Nederland/Waanzinland oftewel One Flew Over The Cuckoos Nest,maar hoever had het zo kunnen komen?Hebzucht en domheid.


“Als een vrije samenleving de vele armen niet kan helpen, kan zij niet instaan voor de weinige rijken.”Engels: “If a free society cannot help the many who are poor, it cannot save the few who are rich.”John F. Kennedy
Amerikaans politicus en president (35e) (1917-1963)

From: kingkong1621@live.nl

To: agnes.jongerius@fnv.nl; almere@sp.nl; apeldoorn@sp.nl; arnhem@sp.nl; ben.bloem@digiwel.nl; brandpunt@kro.nl; bureau@nationaleombudsman.nl; cda.publieksvoorlichting@tweedekamer.nl; cdja.maastricht@gmail.com; christenunie@tweedekamer.nl; cie.vws@tweedekamer.nl; d66@tweedekamer.nl; denhaag@sp.nl; denbosch@sp.nl; denkmetkoosmee@gmail.com; g.wilders@tweedekamer.nl; groenlinks@tweedekamer.nl; groephopzoetermeer@hans-zijlstra.nl; groningen@sp.nl; haarlem@sp.nl; i.y.tan@chello.nl; info@devrijspreker.nl; info@laatjenietkisten.nl; info@zwerfjongeren.nl; jvwzakelijk@gmail.com; k.vaartjes@amnesty.nl; kamer@sp.nl; l.hartings@tweedekamer.nl; leefbaarrotterdam@stadhuis.rotterdam.nl; leeuwarden@sp.nl; lelystad@sp.nl; maatschappelijkeopvang@loc.nl; meldjezorg@platformggz.nl; nieuwsdienst@anp.nl; nieuwsdienst@trouw.nl; no.reply@nos.nl; postbus@eerstekamer.nl; pvda_voorlichting@tweedekamer.nl; pvv@tweedekamer.nl; redactie.elsevier@elsevier.nl; redactie@eenvandaag.nl; redactie@telegraaf.nl; redactie@volkskrant.nl; sdn@planet.nl; sgp@tweedekamer.nl; straatadvocaten@gmail.com; tip@at5.nl; tips@leeuwardercourant.nl; utrecht@sp.nl; voorlichting@minvws.nl; voorlichting@rekenkamer.nl; vvdvoorlichting@tweedekamer.nl; w.tonissen@tweedekamer.nl; zembla@vara.nl; zmag@xs4all.nl; zonde04@gmail.com; zorgvisie@reedbusiness.nl

Meer dan 10 jaar sta ik R. Donker al deze instanties,media en tweede kamerfracties en ministeries aan te schrijven over de opvangwereld voor dak en thuislozen en de subsidies en AWBZ oplichtingspraktijken voor niet geleverde maatschappelijke dienstverlening.
Wat ontving ik al die tijd? alleen afschuifbrieven en verwijzingen naar corrupte gemeenteraden met hun belangenverstrengelingen met zorg en welzijnsinstellingen en de achterlijke werkende burgers vragen zich niet af waarom zij zoveel meer huur en energiekosten, AWBZ en zorgpremies moeten betalen voor lamstralen aan managers en bestuurders en hulpverleners die hun eigen werkgelegenheid en maatschappelijke status belangrijker vinden dan de client.
En daar word je ook nog geconfonteerd aan tuig bij de daklozen die de opvang als goedkoop hotel zien en zich volladen met drank en drugs en waar hun uitkering binnen drie dagen al is opgemaakt en dakloze gasten die zich voor hulpverlener uitgeven en andere daklozen hinderen bij het oplossen van hun problemen en waar roddel en achterklap niet word geschuwd.
Ik zit nu al 8 jaar gegijzeld hier in Zwolle zonder vooruitzicht en waar ik officieel een inwoner ben van Almere waar ik ook niet op weg ben geholpen.
Zie rechterzijde blog met beschrijving profiel.
Wie heeft hier ook ervaringen mee,laat het mij weten.
Link:http://debaters.hyves.nl/blog/38934726/Kort_mopje_nou_ja_is_het_wel_een_mop/hmts/

Subject: RE: een parlementaire onderzoekscommissie marktwerking en VOC praktijken zorgsector onder regievoering gemeentebesturen.

Date: Thu, 30 Dec 2010 19:08:37 +0100
                  
GertJanAgtereek

5 januari 2011
1 stemmen voor leuk, 0 stemmen voor niet leuk

20-08-2009

De Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) constateert dat de zorg van de Leidse Verslaafdenopvang Winnersway ernstig tekortschiet. Het rapport is sinds vandaag openbaar. De verslaafden en psychiatrische patiënten die door Winnersway worden opgevangen hebben weinig vrijheid.
Vergelijkbaar met werkwijzes landelijk Leger des Heils.

Ze worden verplicht de kerkdiensten van Outreach Center Nederland (OCN), een pinkstergemeente, te bezoeken en worden te werk gesteld. Er was geen opgeleid personeel en clienten liepen zelfs gevaar. Personeel deelde medicijnen uit ‘zonder kennis van werkingen en bijwerkingen’.

Link:http://www.pgb.nl/persaldo/nieuws-over-het-pgb/nieuws/actueel/2-psychiaters-plegen-fraude-met-uitkeringen/?waxtrapp=rupnqhDsHcwOhcPjBCGNAK

Psychiatrische patienten en verslaafden werden bovendien financieel uitgekleed. In plaats van zorg moesten de cliënten verplicht werken op de bouw of in de plantsoenendienst. Opvallend is dat Winnersway veel geld van de overheid kreeg.

Link:http://www.hetsocialedebat.nl/site/wp-content/uploads/2010/08/tss-11-07-aanpakken.pdf

Link:http://www.bijstandsbond.org/blog/2008/11/ook-daklozen-slachtoffer-dwangarbeid.html

Iedereen die dat wil kan -zonder over papieren te beschikken- een verslaafdenopvang beginnen. En dat kan dus leiden tot excessen…Het geld dat daarmee verdiend wordt, gaat naar Winnersway en naar de kerk. Bovendien is een groot deel van het personeel niet goed opgeleid en een cliënte die in het vrouwenhuis zelfmoord pleegde, had daar nooit opgenomen mogen worden volgens de IGZ. En dat terwijl Winnersway sinds december wel tonnen aan AWBZ-gelden binnenkrijgt.

Verwijzing naar onderzoek de Boer&Croon “Oneigenlijk gebruik AWBZ middelen plus bijlages 10 augustus 2004
Link:http://www.ser.nl/~/media/DB_Deeladviezen/2000_2009/2008/b26705/b26705_3.ashx

Link:http://www.ggzbeleid.nl/pdfzoz/gebruik_awbz_bijlagen_0804.pdf

https://anaconda15.wordpress.com/2011/01/27/rapport-persoonsgebonden-zorg-verantwoordfraudeeen-fluitje-van-een-cent/

In Nederland kan iedereen -zonder papieren- een verslaafdenopvang beginnen. En soms leidt dat tot escalaties. EenVandaag praat met oud-medewerker Danny Kraaijenoord, die een boekje opendoet over de wanpraktijken, onderzoeksjournalist Silvan Schoonhoven, Winnersway-directeur Jan Piet en de kamerleden Fleur Agema (PVV) en Renske Leijten (SP).

Pizza in het gekkenhuis

Een aantal FBI-agenten is bezig met een onderzoek naar fraude in het Southwood Psychiatric Hospital in San Diego. Na een hele dag hard werken, besluiten de agenten dat het tijd is om een hapje te eten. Een van de FBI-agenten besluit de plaatselijke pizza-boer te bellen om wat pizza’s te bestellen. Vervolgens vindt het volgende telefoongesprek plaats:

Agent: “Hallo. Ik wil graag 19 pizza’s bestellen en 38 blikjes cola.”
Pizza-boer: “En waar mogen die bezorgd worden?”
Agent: “Southwood Psychiatric Hospital.”
Pizza-boer: “Wacht even. Naar het psychiatrische ziekenhuis?”
Agent: “Dat klopt. Ik ben een FBI agent.”
Pizza-boer: “U bent een FBI-agent?”
Agent: “Dat is correct. Bijna iedereen die hier op dit moment is, is FBI-agent.”
Pizza-boer: “En jullie zitten in het gekkenhuis?”
Agent: “Dat is correct. Zorg ervoor dat jullie naar de service-ingang aan de achterkant komen. De voordeur is dicht. Die hebben we afgesloten.”
Pizza-boer: “En u beweert dus dat jullie allemaal FBI-agenten zijn?”
Agent: “Inderdaad. Hoe snel kun je de pizza’s hier bezorgen?”
Pizza-boer: “En jullie zitten in Southwood Psychiatric Hospital?”
Agent: “Inderdaad.”
Pizza-boer: “En iedereen daar is een FBI agent?”
Agent: “Inderdaad. We zitten hier al de hele dag en we komen om van de honger. Kun je de pizza’s bij de achteringang langsbrengen? We hebben de voordeur afgesloten.”
Pizza-boer: “Ik dacht het niet.”

[Klik]

Waar of niet waar?

Waar gebeurd. FBI-Agent Wayne Barnes maakte dit werkelijk mee toen hij in 1993 onderzoek deed naar fraude bij een medische organisatie waar negen psychiatrische ziekenhuizen onder vallen. Alle negen ziekenhuizen werden tegelijkertijd overvallen door een team van FBI-agenten om de boekhouding te controleren. De controle in Southwood verliep langer dan gepland. Vandaar dat er ’s avonds overgewerkt moest worden.

Overigens: de FBI-agenten hebben hun pizza’s uiteindelijk wel gekregen. Een van de agenten is ze maar op gaan halen.

PSYCHOPATEN AAN DE MACHT

{VPRO-gids, 12 mei 2001}

Dr. Paul Babiak is een New Yorkse bedrijfspsycholoog gespecialiseerd in psychopaten. Niet elke psychopaat is een Hannibal Lecter. Er zijn ook psychopaten die geen moorden plegen en gewoon op kantoor zitten. Nou ja gewoon, volgens Babiak laat de ‘industrial psychopath’ in de werkomgeving een spoor achter van gebroken levens en ontspoorde carrières.

In wat voor soort beroepen kom je psychopaten tegen?

Je vindt ze eigenlijk overal. In de afgelopen 12 jaar dat ik onderzoek heb verricht naar psychopaten binnen bedrijven, ben ik ze tegengekomen in de medische wereld, bij personeelsafdelingen, in verkoopfunkties en op onderzoeksafdelingen. Opvallend is dat je ze vaak aantreft in de aandelensektor. Een collega heeft onderzoek gedaan naar de aandelenmarkt van Vancouver in Canada en daar bleek een fiks aantal psychopaten rond te lopen. Psychopaten zul je niet zo snel aantreffen in bureaucratische ondernemingen en instellingen. Psychopaten hebben voortdurend nieuwe stimulansen nodig en die vind je daar niet. Bovendien is er teveel orde en regelmaat, teveel controle in een bureaucratie. Psychopaten floreren in chaos. Dus vooral ondernemingen waar veel verloop in het personeel zit en waar de regels niet vast liggen zijn ideale doelen voor psychopaten.

Wat is een psychopaat eigenlijk?

Volgens de literatuur heeft de psychopaat een twintigtal kenmerken. Zo heeft een psychopaat geen schuldgevoel en kent hij geen medeleven. De psychopaat is een vlotte prater, is oppervlakkig, charmant, onverantwoordelijk, manipulatief en impulsief. Hij is narcistisch en heeft een opgeblazen zelfbeeld. En zo zijn er nog wat. Het is wel belangrijk om te onthouden dat iemand die slechts enkele van deze kenmerken heeft, nog niet als psychopaat geclassificeerd kan worden. De psychopaat heeft drie belangrijke drijfveren: hij vindt het leuk om mensen pijn te doen, hij wil winnen en hij heeft voortdurend spanning nodig. Je moet psychopaten zien als roofdieren en roofdieren zijn op zoek naar een prooi. De prooi is in dit geval mensen.

