liberalen om de politiek te zien als een “retorisch machtsspel, waarin de feiten helemaal niet voor zich spreken, maar per definitie zijn ingebed in de context van een politieke agenda”.
Het is wel duidelijk, i.p.v. het uitspreken van een keuze voor het al of niet uitsluiten van de samenwerking met Wilders, zullen de echte democraten om “op te kunnen staan en Den Haag te hervormen zodat we niet hoeven te radicaliseren” nog uit een fundamenteel ander en veel diepzinniger vaatje moeten tappen dan zij tot dusver doen.
.
Omdat het succes van het populisme nu al vele jaren voor de gevestigde politieke partijen zo reuze moeilijk te bestrijden blijkt, terwijl de feiten t.a.v. de bestuurlijke schandalen in de Polder duidelijker dan ooit voor zich spreken, kan het niet anders zijn, dan dat het “opstaan van de echte democraten en het hervormen van Den Haag” vraagt om het onder ogen zien van diepliggende taboes.
Vanuit dit inzicht heb ik in de afgelopen week op deze site en in Den Haag met extra belangstelling gekeken naar enkele fraaie staaltjes van het ‘allergische gekissebis’ over en weer, waartoe met name CU-politici en liberalen zich van nature zo graag laten verleiden.
Toen dacht ik: wat kunnen en moeten die nog van elkaar leren? Je weet maar niet hoe een koe een haas vangt, toch? Brrrrrrrr, over taboes gesproken!
.
WEBLINKS
1 http://www.pluspost.nl/democratische-kruik-gaat-te-water-tot-hij-barst/5371
2 http://www.boeiuh.com/site/blog/essay-zin-71-waarom-geert-wilders-zo-moeilijk-te-bestrijden-is

Frans van der Reep
May 16, 2009, 17:45
Past in het rijtje van schandalen ook de weigering van de heer Balkenende, die ons zo graag over het belang van waarden en normen onderhoudt, om de Dalai Lama te ontvangen? Zo maar een vraag….
Wat me bij dossiers zoals dat van MeaVita vaak opvalt is dat we net doen alsof informatie nieuw is. Dat blijkt vaak een effectieve strategie om “er onder uit” te komen.

Grimbert Rost van Tonningen
May 16, 2009, 18:18
Nee Frans Balkenende hoort hierin niet huis, althans niet vanwege de Dalai Lama, die om commerciele redenen (China) niet wordt ontvangen. Wel is onze premer de supergedoger van het verworden bestuurlijke klimaat van het middenveld, de feitelijke machtsbasis van het CDA (samen met de PvdA)

Frans van der Reep
May 17, 2009, 12:17
komt me bekend voor: Erst das Fressen….,

Zorg + Welzijn
Platform voor sociale professionals
Zoeken

Home
Adverteren
Nieuwsbrief
Abonneren
Partners
Actueel
Nieuwsoverzicht
Zorg
Welzijn
Jeugd
Wmo
Ouderen
GGZ
Integratie
Video
Agenda
Magazine
Wmo Extra
Dossiers
Werkvloer
Meningen
Service

Home » Actueel » Nieuws
‘Overheid liet Meavita moedwillig failliet gaan’
26-05 2009 | 02:38
Waardering

Gerelateerd +
IGZ voorlopig tevreden over Cordaan »
Speciale huishoudelijke hulp op de schop bij Viva Zorggroep »
Rechter oordeelt: VWS mag thuiszorg niet korten »
Vakbond wil betere positie voor alfahulp »
Achterban ook akkoord met CAO VVT »
Actueel +
Strijd tegen isoleren en visiteren: ‘Dwang maakt alles alleen maar erger’ »
‘Aantal thuiszitters moet drastisch omlaag’ »
Nieuwe brochure over Welzijn Nieuwe Stijl »
Jolijn Santegoeds: ‘Vastbinden wordt uit onmacht en angst gedaan’ »
Buitenlandse jeugdzorg alleen onder toezicht »
Tag +
thuiszorg
ouderen
ouderenzorg
fusie
dossier
Meavita
Print pagina
Stuur pagina door
RSS
De overheid heeft zorgconcern Meavita begin dit jaar moedwillig failliet laten gaan om de noodlijdende thuiszorg duidelijk te maken dat falende bedrijven niet op steun hoefden te rekenen. Dat zegt bestuursvoorzitter Charles Laurey in NRC Handelsblad. De Nederlandse Zorgautoriteit wees 22 miljoen af wegens een ontbrekende handtekening.

Laurey denkt dat een bankroet te vermijden was, maar dat de overheid ‘gewoon een voorbeeld moest stellen’. Volgens voorzitter Laurey en zijn voorganger Leo Markensteyn was het bankroet van Meavita niet nodig geweest als de overheid via de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) steun had verleend.
Formaliteit
De NZa wees de gevraagde steun van 22 miljoen eind november af, wegens een ontbrekende handtekening. Die formaliteit vaststellen duurde drie maanden, ‘terwijl ons het water aan de lippen stond’, zegt Markensteyn in de krant. Hij vermoedt dat groeiende maatschappelijke en politieke weerstand tegen mega-zorgconcerns de werkelijke reden van de afwijzing is.
Chaos
De fusieorganisatie met 100.000 clienten en 20.000 medewerkers leed al tijden verlies. Inmiddels zijn de gezonde delen van het failliete bedrijf afgesplitst. Het ministerie van Volksgezondheid wijt het faillissement aan het zorgconcern zelf. Meavita verkeerde in de twee jaar van zijn bestaan financieel en organisatorisch in voortdurende chaos, zo meldt de krant.
Ruiterlijk
In het Zorg + Welzijn magazine van april stelt Laurey dat het te simpel is om te zeggen dat de oorzaken van de problemen zijn toe te schrijven aan een te grote organisatie en slecht bestuur en toezicht. ‘Natuurlijk, er zijn fouten gemaakt, ook door ons, dat geef ik ruiterlijk toe(…) Maar kijk ook naar de regelgeving en de snelheid van veranderingen.’
Traag
Schaalvergroting was noodzakelijk om de kosten te beteugelen en meer handen in de zorg te krijgen, stelt Laurey. Volgens de voorzitter zijn de fusies te snel achter elkaar gekomen, waardoor de organisaties de winst daarvan niet konden pakken. ‘We hielden hetzelfde kostenniveau, terwijl de opbrengsten verminderden door gelijktijdige invoering van de Wmo en het omlaag brengen van productiecontracten met zorgkantoren (…) De reorganisatie was te traag om de marktontwikkeling bij te kunnen benen. In die omklemming is Meavita terecht gekomen.’
Hoorzitting
De Tweede Kamer houdt op 5 en 19 juni hoorzittingen over het Meavita-fiasco. Het parlement wil achterhalen welke omstandigheden een rol hebben gespeeld en in hoeverre wet- en regelgeving het zorgbedrijf in problemen hebben gebracht, aldus het NRC.

Over anaconda15

1.80 meter lang blauwe ogen Nederlands Techneut en gek op wetenschap Erg handig en visionair
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s