Hoe gaat een psychopaat in een bedrijf te werk?

De ‘industrial psychopath’ ziet een bedrijf als een ‘score’. Hij kijkt naar een bedrijf zoals een overvaller naar een oud dametje op straat kijkt. Kan ik haar beroven en zo ja hoe? Het doel is een ‘scam’ op te zetten, bevorderd te worden en zoveel mogelijk geld en aanzien te verwerven. Psychopaten zijn eersteklas charmeurs en leugenaars. Bovendien weten ze precies waar de zwakke plekken van mensen zitten. Vervolgens apen ze die zwakheden na om sympathie te wekken. Het gevolg is dat het slachtoffer het gevoel heeft dat hij een gelijke heeft ontmoet, iemand die net zo denkt als hij, iemand die hij kan vertrouwen. Is dat vertrouwen eenmaal gewonnen dat laat de psychopaat zijn slachtoffers het werk opknappen. Hij zelf ondertussen probeert zo snel mogelijk een wit voetje te halen bij het management, liefst de directeur. Als een van zijn collega’s, of zijn directe chef, doorheeft dat de psychopaat zijn werk niet naar behoren doet – en dat doen ze nooit want ze zijn aartslui – en naar het management loopt, maakt dat meestal niet veel uit, want de psychopaat heeft al een uitstekende indruk gewekt bij de hoogste baas. Ik zal je een voorbeeld geven. Ik werd bij een bedrijf gehaald om te kijken naar een afdeling waar de mensen slecht met elkaar overweg konden. Ik kwam er al snel achter dat één employée, laten we hem Dave noemen, de problemen veroorzaakte. Dave zat er al een tijdje en al zijn collega’s waren er ondertussen wel achter dat hij niet deugde. Hij was altijd te laat, deed zijn werk slecht en gaf voortdurend anderen de schuld van zijn falen. Ik kwam er al snel achter dat hij op zijn CV had gelogen over zijn opleiding. Toen ik dat vertelde aan zijn chef ging die daarmee naar de directeur. Maar de directeur had juist een hele hoge dunk van Dave en zei tegen de chef dat zo’n leugentje niet belangrijk was. ‘Val me daar niet mee lastig’, zei hij letterlijk. Afijn, toen ik later nog eens in dat bedrijf terugkwam was Dave’s chef uit frustratie vertrokken en had Dave zijn funktie overgenomen. En dat is niet uitzonderlijk. Psychopaten krijgen vaak promoties. Heel vaak worden ze benoemd in leidinggevende funkties.

Hoe komt het dat mensen met zulke eigenschappen toch carrière kunnen maken?

Als je kijkt naar de eigenschappen die aan goede leiders worden toegeschreven dan is het niet moeilijk die te verwarren met psychopatische eigenschappen. Bijvoorbeeld: een baas moet zijn emoties onder controle kunnen houden en harde beslissingen nemen, zoals mensen ontslaan. Psychopaten kennen geen emoties en hebben er juist plezier in mensen pijn te doen, dus iemand ontslaan is voor hen juist een pretje. Een goede leider moet mensen kunnen motiveren. Psychopaten kunnen goed manipuleren, wat natuurlijk iets heel anders is, maar voor sommige mensen is het verschil niet zo evident. Goede leiders zijn zeker van zichzelf, vergelijk dat met het opgeblazen zelfbeeld van de psychopaat, die doorgaans denkt dat de hele wereld om hem draait. En leiders zijn vaak extrovert en energiek, dat kun je weer makkelijk verwarren met het impulsieve gedrag van psychopaten. Kortom, iemand die een psychopatische werknemer moet beoordelen kan hem makkelijk voor een potentiële leidinggevende aanzien.

Hoeveel psychopaten lopen er op de werkvloer rond?

Gelukkig zijn het uitzonderingen. Ongeveer 1 a 2 procent van de bevolking kun je als psychopaat classificeren en dat geldt dus ook voor de beroepsbevolking. Maar bedenk wel dat iedereen vroeger of later een keer een psychopaat tegen het lijf zal lopen. Psychopatie vind je overigens vooral onder echte zware criminelen. Ongeveer twintig procent van die groep is psychopaat.

Wat gebeurt er nu als u ontdekt dat er in een bedrijf een psychopaat werkt. Vertelt u de directie dat ze een psychopaat in dienst heeft?

Nee. Kijk, ik ben geen klinisch psycholoog, dus ik kan officieel geen diagnose stellen. Maar afgezien daarvan wil de directie dat helemaal niet weten. Je kunt iemand niet ontslaan simpelweg omdat hij psychopaat is. De directie is doorgaans alleen geïnteresseerd in of die persoon zijn werk doet, in hoe de struktuur en samenhang van een organisatie verbeterd kan worden. Het probleem bij mijn werk is dat mijn aanbevelingen vaak weinig uithalen. Als een psychopaat zich eenmaal heeft geïnstalleerd, dan krijg je hem niet meer weg. Kijk, maar naar het geval van Dave. Op een gegeven moment realiseerden zijn naaste collega’s wel dat er iets goed mis met hem was, maar omdat de directie hem het hand boven het hoofd hield kon hij blijven zitten. Sterker nog, hij kon promotie maken terwijl zijn collega’s een andere baan gingen zoeken.

Wat zijn de gevolgen voor mensen die op hun werk direct met een psychopaat te maken hebben?

Omdat psychopaten zo goed kunnen manipuleren, omdat ze precies weten waar je zwakke plekken zitten, kunnen ze snel je vertrouwen winnen. En als dat vertrouwen beschaamd wordt, wat altijd gebeurt, verzeilen de slachtoffers vaak in een depressie. Je voelt je verraden. Je voelt je een sukkel die zich heeft laten misbruiken. Vervolgens willen mensen wraak nemen. Maar omdat je baas denkt dat de psychopaat een fantastische kerel is, kun je met die wraakgevoelens niet zo veel. Hopelijk zoekt het slachtoffer dan hulp. Als je je eenmaal realiseert dat je met een psychopaat te maken hebt gehad, kun je leren dat te verwerken.

Wat voor advies geeft u aan mensen die vermoeden dat ze met een psychopaat werken?

Het enige dat je eigenlijk kan doen is zoveel mogelijk afstand tot die persoon proberen te bewaren en hopen dat hij op zoek gaat naar een volgend slachtoffer. Mijn ervaring is dat het nooit helpt om naar je baas te stappen, want de psychopaat heeft die al lang om zijn vinger gewikkeld. De baas zal de psychopaat eerder geloven dan jou. Als je denkt dat je getrouwd bent of samenwoont met een psychopaat moet je zorgen dat je zo snel mogelijk het huis uitkomt. Therapie is er eigenlijk niet en dus kun je ook niet op genezing hopen.

Tegen bedrijven zeg ik dat ze moet zorgen dat er goede funktioneringsgesprekken plaatsvinden, waarbij heel duidelijk wordt gekeken en gemeten hoe produktief een werknemer is. Psychopaten voeren in de regel heel weinig uit, dus daar kun je ze op pakken. En bedrijven moeten zorgen dat iedere werknemer zich onvoorwaardelijk aan vastomlijnde regels houdt. Een goede regel is bijvoorbeeld dat je nooit tegen je klanten mag liegen. Zo’n regel zal de psychopaat aan zijn laars lappen en dan kun je hem ontslaan.

U zegt dat psychopaten in hun carrière succesvol zijn en je ze niet wegkrijgt. Toch vind ik het moeilijk te geloven dat ze nooit tegen de lamp lopen?

Maar ze lopen wel tegen de lamp. Ze worden voortdurend betrapt op hun leugens, maar dat heeft niet veel effect omdat ze volstrekt onaangedaan blijven als ze worden betrapt. Sterker nog, ze doen het zo voorkomen dat de degene die ze betrapt of kritiek op ze heeft, een enorme zeurpiet lijkt. Van alle psychopaten die ik de afgelopen jaren ben tegengekomen is er maar een ontslagen. En hij wist het zo voor elkaar te krijgen dat hij een gouden handdruk en een aanbeveling meekreeg. Hij mocht zelfs zijn auto van de zaak houden. Vervolgens ging hij onmiddellijk bij de concurrentie aan de slag.

Zijn er ook beroepen waarin psychopaten juist wel goed funktioneren?

Er is wel eens onderzoek naar gedaan naar de vraag of psychopaten goed zouden zijn als ‘bomb disposal expert’. Ze kennen geen angst dus dat zou bij dat beroep beslist een voordeel zijn. Aan de andere kant zijn het sensatiezoekers en hebben geen oog voor detail dus als ze een bom onschadelijk zouden moeten maken zou dat makkelijk verkeerd kunnen aflopen. Je zou je ook kunnen voorstellen dat psychopaten als oorlogspiloten zouden kunnen werken. Ook dat is een beroep waar je niet angstig voor moet zijn aangelegd. Aan de andere kant zou een psychopaat zijn vliegtuig net zo makkelijk voor een joyride gebruiken en kan ook hier het gebrek aan oog voor detail fataal zijn. En tot slot is er ongetwijfeld bij de CIA onderzoek gedaan naar de vraag of psychopaten goede spionnen vormen. Ze kunnen liegen als de beste dus dat is een voordeel, maar je wil weer niet dat ze tegen jou liegen. Een psychopatische spion kan natuurlijk gemakkelijk naar het andere kamp overlopen.

Wat doet de politie met gevaarlijke psychisch gestoorde politici?
                                    
Volgens de wet Bijzonder Opnemingen in Psychiatrische Ziekenhuizen (BOPZ) kunnen personen die aan de volgende criteria voldoen, direct gedwongen worden opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis:

■Er moet sprake zijn van een geestelijke stoornis.
■Er moet sprake zijn van een acuut gevaar voor de persoon zelf en/of zijn omgeving.
■Dit gevaar moet voortkomen (een gevolg zijn van) de geestelijke stoornis.
■Er moet geen andere mogelijkheid voorhanden zijn om het gevaar af te kunnen wenden.
■De patiënt moet niet vrijwillig opgenomen willen worden.

De procedure is als volgt:

■De patiënt wordt gezien door een hulpverlener van de RIAGG. Deze overlegt met een psychiater. Die informeert de burgemeester en zorgt voor vervoer naar en opname in het ziekenhuis.
■De burgemeester geeft een voorlopige machtiging voor de inbewaringstelling af en zorgt ervoor dat de patiënt een advocaat krijgt toegewezen.
■Binnen drie werkdagen beoordeelt de rechter of de Inbewaringstelling moet worden bekrachtigd.

De duur van de inbewaringstelling is beperkt, maar kan worden verlengd zolang dit noodzakelijk is.
Het is geen taak van de politie om mensen rechtstreeks door te sturen naar, of informatie te verstrekken over, Riagg, MEE of andere lokale psychiatrische instellingen.

Datum: 24-06-2010

Bron: Wet Bijzondere Opnemingen in Psychiatrische Ziekenhuizen

Parlementaire enquête naar effecten marktwerking in de zorg. Zie bijlages i.v.m. persoonlijke ervaringen marktwerking zorg&opvang daklozen R. Donker te Zwolle
Verpleegkundigen, verzorgenden en werkenden in alle andere zorgverlenende beroepsgroepen in Nederland eisen een parlementaire enquête naar de effecten van marktwerking in de zorg. Teken de petitie!

Copyright: Ypsilon

Datum: Sat Sep 13 19:14:49 2008

Dit artikel is afkomstig van één van de voormalige websites van Ypsilon (psychoseplein of schizofrenieplein).

De informatie wordt de komende tijd ingevoerd in de herziene website : Ypsilon.org

De week van de psychiatrie
Bericht door R.Donker, op 8 april 2009 om 13:47

De week van de psychiatie?Grote klets is het want psychiatrie is een schijnwetenschap in het leven geroepen door mensen met eigenbelangen zoals dat vroeger ging met het Christendom en andere religies.
Met de bijbel en het handboek van de psychiatrie DSM IV in de hand kan je iedereen met een geestelijk dipje van alles wijs maken en waar de pharmaceutische industrie goud geld aan verdiend.
De meeste zogenaamde “geestelijke stoornissen” zijn ontstaan in begin jaren 80 van de vorige eeuw met het aantreden van het kabinet Lubbers I en toen begon de ratrace om geld en macht en nog meer materieel bezit en tegelijkertijd werd de Nederlander geestelijker armer en een slaaf van zijn of haar en andermans bankrekening en was er voor vrije tijd en ontspanning geen ruimte meer.
En wie profiteerde daarvan? De alles verslindende en verspillende CDA Rijksoverheden die als een club psychopaten parasiteerden op de werkende bevolking en hen paaien met loze beloftes en schijjninspraak en vooral strooien met subsidies.
Geen wonder dat je dan het overzicht verliest in je leven door al dat gemekker van blatende schapen die een zielloze herder volgen naar de slachtbank

Meer psychiatrische stoornissen schuld samenleving
Noot:Niet de samenleving veranderen,maar gewoon doorgaan met diagnosteren en stigmatiseren en zelf denken de perfecte mens te zijn.

            
Had Eva en Adam in het Paradijs maar niet van de Boom der Kennis gegeten want dan was de mensheid tenminste slimmer en socialer gebleven dan nu.

De kwaliteit van een samenleving kan worden afgelezen aan de manier waarop wordt omgegaan met mensen die anders zijn. De turbulentie van deze tijd blaast iedereen ondersteboven die het tempo niet kan bijhouden. De zonde van de samenleving is dat we daar collectief aan meedoen.

Dr. G. van den Brink vraagt zich af of de sterke groei van het aantal ontwikkelingsstoornissen waaraan mensen kunnen lijden, niet mede te verklaren is uit het feit dat de zonde in ons denken buiten beeld is geraakt ( Nederlands Dagblad 8 september). En als de zonde niet meer gezien wordt: vallen daardoor de onderlinge verschillen dan niet extra op? En leidt deze ontwikkeling vervolgens niet vanzelf tot een veel groter aantal diagnoses? Overigens ontkent Van den Brink niet dat psychiatrische stoornissen voor betrokkenen veel lijden meebrengen.
Voor de persoonlijk betrokkenen is het stellen van kritische vragen over diagnoses echter vaak uitermate pijnlijk. Niet zelden zijn er schuldgevoelens. Verdriet en schuldgevoel gaan immers vaak samen. Daarmee zitten we in een patstelling. Aan de ene kant is er het leed van betrokkenen. Aan de andere kant is er de wetenschappelijke verantwoordelijkheid. Of we willen of niet: we zullen de sterke groei van het aantal (kinder)psychiatrische diagnoses wel kritisch moeten volgen.

Etiketten

Jaren geleden zag een psycholoog het stellen van vastomlijnde diagnoses als het failliet van de hulpverlening. ,,Een etiket vertroebelt onze blik”, luidde de kop boven het artikel dat hij schreef. Daar waren anderen het grondig mee oneens. De kop boven de reactie luidde dan ook: ,,Etiketten kunnen levens redden”. Wat mij voortdurend verbaast in deze discussies is dat beide partijen er nauwelijks in slagen hun standpunt te relativeren. Het is niet of-of, maar en-en. Het hangt er maar net van af hoe een diagnose gehanteerd wordt. Je kunt er je voordeel mee doen, je begrijpt meer van het gedrag. Maar een diagnose kan zich ook tegen de persoon in kwestie keren. Zo leidt de diagnose autisme nogal eens tot een tunnelvisie, waardoor betrokkene uiteindelijk juist veel te kort wordt gedaan.

Hebben we het allemaal niet een beetje in ons? schrijft Van den Brink. Een beetje dat narcistische, een beetje dat oppositionele, af en toe wat autistisch… Bij iedere psychische stoornis herkennen mensen altijd wel iets bij zichzelf. Een cursus over persoonlijkheidsstoornissen of over autisme leidt altijd tot reacties als: ‘dat heb ik ook’. Van den Brink heeft gelijk dat we dat dus allemaal in ons hebben. Maar de ernst van de werkelijke stoornis gaat vele malen dieper. Dan is er vaak sprake van een enorme lijdensdruk voor de persoon en zijn omgeving.

Samenleving

Hoe zit het met de relatie tussen zonde en diagnose? Deze discussie zou ik willen voeren op het terrein van de maatschappij. Ter illustratie noem ik mensen met een verstandelijke beperking. Decennialang heeft men gedacht dat er aan de hand van het IQ bepaald kon worden wie een verstandelijke beperking heeft. Inmiddels blijkt dat deze IQ-grens weinig zegt. Waar het om gaat, is in hoeverre iemand zich weet te redden in de samenleving. Daarbij gaat het om factoren als overheidsbeleid, financiering van sociale voorzieningen, de tolerantie van de samenleving voor afwijkend gedrag, de steeds complexere samenleving en de situatie op de arbeidsmarkt.
De groei van het aantal mensen dat het niet meer redt in de maatschappij, heeft hier duidelijk mee te maken. Met name de licht verstandelijk gehandicapten kunnen het de laatste jaren in onze maatschappij steeds moelijker bijbenen. Daardoor zijn ook de gezondheidsrisico’s toegenomen. Er is vaker sprake van psychische ziektes, problemen in het gezin, uithuiszettingen en juridische maatregelen. Maar mensen met een lichte verstandelijke beperking zijn niet de enigen die worstelen met maatschappelijke ontwikkelingen. Het geldt bijvoorbeeld ook voor veel kwetsbare kinderen en volwassenen die al dan niet een psychiatrische diagnose hebben gekregen.

Manisch

In zijn boek Geloven als antidepressivum schrijft dr. Sytze Ypma over de gevolgen van onze ‘manische’ samenleving. We moeten presteren en genieten. Alles moet snel en mooi zijn. Maar onder dit snelle genieten ligt de depressie op de loer. Om aan die depressie te ontkomen, moet het allemaal nóg mooier en nóg sneller. Tegenover deze manische samenleving ziet hij de religie als het antwoord voor de mens om tot rust te komen, te mogen zijn wie je bent.
Naar mijn mening ligt hier een verband tussen diagnose, ziekte en zonde. De kwaliteit van een samenleving kan worden afgelezen aan de manier waarop wordt omgegaan met mensen die anders zijn. De turbulentie van deze tijd blaast iedereen ondersteboven die het tempo niet bij kan bijhouden. De zonde van de samenleving is dat we daar collectief aan meedoen. In zo’n samenleving steun je kwetsbare mensen niet in de eerste plaats door hun een diagnose te geven. Je helpt ze vooral door hen als mens te zien en oog te hebben voor de moeite die ze hebben om staande te blijven in een turbulente maatschappij. En soms kan een diagnose daar een beetje bij helpen.

Henk Algra, orthopedagoog / Nederlands Dagblad

Schizofrene zwervers zorgmijders? Dat is een mythe!

Mag je, zoals een zorgverzekeraar een tijdje terug op een Ypsiloncongres deed, een schizofrene zwerver betitelen als ’zorgwekkende zorgvermijder’? Psycholoog Henkelman meent van niet. Hij sprak op een symposium over daklozen met psychiatrische problemen in Utrecht. “Zorgwekkende zorgmijders? Een mythe! Deze mensen zijn juist zorgwekkende zorgbehoevenden voor wie hulpverleners nog altijd geen goede hulpverlening te bieden heeft.” Ze waren zich er waarschijnlijk zelf niet van bewust, maar het afgelopen jaar was een jaar waarin diverse hulpinstellingen voor daklozen hun jubileum vierden. De bekendste daarvan is waarschijnlijk wel de HVO, de Hulp Voor Onbehuisden in Amsterdam, die in november haar 90–jarig bestaan vierde. Maar er waren meer jubilerende instellingen. Zo ook in Utrecht, waar de Sleep–Inn en het Catharijnehuis een maand eerder hun tweede lustrum hadden. Ook zij grepen het jubileum aan om de problematiek van zwervenden onder de aandacht te brengen met een symposium onder de titel ’(openbare) ruimte voor dak– en thuislozen’.

Dr. L. Henkelman, als psycholoog verbonden aan de Rijksuniversiteit van Utrecht, was uitgenodigd een voordracht te houden over daklozen met psychiatrische problemen. Hij hield er een boeiend betoog. “Van iedere honderd schizofrene pati�nten zijn er vijfentwintig die nooit hulp krijgen of hebben gehad. Eenzelfde aantal is wel in zorg geweest, maar van hen is onbekend waar ze momenteel zijn. Dat wil zeggen dat de GGZ wat betreft schizofrene mensen slechts de helft bereikt van de mensen die keihard zorg nodig hebben.”
Nu zou men zich kunnen afvragen of het niet de vrije keus van de zwervende psychiatrische pati�nt is om geen contact met de hulpverlening te zoeken. Een redenering die bijvoorbeeld werd gevolgd door de voorzitter van de NVAGG mr. H. Bruins Slot. Op de najaarsconferentie van de NcGv in ’93 benadrukte deze toch vooral rekening te houden met het recht op zelfbeschikking. Hij bepleitte “de vrijheid van keuze om met minder toe te kunnen dan anderen juist achten.”

Uitzonder(l)ing

Onderzoek wijst echter uit dat dit een verkeerde voorstelling van zaken is. Henkelman: “Uit diverse onderzoeken blijkt dat niemand, op een enkele uitzonder(l)ing na, er vrijwillig voor kiest een dak– en thuisloos bestaan te gaan leiden. Het zijn botte pech, drank, pijnlijke onhandigheid, bureaucratische onwil en een vlucht uit of verjaagd worden van een eerder bestaan, die tot dak– en thuisloosheid leidt.”
Henkelman zit hiermee op dezelfde lijn als de Nationale Raad voor de Volksgezondheid, die ruim een jaar geleden een advies uitbracht over thuisloosheid en psychiatrisch stoornissen. De Raad stelde toen vast dat de hulpverlening zich er niet vanaf kan maken door te verwijzen naar de vrije wil van de mens. “Het thuislozenbestaan zien als vrije keuze veronderstelt bekwaamheid”, stelde de Raad. “Bij deze groep is sprake van een verminderde (of afwezige) competentie. Wat dit betreft mag er evenmin van worden uitgegaan dat een zwervend bestaan mogelijk een positieve invloed zou kunnen hebben op iemandsmotivatie om hulp te zoeken. Het eerste doel van actie bestaat er kortweg in de klant te vinden. Mensen kiezen niet voor dakloosheid: zorg moet actief worden aangeboden.”

“Tussen de wereld van de hulpverleners en die van de dak– en thuislozen bestaat kennelijk een wereld van verschil”, concludeerde Henkelman. “De dak– en thuisloze pati�nten blijken aanzienlijk achterdochtiger te zijn, vijandiger, blijken meer last te hebben van psychiatrische problemen dan andere opgenomen pati�nten in een ziekenhuis. Die problemen zetten ze om in lichamelijke klachten en verwardheid.”
Met instemming haalde hij Lex Poslavsky aan, de oud–directeur van de Willem Arntz Hoeve en emeritus hoogleraar in de psychopathologie aan dezelfde Universiteit van Utrecht. “Poslavsky schreef wanneer men ergens naartoe gaat, dat meestal is om er iets te doen, te leren, te horen, iets te weten desnoods, maar in essentie om iets te doen. Dat is transitief. Wie echter in de psychiatrie wordt opgenomen, gaat daarheen om iets te worden; gezond worden of beter bijvoorbeeld. Dat is intransitief. Het gaat hier om een verschil tussen doen en ondergaan, tussen actief ingrijpen en afwachten.”

Overgangsfase

Dak– en thuisloosheid moet volgens Henkelman worden beschouwd als een transitiefase, een overgangsfase van tijdelijke aard en niet als blijvende toestand. Blijft een dakloze te lang in deze toestand ’hangen’, dan treden verschijnselen op die vergelijkbaar zijn met hospitalisatie. Het straatleven is dan een intransitief gebeuren geworden; het stabiliseert zich doordat je je eraan hebt aangepast.
Juist hierin schuilt volgens de Utrechtse psycholoog het gevaar van bijvoorbeeld het verstrekken van dekens als vorm van zorg. “Wat mij betreft komt er een flinke uitbreiding van nieuwe opvangcapaciteit, tussenhuizen, tussenbussen, stoelenprojecten, soep– en broodprojecten, dekens voor de nachtvoorzieningen, maar niet zonder dat het helder is wat er concreet moet gebeuren nadat mensen in deze (nieuwe) vangnetten zijn terechtgekomen.”

Henkelman steekt niet onder stoelen of banken dat er wat hem betreft best eisen gesteld mogen worden aan de betrokkene. “Die eisen zouden kunnen gaan in de richting van afkicken of het deelnemen aan (onderdelen van) zorgprogramma’s, het verplicht naar school gaan of werken. Voor wat hoort wat. Het gaat erom een ambulant goed ge�ntegreerd maatschappelijk asiel voor dak– en thuislozen van de grond te krijgen, maar dan wel als overgangsfase naar een verbeterd maatschappelijk en sociaal functioneren. De hulp–, dienst– en zorgverlening vanuit de laagdrempelige vangnetten moeten dat proces niet alleen ondersteunen, maar als essentie van hun werk zien.”
Cijfers met betrekking tot daklozen – al dan niet een psychiatrische achtergrond – zijn zo moeilijk te geven, dat vaak wordt gewerkt op basis van schattingen met grote marges. In het adviesrapport ’Thuisloosheid en psychische stoornissen’ gaat de Nationale Raad voor de Volksgezondheid van twintig–tot dertigduizend daklozen. Dertig tot vijftig procent hiervan, schat de raad, heeft een psychiatrische stoornis. Dat komt overeen met ongeveer zes– tot vijftienduizend psychiatrische gestoorde daklozen. Een aantal, waarvan de Raad meent dat het de komende tien jaar zal toenemen.

Dit is de html-versie van het bestand http://adhd-medicatie.nl/toespraak%20Szasz.doc.

G o o g l e maakt automatisch een html-versie van documenten bij het indexeren van het web.

De toespraak van Dr. Thomas Szasz, emeritus hoogleraar in de psychiatrie, tijdens het 35ste lustrum van CCHR en de uitreiking van de Internationale Mensenrechten Awards. Los Angeles, Californië, 28 Februari 2004.

“Het probleem met mensen “ zei de bekende Amerikaanse komiek Josh Billings, “Het probleem met mensen is niet dat ze niets weten, maar dat ze zoveel dingen weten die niet waar zijn”.

Dat is ook het probleem met de dingen die mensen weten over de psychiatrie. Na tientallen jaren psychiatrische propaganda zoals gevoerd door het onzalige bondgenootschap van de overheid en de psychiatrie, “weten” mensen nu dat geestelijke ziekten hetzelfde zijn als lichamelijke ziekten. Je hoort elke dag dat psychiatrische behandelingen hetzelfde zijn als medische behandelingen en dat psychiatrie hetzelfde is als geneeskunde. Dit is simpelweg “niet waar”.

Toen ik een jonge arts was, wisten de meeste mensen beter. Ze wisten dat psychiatrische ziekenhuizen gevangenissen waren en noemden ze “gekkenhuizen”. Ze wisten dat psychiaters gevangenisbewaarders waren, geen artsen. Ze kenden het onderscheid tussen politiemannen met witte en politiemensen met blauwe jassen.

Sindsdien is het imago van de psychiatrie verandert, van de bestuurders van “gekkenhuizen” naar de voorschrijvers van psychiatrische wonderpillen. Het is allemaal een gigantisch bedrog. Anti-psychotica lijkt op antibiotica, waarna ze ook is vernoemd. Ziekenhuis lijkt op psychiatrisch ziekenhuis. Het is een valse vergelijking. Het spel dat de psychiatrie speelt, heet dwang. Zonder dwangmaatregelen zou de psychiatrie van de aardbodem verdwijnen.

De situatie verslechterd op vele manieren. Enkele decennia geleden konden geestelijk gestoorden alleen ín psychiatrische ziekenhuizen worden behandeld. Als je uit het psychiatrische ziekenhuis was, was je veilig. Dat is niet langer zo. Mensen kunnen nu gedwongen worden om thuis psychiatrische pillen te slikken.
Een andere betreurenswaardige nieuwe ontwikkeling is de claim dat miljoenen kinderen lijden aan een geestelijke ziekte die Attention Deficit Hyperactivity Disorder wordt genoemd. Ritalin wordt als oplossing voorgeschreven, vaak tegen de wil van de ouders (het is natuurlijk altijd tegen de wil van het kind omdat niemand ze iets vraagt).

Nou, als je dat gelooft kunnen ze je alles laten geloven.

Als een moeder van school te horen krijgt dat haar zoon ziek is en medicatie nodig heeft, hoe moet zij dan in vredesnaam weten dat dit een regelrechte leugen is? Hoe moet ze erachter komen dat ADHD simpelweg geen ziekte is?
Overdonderd door het psychiatrische jargon, realiseert ze zich niet dat diagnoses geen ziekten zijn. Diagnoses zijn alleen woorden die moeten klinken als ziektes. Het zijn verzonnen woorden.
Zo’n moeder is geen expert in de geschiedenis van de psychiatrie. Ze weet niet dat psychiaters al honderden jaren diagnostische termen gebruiken om mensen mee te stigmatiseren en te controleren. Ik zal een paar voorbeelden geven.

Lang geleden, toen de slaven in het Zuiden wegliepen deden ze dat niet om vrij te zijn maar omdat ze leden aan een “ziekte” die Drapetomania heette, van drapetes; weggelopen slaaf, en mania. Ik heb dit niet verzonnen. Dit was een legitieme diagnose net als Attention Deficit Disorder.
Als vrouwen, de halve populatie, dom genoeg waren om in opstand te komen tegen de overheersing door mannen, dan hadden ze een serieuze ziekte die hysterie genoemd werd, veroorzaakt door een “zwervende baarmoeder”.

Korter geleden, ongeveer dertig jaar, leden mannen en vrouwen die seks hadden met iemand van hun eigen geslacht aan een hele serieuze “ziekte”, ze werden behandeld met elektroshocks voor hun “homoseksualiteit”.
Natuurlijk was hun gedrag geen ziekte, dat is het nog steeds niet. Net als Attention Deficit Hyperactivity Disorder geen ziekte is.

Geen enkele vorm van gedrag of wangedrag kan een ziekte zijn! Zo zitten ziekten niet in elkaar.

Het maakt dus niet uit hoe een kind zich gedraagt. Er valt voor de psychiater niets te onderzoeken. Als het kind ziek is moeten daar objectieve signalen voor zijn, die door een arts vastgesteld kunnen worden met objectieve testen. Als je naar een arts gaat wordt er bloed afgenomen en worden er b.v. röntgenfoto’s gemaakt. Hij is niet geïnteresseerd in je gedrag.

De psychiatrie had dus niet zo lang geleden twee favoriete geestelijke ziekten, de eerste zal je verbazen, dat was de masturbatiestoornis en natuurlijk de homoseksualiteit. Interessant is niet dat het niet langer ziekten zijn; Interessant is waarom het geen ziekten meer zijn? Het is duidelijk dat het geen ziekten betreft, maar wat is er verandert? Mensen zijn gestopt met geloven dat het zelfmisbruik was, zo werd het genoemd, net zoals er nu over drugsmisbruik wordt gesproken. Als je iets met een ander doet dat een die ander niet wil, dan is dat misbruik. Zelfmisbruik was een prachtig idee omdat iedereen het doet en het daarmee de perfecte oorzaak is geworden voor krankzinnigheid. Toen ik medicijnen studeerde stond masturbatie als tweede op de lijst van oorzaken voor schizofrenie, na erfelijkheid.
De mensen besloten uiteindelijk zelf dat homoseksualiteit geen ziekte is en geen seksuele perversie en ook niet als zodanig behandeld hoeft te worden. Dit is nog niet zo lang geleden.

Nu kunt u denken dat dit twee uitzonderlijke voorbeelden waren die zijn ontdekt en daarmee is het opgelost. Het tegendeel is waar, dit was het begin van ernstiger fouten. In de Amerikaanse Psychiatrische Associatie wordt gestemd over geestelijke ziekten, dit is net zo belachelijk als wanneer de Amerikaanse Medische Associatie zou stemmen of borstkanker een ziekte is of niet. Zodra de psychiaters verklaarden (ze ontdekken niets, ze verklaren dingen) dat deze twee ziekten geen ziekten waren, bedachten ze gewoon een hele serie nieuwe geestelijke ziekten.

Toen ik 60 jaar geleden medicijnen ging studeren, waren er maar een handjevol geestelijke ziekten. Ik denk dat er niet meer waren dan zes of zeven. Nu zijn er al meer dan driehonderd. En elke dag worden er “nieuwe” ontdekt. Er is een reden voor deze situatie. Dit is een quote van George Washington, ik gebruik hem in allerlei situaties: “De overheid is niet rationeel, de overheid is niet welbespraakt. De overheid is macht…” De psychiatrie maakt deel uit van de overheid, ze maakt geen deel uit van de geneeskunde. Dit moeten ouders, met kinderen die het etiket ADHD hebben gekregen, nooit vergeten. Ze moeten nooit vergeten dat personeel op scholen, kinderpsychiaters en kinderpsychologen, in dienst zijn bij de overheid. Het is hun werk om kinderen onder controle te houden, niet om te zorgen voor hun gezondheid of welzijn.

Er is geen onderscheid tussen goede en slechte kinderpsychiaters. Ze zijn allemaal slecht. Het hoeven geen slechte mensen te zijn, maar wat ze doen is slecht. De zorg voor de gezondheid en het welzijn van kinderen is de taak van de ouders. Punt.
Ik wil graag nog iets toevoegen aan de quote van George Washington: Als het over geestelijke gezondheid gaat is de “overheid” geen rede. Ik wil hieraan toevoegen dat zij irrationeel is. Het labelen van kinderen met geestelijke stoornissen is een stigmatisering, geen diagnose. Een kind psychiatrische drugs voorschrijven is vergiftiging, geen behandeling.

Ik heb reeds lang geleden vastgesteld dat kinderpsychiaters de grootste vijanden zijn van kinderen, ouders en van iedereen die geeft om de twee meest kostbare en meest kwetsbare dingen in het leven, kinderen en vrijheid. Beiden zijn bijzonder kwetsbaar.
Volwassenen hebben fysieke, politieke en psychologische macht over kinderen. Om deze reden worden seksuele relaties tussen volwassenen en kinderen verboden door de wet en worden terecht “verkrachting” genoemd.

Om dezelfde reden zouden we relaties tussen volwassenen psychiaters en kinderen wettelijk moeten verbieden en de kinderpsychiatrie bij haar juiste naam noemen; “psychiatrische verkrachting”.
De kinderpsychiatrie kan net als andere psychiatrische slavernij niet hervormd worden. Het moet verdwijnen net als de slavernij!
Nogmaals, hoe kunnen ouders hun kinderen beschermen tegen de “therapeutische overheid”, het bondgenootschap van de overheid en de psychiatrie?

Eigenlijk kunnen we alleen tot de slotsom komen dat ze af moeten stappen van het idee dat een ongelukkig of zich misdragend kind (elk kind misdraagt zich wel eens) een geestelijke ziekte heeft en dat de zogenaamde behandeling hem zou kunnen helpen. Dat is niet zo. Hij heeft geen ziekte en de psychiatrische behandeling kan hem alleen schaden.
Ouders moeten zich ook realiseren dat het opvoeden van kinderen geen picknick is. Het opvoeden van kinderen is feitelijk het zwaarste en meest ondergewaardeerde beroep in de hele wereld. Kinderen groot brengen is zwaar. Het is altijd al een zware klus geweest en niets kan daar verandering in brengen, behalve geen kinderen krijgen, hetgeen ik niet aanbeveel.

Ik ben het volledig eens met de komiek Josh Billings, het is geen goed idee om dingen te weten die “niet waar” zijn. Hier krijg je altijd last mee. Om dit te voorkomen moeten we helder spreken, helder denken en een klein beetje moed hebben. Misschien wel iets meer dan een beetje.
Ziekten zijn, zoals je al hoorde, aandoeningen aan het menselijk lichaam, aan het hart, de lever, de nieren of de hersenen.

Koorts voortkomend uit tyfus is een ziekte, dat weten we allemaal. Dat kun je vaststellen. Bij “Lentekoorts” (lentekriebels) hoef je alleen naar het woord te kijken om vast te kunnen stellen dat dit geen ziekte is maar een wijze van spreken, een metafoor, een stukje poëzie. (vrij vertaald) Wanneer we een verkeerde waarde koppelen aan zo’n woord, zien we daardoor niet meer dat het geen ziekte is. We worden voor de gek gehouden door een verkeerde waarde die we er zelf aan koppelen. Iedereen weet dat als je het over je “oogappel” hebt, je spreekt over je dochtertje en niet iets om op te eten.

De taak die we ons hebben gesteld om psychiatrisch dwang te bestrijden is belangrijk. Ik denk dat het belangrijk is net als jullie allemaal denken dat het belangrijk is maar nog niet genoeg mensen denken dat het belangrijk is. Het is een nobele taak. Het is een taak waarin we ondanks barrières en obstakels moeten volharden. Ons geweten legt ons op, dat we niet minder doen.
Het wordt tijd om af te sluiten. Het is een fantastische avond geweest en ik dank iedereen daarvoor.

Dit is de html-versie van het bestand http://www.psychopolitiek.nl/speech%20schaler.doc.

G o o g l e maakt automatisch een html-versie van documenten bij het indexeren van het web.

Dr. Jeffrey Schaller, professor in de psychologie aan de American university, winnaar van de Thomas Szasz award, 2006.

U bent ongetwijfeld geestelijk gestoord genoemd vanwege het feit dat u durft te zeggen dat de keizer, genaamd psychiatrie, geen kleren draagt. En dan hebben we het nog niet eens over “stom” of “onwetenschappelijk”. Dat is in ieder geval wat sommige van mijn collega’s over mij zeggen op één universiteit. Dus als dat u is gebeurd, kan ik u zeggen dat u daarin niet alleen staat.

De contraversie aangaande de mythe rond geestelijke stoornissen en psychiatrie, gaat niet over wetenschap en geneeskunde, het gaat over macht. Als psychiater het met u eens beginnen te worden moet u misschien uw stellingen herzien. Er kan dan iets verkeerd aan zijn.

Wat weten wij dat waar is ondanks wat de cultus, genaamd de psychiatrie, ons als waarheid blijft voorhouden namelijk het idee dat er een hersenaandoening zou zijn die geestelijke “ziekten” veroorzaakt.

De waarheid is we niet kunnen bewijzen dat iemand geestelijk ziek is door te kijken naar hersenfoto’s of het analyseren van hun bloed.

Psychiaters moesten hun eigen boek met ziekten verzinnen, omdat pathologen niets met psychiatrie te maken wilden hebben. Het heet het de “Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders” (DSM IV), een indrukwekkend werkje… over fictie.

Wat is het verschil tussen de DSM en een wetenschappelijk boek over ziekten? Elke stoornis die in de DSM staat is verzonnen. Elke ziekte die beschreven staat in een wetenschappelijk medisch handboek, is ontdekt. Echte ziekte wordt terug gevonden in het stoffelijk overschot bij een autopsie, geestelijke “ziekten” niet.

Geestelijke ziekten verwijzen naar iets dat de persoon doet. Echte ziekten verwijzen naar iets dat de persoon heeft.
“Bekijk het eens op de volgende manier; Er is slechts één persoon nodig om een echte ziekte te hebben. Als je alleen op een eiland zit kan je een echte ziekte als kanker of een hartziekte ontwikkelen maar geen geestelijke ziekte zoals hyperactiviteit of schizofrenie.

Geestelijke ziekten komen altijd voort uit één of ander sociaal conflict. Pas als mensen iets doen dat anderen bezwaarlijk of verwerpelijk vinden, kunnen ze gediagnosticeerd worden als geestelijk gestoord. Als de persoon die de diagnose stelt, meer macht heeft dan de persoon die gediagnosticeerd word dan beginnen de problemen. Op deze manier is de diagnose van een geestelijke stoornis altijd een wapen. Dit is nooit het geval bij de diagnose van een medische stoornis.
Haalt u zich eens twee mensen voor de geest die ruzie hebben. Die komen onvermijdelijk tot een soort van diagnosestelling. Ze zeggen; “Je bent gek.” “Je bent gestoord.” “Je bent paranoïde.” Heeft u ooit wel eens iemand tijdens een ruzie horen zeggen; “Je bent een suikerpatiënt.”?

“Sociale conflicten hebben niets te maken met de ontwikkeling van echte ziekte. Je ontwikkeld geen suikerziekte omdat iemand het niet eens is met de manier waarop je denkt, spreekt of je gedraagt. Er moet iemand anders aanwezig zijn om te beoordelen of jouw gedrag moreel gezien goed of fout is, om een geestelijke stoornis te kunnen hebben. Dus diagnose is een wapen. Een gereedschap dat gebruikt wordt tegen andere mensen, met name wanneer er een machtsconflict aanwezig is.

En hoe zit dat met de behandeling? De behandeling voor geestelijke ziekten is straf. Kijk naar ons rechtssysteem. Als iemand een misdaad heeft gepleegd en er is een psychiater aanwezig in bij de rechtszaak, kan de betrokken persoon terecht komen in een psychiatrisch instituut in plaats van in de gevangenis. Kunt u zich voorstellen dat een rechter zegt; “ik veroordeel u tot de behandeling van uw kanker.

Ik garandeer u dat psychiatrische behandelingen erger zijn dan de gevangenis. In de gevangenissen beoordelen mensen niet hoelang andere mensen hun vrijheid gaat worden ontzegt op basis van wat ze denken over zichzelf en de wereld. In een psychiatrisch is dat wel het geval. als je niet op de juiste manier over de wereld of jezelf denkt, wordt je langer gestraft.
Psychiaters vinden het geweldig om te zeggen dat geestelijke ziekten echte ziekten zijn. Deze vergelijking loopt spaak. Kanker is niet hetzelfde als het hebben van een depressie. Wij geven geen shocks aan mensen met kanker om ze te genezen. Zeker niet wanneer ze niet geshockt willen worden.

“Stel je iemand voor met een vorm van huidkanker. Dat is een ziekte hier, net zoals het een ziekte is in het noorden van India. Als je die vorm van huidkanker hebt, houdt het dan op te bestaan als je naar India verhuist? Natuurlijk niet, maar als je ronddwaalt door het heuvelgebied van de Himalaya en je mediteert daar 15 uur per dag dan wordt je in India waarschijnlijk een heilige genoemd. Als dezelfde man hetzelfde doet aan de voet van het nationaal monument in Washington, wordt hij gediagnosticeerd met paranoïde schizofrenie en overgedragen aan een psychiatrisch ziekenhuis.

Wat denkt dat psychiaters zouden doen met iemand als Jezus, of Boeddha, of Mohammed, wanneer zij vandaag zouden de aarde zouden bewandelen… Kaboem, onmiddellijk afvoeren naar een inrichting. Opsluiten en platspuiten om hun gekke gedachten en uitspraken te stoppen. De psychiaters zijn de hoog inquisiteurs van vandaag. Ze zouden de heiligen uit het verleden onmiddellijk kruisigen.

Mijn vader werd in 1933 Nazi Duitsland uitgezet en naar Amerika gezonden toen hij 15 jaar oud was. Gescheiden van familie en vrienden enkel omdat hij joods was. Hij had nachtmerries waarin de nazi’s hem achterna zaten tot aan de dag van zijn dood vijf jaar geleden. Hij vocht levenslang met hen of hij nu wakker was of sliep.
Ik vroeg hem wel eens; “vader, wat dachten de mensen in Duitsland, toen de nazi’s in die tijd daar rond paradeerden”. Hij antwoordde; “Niemand nam ze serieus. Niemand geloofde dat ze de macht konden vergaren om te doen wat ze hebben gedaan. We hebben ze uitgelachen.” Terwijl ik u nu vraag om dapper te lachen in het gezicht van de psychiaters die zeggen dat twee en twee geen vier is, vraag ik u ook ze serieus te nemen. Met name als het aankomt op het kwaad dat ze mensen hebben aan gedaan onder het mom van hulp. Als we dat niet doen, zal de geschiedenis zich herhalen. We werken actief aan het verzet tegen een psychiatrische Gestapo. CCHR is een belangrijke bondgenoot in de strijd voor vrijheid en gerechtigheid. Daarom zijn wij hier vandaag en daarom zullen wij er ook morgen zijn.

Dank u.

Zwerver’s Dagboek

Dagboekaantekeningen van Ans Zwerver

Diarynotes by Ans Zwerver

Op bezoek bij …. het afvoerputje van de Zwolse samenleving.

                  

Ook hier stigmatiserende uitspraken van politieke figuren en een directeur van een sporthallen complex die zichzelf benoemd heeft tot praktisch opgeleid hulpverlener met verstand van de psychiatrie een pseudo-wetenschap maar waar dit persoon nog eens niet de lagere school heeft afgemaakt maar domme personen kan bespelen met zielige en emotionele verhalen waar elke gek op intrapt en giften geeft en vanuit de gemeente Zwolle subsidies zonder toezicht waar deze aan besteed word.
Hoe gestoord is deze wereld toch geworden.

Door Ans Zwerver op 2 januari 2002 12:39
3 reacties

Op 2 januari ben ik met VVD Tweede Kamerlid Els Meijer en Margriet Meidertsma op bezoek geweest bij de opvang van Zwolse zwervers. Margriet, voormalig wethouder in Zwolle en nu Eerste Kamerlid voor de PvdA, had ons uitgenodigd om een kijkje te nemen bij de opvang van daklozen in Zwolle achter de plaatselijke sporthallen, de WRZV hallen.
Het gaat niet goed in Zwolle. Het huidige gemeentebestuur onderschat het werk van de vrijwilligers in de sporthal en denkt er zelfs aan de sporthal dicht te gooien. Joop van Ommen verzorgt hier al jaren de opvang voor ontheemden. Voor mensen die nergens anders terecht kunnen, mensen die tussen de wal en het schip vallen, psychiatrische patiënten die om wat voor reden dan ook afgehaakt zijn bij de reguliere opvang, drugsverslaafden, alcoholisten en daklozen, die te lastig zijn voor het Leger des Heils. En tegenwoordig komen daar ook mensen die uit asielzoekerscentra verwijderd zijn bij. Het college van B&W Zwolle ziet de meerwaarde van deze opvang niet. Margriet vond het daarom tijd dat de landelijke politiek een kijkje in Zwolle kwam nemen.

Het was een ontluisterende ervaring om te zien hoe de daklozen en verslaafden in Zwolle letterlijk in het afvoerputje gestopt worden. In “Verweggistan”, ver weg van de bewoonde wereld. Schizofrenen, psychoten en andere psychische patiënten slapen samen met verdwaalde asielzoekers achter de sporthal in een bouwkeet en in een container. Het ziet er armoedig, triest en troosteloos uit. Zwolle’s ‘ontheemdenopvang’ doet me denken aan de vluchtelingenkampen in Tsjetsjenië en Azerbeidjaan. Er is niet veel verschil tussen een treinwagon en een container. En overal ter wereld vinden mensen wel onderdak in een bouwkeet.
Er is wel een verschil:de stank in de container, een mengsel van urine, zweet, bier en sigarettenrook. In de vluchtelingenkampen was het in de tenten en treinwagons toch schoner.In de sporthal ruikt het lekker. In de kantine wordt de wekelijkse maaltijd op de tafels gezet: bami vandaag.
Het is goed om te zien dat er mensen zijn zoals Joop van Ommen en zijn vrijwilligers. Mensen die de boel bij elkaar proberen te houden
Het is kortzichtig dat de gemeente Zwolle er serieus over denkt de sporthal te sluiten. De mensen achter de sporthal zijn niet ‘verdwenen’ als de sporthal er niet meer is. Ze zullen elders in de stad opduiken en echt overlast gaan veroorzaken. Structurele oplossingen met structureel geld van de gemeente zijn nodig.

De gemeenteraad heeft eind vorig jaar, mede op initiatief van Groenlinks Zwolle, tienduizend gulden beschikbaar gesteld voor hulp aan de allerergste gevallen. Tienduizend gulden is niet veel, maar met dit geld heeft de gemeente het werk van Joop van Ommen wel erkend. Dat is winst en een begin voor een structurele subsidie
GroenLinks Zwolle heeft meer dan voldoende argumenten om met de PvdA en de VVD in debat te gaan over het a-sociale beleid van die partijen in deze gemeente. Trouwens, hoe verhoudt deze opstelling zich tot de verkiezingsleuzen van de PvdA en de VVD? ”Samen voor de toekomst” zonder “ruimte en respect” voor zwervers en daklozen is toch geen “vooruitgang”?

Categorieën:

Diversen

3 reacties

Henk Gelderman
12 maart 2002 9:23
Antwoorden

Beste Ans,

Direct na de verkiezingen wilde het scheidend college waarschijnlijk nog proberen het vege lijf te redden. Ze waren ineens zonder horten en stoten bereid om de WRZV toekomst te geven. Wel frappant dat dit besluit net valt als blijkt dat GroenLinks/De Groenen, Swollwacht en de Socialistische Partij, de voorstanders van behoud vanaf het eerste uur, tijdens de verkiezingen winst geboekt hebben. Eigenlijk nog even snel van het bord van de ander meeëten dus….Maar goed, de WRZV kan weer naar lucht happen en daar ging het om!

Dorien Disberg
3 april 2002 14:09
Antwoorden

ik vindt deze website zeer goed.

ik vindt dat meer mensen moeten opkomen voor de armen.
ik ben zeer opgewonden van wat u allemaal zei.
nu wil ik zelf ook zwerver worden.

bedankt voor u informatie.

(wilt u ook wat naar mijn e-mail adres sturen??)

alvast bedankt.

groeten Dorien Disberg

Dorien Disberg
4 april 2002 14:55
Antwoorden

ik ben al 4 dagen zwerver.
ik heb er een heel goed gevoel over.
ik wou u nogmaals bedanken voor u advies.

mijn e-mail adres is gebakkenblondje@hotmail.com

alvast bedankt.

de vriendelijke groeten Dorien Disberg

frontpage sport games forum weblog fotoboek chat dev zoeken abonnementen verkiezingen

1 2 3 4 5 6 7

Vermaatschappelijking van de psychiatrie naar Italiaans
voorbeeld:het commentaar van een meeloper van Joop van Ommen en de zorgmaffia.

Maatschappelijk Werker bij de Zwolse Poort Fimme de Vries is sinds een aantal jaren
betrokken bij de dak- en thuislozenopvang van de WRZV-hallen. De Vries weet over de
problematiek mee te praten want hij is al 32 jaar werkzaam in de psychiatrie. Enkele
jaren geleden vond een congres plaats over de vermaatschappelijking van de psychiatrie.
Daar ontmoette De Vries Joop van Ommen voor het eerst.
‘Tijdens dat congres werden onder andere de gevolgen van vermaatschappelijking van de
psychiatrie naar Italiaans voorbeeld doorgelicht. Grote, inhumane psychiatrische instellingen
werden gesloten en psychiatrische patiënten moesten integreren in de maatschappij. Deze
enorme ommekeer was ook in Nederland gaande. Directeur Dannenberg van het Leger des
Heils en Joop van Ommen zetten daar kanttekeningen bij. Zij verweten ons dat we mensen
zomaar op straat schopten zonder er verder naar om te kijken. Ik heb me dat aangetrokken
en ben me er persoonlijk, gesteund door de directeur van de Zwolse Poort destijds, voor
gaan inzetten. Op wijkniveau werd een netwerk opgezet tussen politie, gemeente en psychia-
trie en andere betrokken instanties. Ook voor de woningbouwverenigingen was ik aan-
spreekbaar in geval van overlast. Gezamenlijk hebben we een bemoeizorgbureau opgezet
zodat vanuit verschillende invalshoeken de know-how benut kon worden om niet alleen in
behandeling van mensen te voorzien, maar ook in nazorg en opvang. Er is nu overleg tussen
de verschillende instanties en er is een duidelijke regie. In die zin vind ik dat Zwolle wel een
voorsprong heeft met betrekking tot een stevige aanpak van overlastproblematiek.
Joop van Ommen wrijft ons haarfijn in waar de lekken in de hulpverlening zitten.
Ik probeer een schakel te zijn. De spin in het web, in het netwerk van verschillende
instanties. Ik werk inmiddels al 32 jaar in de psychiatrie en functioneer zo’n beetje tussen
management en werkuitvoering in. Door mijn ervaring ben ik een soort vraagbaak
geworden, ik word vaak geconsulteerd. En omdat ik gemakkelijk bereikbaar ben, ook na
kantoortijden, en zelfs tijdens een vakantie vanuit Parijs bijvoorbeeld zaken regelde, heb
ik me denk ik bemind gemaakt bij Joop van Ommen. Er is nu een schakel tussen geïm-
proviseerde en professionele hulpverlening. Het is belangrijk om niet meer achter de
mensen aan te zigzaggen, maar om preventief een soort vangnet te realiseren, zodat men-
sen opgevangen kunnen worden. Voordat dit ketennetwerk bestond schoven instanties de
probleemgevallen naar elkaar door. De psychiatrie vond bijvoorbeeld iemand een boef en
schoof hem af naar de politie, terwijl de politie vond dat de man naar Raalte moest. Zo
kom je natuurlijk nergens. Nu kunnen we elkanders deskundigheid aanwenden om de
problemen samen op te lossen. Dat is wat wél helpt. Ik kom nu elke week voor overleg
bij Joop in de WRZV-hallen.
Joop zet uit humane overwegingen z’n deuren open voor een zeer gemêleerde groep dak-
en thuislozen, omdat hij vindt dat mensen niet op straat moeten hoeven bivakkeren.
Soms roept dat weerstand op, omdat zich de vraag opwerpt of mensen wel gestimuleerd
worden hun leven te beteren als een aantal van de negatieve effecten van hun huidige
situatie wordt weggenomen. Dat vind ik echter te eenvoudig gedacht. Mensen zwerven
niet uit vrije wil, of gebruiken niet uit vrije wil drugs of alcohol. Bij Joop komen heel
ernstige gevallen terecht. Het gaat om mensen met psychiatrische problemen die midde-
len gebruiken als zelfmedicatie, of om mensen die al zo diep in hun verslaving vast zitten
dat het een hels karwei is om er af te komen, of om mensen die sociaal geïsoleerd zijn en
geen idee hebben hoe ze daar zelf uit moeten komen. En verder hebben de WRZV-hallen
op uitgeprocedeerde asielzoekers een aanzuigende werking. De overheid zet deze mensen
op straat, schrapt alle mogelijkheden om ze te helpen en doet net of deze groep niet meer
bestaat. Dat vind ik echt schrijnend. En ook zorgwekkend. Want dit is een zorggroep die
heel groot is. Indien hiervoor geen adequate maatregelen voor genomen gaan worden zou
er een nieuwe rebellie kunnen gaan optreden. Joop vangt regelmatig deze mensen op en
is daarmee misschien wel de grootste veelpleger van Nederland geworden, want het is bij
wet verboden om deze mensen menselijk te behandelen. De groep is door de overheid
gewoon “gedeleted”.
De maatschappij is individualistischer geworden. Vroeger erfde een boerenzoon niet
alleen de boerderij, maar ook de zwakzinnige broer bij wijze van spreken. Particuliere
zorg en mantelzorg waren veel vanzelfsprekender. Nu zijn mensen veel afhankelijker van
instanties. Ik vind dat je daar als instantie dan ook rekening mee moet houden en je er
niet te gemakkelijk van af moet maken. Soms moet je mensen letterlijk op sleeptouw
nemen. Ik zag laatst een GGD- collega fietsen met een cliënt achterop. Ze ging met hem
naar het ziekenhuis voor onderzoek. Ze hóefde dat volgens de regels helemaal niet te
doen, ze had ook alleen telefonisch de afspraak voor hem kunnen maken. Maar ze wíst
dat deze cliënt het, als ie alleen moest gaan, halverwege het ziekenhuis zeer waarschijnlijk
af zou laten weten en daarom bracht ze hem zelf. De mate van hulpverlening is afhanke-
lijk van de vraag of je je hard wilt maken voor deze mensen en er werkelijk wat voor wilt
doen. Zo heb ik enkele zeer moeilijke cliënten. Eén er van is schizofreen en heeft een
alcoholverslaving ontwikkeld. Volgens mij maakt hij het niet lang meer. Het is een venij-
nige, soms kwaadaardige man, maar het lukt hem niet om mij van z’n lijf te schudden.
En dat maakt mij voor zijn familie heel belangrijk. In de voortdurend komende en gaan-
de hulpverleners ben ik voor hen een constante factor.
Om de hulpverlening goed te kunnen stroomlijnen zijn regels nodig, ook bij Joop van
Ommen. Om een opvang beheersbaar te maken kun je niet anders doen dan ondergren-
zen formuleren. In het Herberg-concept is de aanpak bij de WRZV-hallen geprofessiona-
liseerd. Toch behoudt Joop zijn eigen specifieke manier van omgang met de mensen die
er opgevangen worden. Ik noem dat de ‘branchegerichte’ aanpak. Bij mensen die zich
ernstig misdragen helpen zoete woordjes niet. Het is niet eenvoudig om deze mensen
adequaat hulp te bieden. Soms moet je hard optreden, soms is het een kwestie van verlei-
den, connectie ontwikkelen, en je betrouwbaar maken. Je moet niet beginnen over moti-
vatie en dat soort kul, je moet in eerste instantie een soort belangenbehartiger worden die
wat regie wil voeren. Want meestal zijn deze mensen totaal de regie over hun eigen leven
kwijt. En dan moet je ze praktische hulp bieden. Zo werkt voor veel mensen bijvoorbeeld
de bureaucratie door de vele regels erg ontmoedigend. Om een uitkering te kunnen krij-
gen heb je bijvoorbeeld een identiteitskaart nodig. Om die te kunnen kopen heb je geld
nodig. Maar je hebt geen geld, want je hebt geen uitkering. Wij helpen de mensen om
uit die spiraal te komen.
Het is niet eenvoudig een locatie voor opvang van dak- en thuislozen te vinden zonder kri-
tiek van omwonenden. De enige manier om zoiets kritiekloos te realiseren is om eerst een
opvang te realiseren en daar omheen woningen te bouwen. Dan heeft niemand wat te zeu-
ren. Dat had bijvoorbeeld gekund in het sloopgedeelte in Holtenbroek. Dat De Herberg
moet verhuizen is evident. De opvang achter de WRZV-hallen is niet toereikend, waardoor
geen financiële bijdrage van de mensen die er gebruik van maken kan worden verlangd. Het
gevolg hiervan is dat de mensen eerder naar Joop gaan dan naar Bonjour of de gebruikers-
ruimte aan de Pannekoekendijk bijvoorbeeld. Want daar wordt moet wel betaald worden.
Wij vinden dat de opvang uiteindelijk overal even duur moet zijn. Wat ik wel zal missen
wanneer de opvang bij de WRZV verdwijnt is het ongebondene, het vrije en horizontale.
Het is de plek waar mensen elkaar ontmoeten, een samenspel tussen zogenaamd ‘normale’
mensen en de outcast. Een zeer levensvatbare situatie voor mensen die anders niets hebben.
Joop is een man met een enorme inzet. Het feit dat hij het zelf niet zo gemakkelijk heeft
gehad en dat hij wil voorkomen dat mensen in een soortgelijk traject terechtkomen als
dat hij zelf heeft moeten doorlopen, biedt hem een enorme drijfveer. Misschien is dat
ook wel wat een band schept tussen ons beiden. Ik heb het vroeger ook niet zo eenvoudig
gehad. Maar je kunt je hele leven laten bederven door dat driewielertje dat je nooit hebt
gekregen, je kunt er echter ook een positieve drive aan geven, mensen uit de ellende
halen, het leven van anderen wat draaglijker maken. Joop bekommert zich om mensen

Minder begrip in de samenleving voor daklozen, junks

Oftewel de achterlijke stigmatisering van een groep burgers die het slachoffer zijn van vooroordelen van domme boeren en hun hebzucht en sociaal-economisch wanbeleid van opeenvolgende regeringen en de ziekelijke consumptiemaatschappij met blinden die zich dood staren op materieel bezit.

Ik zag vanavond toevallig op RTLnieuws een item dat ging over de verminderde tolerantie tegenover junks, verslaafden en daklozen in de samenleving.
quote:

Verzet tegen opvangtehuizen heviger
Bewoners verzetten zich steeds heftiger tegen de komst van opvangtehuizen. Dit stelt de Federatie Opvang in RTL Nieuws.

Geweld
Volgens de koepel van opvangtehuizen gebeurt dat niet alleen met grof verbaal geweld, maar ook door het intimideren van gemeente-ambtenaren en het dreigen met brandstichting. “Eindeloos traineren, ambtenaren bedreigen, de wethouder die ermee bezig is bedreigen, dat is helaas geen uitzondering meer”, aldus directeur Smidt van Federatie Opvang.

Inventarisatie

Ook uit een inventarisatie die RTL Nieuws blijkt dat de onrust onder bewoners toeneemt. Zo werd in Rotterdam brand gesticht in het huis van een gemeenteambtenaar, terwijl in Tilburg een wethouder aan de haren van haar stoel werd getrokken tijdens een informatieavond. In Enschede werd de auto van een hulpverlener bekrast.

Den Bosch

In Den Bosch ging afgelopen weekend nog een beoogd opvangtehuis voor dak- en thuislozen in vlammen op. Volgens de politie is nog niet bekend wie de brand heeft gesticht.

http://www.rtl.nl/(/actue(…)n_opvangtehuizen.xml

ANP bericht hierover:

quote:

“Meer verzet tegen opvanghuizen”

26 feb 2008, 10:12 – HILVERSUM (ANP) – Buurtbewoners verzetten zich steeds heftiger tegen de komst van opvanghuizen in hun buurt. Dat gebeurt niet alleen met verbaal geweld, maar ook door het intimideren van gemeenteambtenaren en het dreigen met brandstichting. Dit stelt de Federatie Opvang, de koepel van opvanghuizen.
„Wij merken dat de protesten harder worden en men meer voor eigen rechter gaat spelen”, zei Ineke Smidt, directeur Federatie Opvang, dinsdagavond in RTL Nieuws. „Eindeloos traineren, ambtenaren bedreigen, de wethouder die ermee bezig is bedreigen, dat is helaas geen uitzondering meer.” Nederland telt ruim zeshonderd opvanghuizen in woonwijken. Dat is zo’n 30 procent meer dan vier jaar geleden. Gemeenten willen dat er nog veel meer komen, want opvang in de wijk blijkt voor daklozen en verslaafden het beste te werken.

Federatie Opvang vindt dat gemeenten meer rekening moeten houden met de omwonenden. Volgens Smidt is dat een les die uit de brand van het opvanghuis voor dak- en thuislozen in Den Bosch moet worden getrokken. „Het lijkt erop dat men alleen gezegd heeft: hier komt een hostel.” Een opvangtehuis voor drugsverslaafde daklozen in de wijk De Kruiskamp ging in de nacht van vrijdag op zaterdag in vlammen op.

Een toename van 30 procent in 4 jaar Ongelooflijk

Een langer artikel in de NRC:

quote:

Gejuich bij een aangekondigde brand in junk-hostel

Gepubliceerd: 25 februari 2008 13:50
Gewijzigd: 25 februari 2008 16:32

Bewoners uit Kruiskamp hadden geen zin in een daklozenopvang in hun buurt. Was de brand toeval of eigenrichting?
Door onze redacteuren Jannetje Koelewijn en Guido de Vries
Den Bosch, 25 febr. Het triomfantelijke gejuich van de bewoners van Kruiskamp is achteraf misschien wel het schokkendst. Wij hebben gewonnen! De gemeente wil een junk-hostel voor daklozen in hun buurt vestigen? Mooi niet. Niks mee te maken dat het een democratisch genomen besluit is. Wij zijn tegen, dus roepen wij op woensdagavond tegen de burgemeester dat de boel in de fik moet. En vrijdagnacht gáát de boel in de fik. Zo, ook weer klaar. Voorlopig geen junk-hostel in Kruiskamp.
De technische recherche onderzoekt nog wat de oorzaak van de brand is die het pand aan de Churchilllaan in Den Bosch-West verwoest heeft. Maar burgemeester Ton Rombouts (CDA) en de brandweer durven er nu al hardop over te speculeren: brandstichting. En daarmee is het een voorbeeld van eigenrichting door burgers die het ergens niet mee eens zijn.

Willem de Haan, hoogleraar criminologie aan de Rijksuniversiteit Groningen, wil het zo pas noemen als het bewijs voor brandstichting geleverd is. Maar dan, zegt hij, past het in een patroon dat vaak gezien wordt in volksbuurten als Kruiskamp, waar mensen zich achtergesteld voelen en wantrouwen koesteren tegen alles en iedereen, zéker de overheid. Met wetten en regels uit Den Haag of het stadhuis hebben zij niks te maken. Zij maken hun eigen wetten en regels. En die kunnen heel effectief zijn.
Zo bekogelden bewoners van de Haagse Schilderwijk in 2005 raadsleden en politieagenten met eieren en stenen omdat de gemeente een gebruikersruimte voor harddrugsverslaafden in hun buurt wilde vestigen. De ruimte kwam er niet. Kort daarna dreigden bewoners van Katendrecht in Rotterdam met brandstichting toen er bij hen in de buurt een internaat voor ex-prostituees zou komen. Het internaat kwam er ook niet. In 2007 zouden er vijf verslaafde prostituees in de Tilburgse wijk Fatima komen wonen. Een van de bewoners was zo boos dat hij de wethouder aan haar haren trok.

Woensdagavond kwamen tweehonderd bewoners van Kruiskamp naar de informatiebijeenkomst over het junk-hostel, en de emoties liepen hoog op. De politie ging daarna extra surveilleren in de wijk. De eigenaar van het pand aan de Churchilllaan, woningcorporatie Brabant Wonen, waarschuwde de drie bewoners, die er als kraakwacht verbleven, voor mogelijke brandstichting.
Zij waren niet thuis toen in de nacht van vrijdag op zaterdag de brand uitbrak, maar niemand kan vertellen of ze wisten dat de brand voor vrijdagnacht gepland was.

Zaterdagmiddag stonden bewoners van Kruiskamp te klappen en te lachen bij de rokende puinhopen van
het pand. Slopers waren al aan het werk om de boel op te ruimen. Vanochtend was het er rustig. Er zijn inmiddels hoge hekken om de zwartgeblakerde stukken hout, glas en ijzer gezet. Buurtbewoonster Els van Grinsven zegt, met tranende ogen door de nog steeds penetrante rooklucht, dat „eigen rechter spelen natuurlijk niet mag”. Maar ze begrijpt het verzet tegen het junk-hostel heel goed. Ze wijst naar de drie basisscholen in de buurt, waarvan er één pal naast de afgebrande resten staat. Het speelkwartier is net begonnen, kleuters rennen over het schoolplein. Els van Grinsven: „Verslaafden zo dicht bij de kinderen plaatsen, dat moet je niet doen”.

Buurtbewoner Bert staat met twee vrienden ook bij de puinhopen in de Churchilllaan te kijken. Hij keurt brandstichting ook af, natuurlijk, wie kan daar nou vóór zijn. Daarna vraagt hij zich af hoe het gemeentebestuur zich in het hoofd heeft gehaald om nou net hier een opvangcentrum voor verslaafde daklozen te vestigen. Bert: „Het CDA, de partij van onze burgemeester Rombouts, wil alle coffeeshops weg bij de scholen. En nu wilden ze hier een stel junks gaan stallen. Reken maar dat de buurt opgelucht is dat dat feest niet door gaat”.
Bewoners van Kruiskamp zijn ook kwaad dat ze geen inspraak hebben gehad bij het besluit van het gemeentebestuur. Wethouder Jetty Eugster (participatie en zorg, CDA) van Den Bosch zei vorige week al in het Brabants Dagblad dat ze dat begreep. Maar als de gemeente het had gevraagd, dan was iedereen tégen geweest. En dat zei burgemeester Rombouts vorige week ook al. „Mensen willen nooit zoiets in hun wijk, dat hoor ik altijd met zulke zaken. Maar als het eenmaal loopt, blijkt eigenlijk altijd al snel dat er weinig tot geen problemen zijn.”

Vestiging van een junk-hostel op een industrieterrein, wat de buurt woensdagavond voorstelde, vond he
gemeentebestuur geen goed idee. De bedoeling is dat de daklozen in de buurt worden opgenomen, zei de wethouder, en niet nog meer worden buitengesloten. Het junk-hostel in Kruiskamp zou het eerste worden van vijf of zes andere. Er moeten bij elkaar ongeveer 150 verslaafden worden opgevangen, verspreid over heel Den Bosch. Er zal gezocht worden naar een nieuwe locatie in Kruiskamp.
http://www.nrc.nl/binnenl(…)brand_in_junk-hostel

Ik vind dit toch wel heel erg schokkend. Natuurlijk hebben de bewoners een punt, dat staat buiten kijf. Tegelijkertijd is dit een symptoom van hoe hard de samenleving tegenwoordig is. Niet alleen zijn de uitkeringstrekkers (door Wiegel in de jaren ’70) en allochtonen (vanaf Fortuyn) al gecriminaliseerd en outcast geworden, nu begint het tij zich ook tegen verslaafden en daklozen te keren. Hoe kan dit? Is dat niet schandalig? Is het sowieso niet schandalig dat er überhaupt opvangcentra nodig zijn in dit stinkendrijke land, en dat het met 30% is toegenomen de laatste 4 jaar*?

Dit soort tokkies in die zogenaamde ‘volkswijken’ (politiek correct woord voor ‘Wilderswijken’) hebben dringend een inburgeringscursus of een enkeltje Iran nodig
Meer begrip en inlevingsvermogen is dringend gewenst in de samenleving .

* Haal even voor jezelf de berichten over voedselbanken voor de geest

“Nederland is veel te sociaal tegen een hele grote groep onrendabele in Nederland. Ik zeg altijd: Al ben je lam en armen en benen, als je alleen al het woord wao/WAjong in de mond kan nemen dan kan je met diezelfde mond garnalen pellen.”

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:13:07 #2

Papierversnipperaar

Cafeïne is ook maar een drug.

Meer begrip en inlevingsvermogen van bestuurders is gewenst in de samenleving.
Free Assange! Hack the Planet

Op dinsdag 6 januari 2009 19:59 schreef Papierversnipperaar het volgende:

De gevolgen van de argumenten van de anti-rook maffia

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:16:54 #3
House-Musik

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:13 schreef Papierversnipperaar het volgende:

Meer begrip en inlevingsvermogen van bestuurders is gewenst in de samenleving.

Eensch

If house is a nation, I wanna be president.

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:18:47 #4

Klopkoek

Link – Links – Slinks

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:13 schreef Papierversnipperaar het volgende:

Meer begrip en inlevingsvermogen van bestuurders is gewenst in de samenleving.

Dat is juist mis met de burgers: ze blamen de politiek in plaats van bij hun eigen associale gedrag te kijken.

Men weet het stiekem wel hoor! Kijk maar naar dat gelul over ‘normen en waarden’, hoe dat pleidooi aanvankelijk werd toegejuichd maar later afgebrand (“betuttelend”) omdat men zich opeens realiseert dat normen voor iedereen gelden en niet enkel voor de aso-buurman in de straat.

En dan verlangt men dat allochtonen zich aanpassen… Maar waaraan? Welk fatsoenlijk ankerpunt hebben we eigenlijk? Hebben we wel recht van spreken? Waarom zouden allochtonen zich moeten aanpassen? Op dat ook zij straks kuiltjes in hun ju maken en een grote bek gaan op zetten?

Dát is het grote probleem: burgers wijzen altijd met hun grote vinger naar de buurman, naar allochtonen, en dan moet de overheid (bestuurders zo U wilt) dat weer gaan op lossen, maar nooit, NOOIT kijkt de gemiddelde burger naar hunzelf. Jaren ’50 pleidooien worden met gejuich en landslides ontvangen, totdat het te dichtbij komt en men zegt ‘maar ík ben niet degene die…’.

“Ask not what the country can do for you, but….”, het is een oude uitspraak maar niet minder waar.

“Nederland is veel te sociaal tegen een hele grote groep onrendabele in Nederland. Ik zeg altijd: Al ben je lam en armen en benen, als je alleen al het woord wao/WAjong in de mond kan nemen dan kan je met diezelfde mond garnalen pellen.”

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:22:34 #5

House-Musik

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:18 schreef Klopkoek het volgende:

[..]

Dat is juist mis met de burgers: ze blamen de politiek in plaats van bij hun eigen associale gedrag te kijken.
Men weet het stiekem wel hoor! Kijk maar naar dat gelul over ‘normen en waarden’, hoe dat pleidooi aanvankelijk werd toegejuichd maar later afgebrand (“betuttelend”) omdat men zich opeens realiseert dat normen voor iedereen gelden en niet enkel voor de aso-buurman in de straat.

En dan verlangt men dat allochtonen zich aanpassen… Maar waaraan? Welk fatsoenlijk ankerpunt hebben we eigenlijk? Hebben we wel recht van spreken?

“Ask not what the country can do for you, but….”, het is een oude uitspraak maar niet minder waar.

Komop zeg, prachtig voorbeeld dat afgebrande gebouw.. de inwoners hadden totaal geen inspraak in waar hij zou moeten komen etc… Zorg dan gewoon voor een bijeenkomst oid en overtuig de inwoners met cijfers (aangezien het wel beter is voor de omgeving.. zo’n centrum)

If house is a nation, I wanna be president.

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:23:03 #6

TNA

For the stars that shine

Je TT spreekt over de daklozen en junks zelf, je OP over de opvanghuizen. Daar zit wel een verschil tussen, ook al is dat verschil hypocriet.

It’s life,

and life only

Het grote Oasis- en Noel Gallaghertopic #10 – Time Does Fly

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:25:12 #7

Klopkoek

Link – Links – Slinks

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:22 schreef House-Musik het volgende:

[..]

Komop zeg, prachtig voorbeeld dat afgebrande gebouw.. de inwoners hadden totaal geen inspraak in waar hij zou moeten komen etc… Zorg dan gewoon voor een bijeenkomst oid en overtuig de inwoners met cijfers (aangezien het wel beter is voor de omgeving.. zo’n centrum)
Doorgaans klaagt men er toch over dat in Nederland teveel ‘inspraak’ is? Dat bijv. kleine heikneutergemeentes een aanlag van een snelweg kunnen dwarsbomen?

Alweer zoiets: janken over de lange procedures en het ‘polderen’ in Nederland maar tegelijkertijd niets inleveren van je eigen invloed (jaja, open deur).
“Nederland is veel te sociaal tegen een hele grote groep onrendabele in Nederland. Ik zeg altijd: Al ben je lam en armen en benen, als je alleen al het woord wao/WAjong in de mond kan nemen dan kan je met diezelfde mond garnalen pellen.”

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:27:43 #8

sneakypete

Ondergrondse man
Zelfs in de rijkste staat is ook opvang nodig. Dat kun je niet afkopen met welvaart, zeker niet als het gaat om verslaafden-ook niet met een sociaaldemocratie-, daklozen en (want die miste ik) psychiatrische patienten> zwervers zijn er vaak een combinatie van. En die combinatie maakt ze juist gevaarlijk. Natuurlijk kun je het onmenselijk vinden dat er in een buurt geen ruimte is voor deze lui, maar zeg nu zelf: woon jij graag tussen zware junks?

Het is juist zo dat je niet de samenleving de schuld kunt geven van andermans falen. Dakloos wordt je in Nederland echt niet zo gauw, dan moet je het wel heel goed verbruien. Daar kunnen best oorzaken voor zijn, maar uiteindelijk ligt het dan ook grotendeels aan je persoonlijkheid.
Maar het is mooi dat je nu een probleem aankaart, maar wat is jouw oplossing hiervoor dan?
Waar moeten de junkies volgens jouw heen?

Vrijheid en verantwoordelijkheid!

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:34:43 #9

Klopkoek

Link – Links – Slinks

Publicatie van de gemeente Amsterdam over daklozen uit 2004:

http://www.os.amsterdam.nl/pdf/2004_daklozen.pdf

Opvallend is dat ook in dat rapport al een verharding is waar te nemen.

“Nederland is veel te sociaal tegen een hele grote groep onrendabele in Nederland. Ik zeg altijd: Al ben je lam en armen en benen, als je alleen al het woord wao/WAjong in de mond kan nemen dan kan je met diezelfde mond garnalen pellen.”
dinsdag 26 februari 2008 @ 22:39:32 #10

Klopkoek

Link – Links – Slinks

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:27 schreef sneakypete het volgende:

Zelfs in de rijkste staat is ook opvang nodig. Dat kun je niet afkopen met welvaart, zeker niet als het gaat om verslaafden-ook niet met een sociaaldemocratie-, daklozen en (want die miste ik) psychiatrische patienten> zwervers zijn er vaak een combinatie van. En die combinatie maakt ze juist gevaarlijk. Natuurlijk kun je het onmenselijk vinden dat er in een buurt geen ruimte is voor deze lui, maar zeg nu zelf: woon jij graag tussen zware junks?

Het is niet leuk, maar begrip zou ik er wel voor hebben. ‘Het hoort erbij’ zou m’n reactie zijn. Wetende dat het nodig is. Net zoals ik hondepoep niet leuk vind maar weet dat het erbij hoort.

quote:
Het is juist zo dat je niet de samenleving de schuld kunt geven van andermans falen. Dakloos wordt je in Nederland echt niet zo gauw, dan moet je het wel heel goed verbruien. Daar kunnen best oorzaken voor zijn, maar uiteindelijk ligt het dan ook grotendeels aan je persoonlijkheid.

Ik denk dan dat jij en ik dat anders zien

quote:

Maar het is mooi dat je nu een probleem aankaart, maar wat is jouw oplossing hiervoor dan?

Waar moeten de junkies volgens jouw heen?

Gewoon in de volkswijk laten blijven. Het is toch van de zotte dat er zoveel agressie is tegen zwervers, hulpverleners, ambtenaren etc.? Zonder dat die daklozen hen wat hebben aangedaan! Kijk, asielzoekerscentra zou ik meer moeite mee hebben, daar weet je gewoon van dat daar veel tuig tussen zit, dus dan moet de gemeente gewoon een goed plan hebben om de veiligheid in de buurt te waarborgen. Maar zelfs dan ga je natuurlijk niet een fikkie stoken
“Nederland is veel te sociaal tegen een hele grote groep onrendabele in Nederland. Ik zeg altijd: Al ben je lam en armen en benen, als je alleen al het woord wao/WAjong in de mond kan nemen dan kan je met diezelfde mond garnalen pellen.”

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:39:37 #11

Boze_Appel

Vrij Fruit

Verslaafden kiezen er zelf voor om verslaafd te blijven en voor daklozen zijn er tal van projecten, zowel van de overheid als privaat om mensen weer een bestaan te bieden.

Als ze dat niet aan willen nemen dan blijven ze maar lekker op straat.

Carpe Libertatem

If you are not free to choose wrongly and irresponsibly, you are not free at all.

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:42:05 #12

Shagya

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:39 schreef Boze_Appel het volgende:

Verslaafden kiezen er zelf voor om verslaafd te blijven en voor daklozen zijn er tal van projecten, zowel van de overheid als privaat om mensen weer een bestaan te bieden.

Als ze dat niet aan willen nemen dan blijven ze maar lekker op straat.

Ach niets nieuws onder de zon. Zigeuners zijn al jarenlang nergens gewenst.

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:42:14 #13

Yildiz

Freedom or loyalty?

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:39 schreef Boze_Appel het volgende:

Verslaafden kiezen er zelf voor om verslaafd te blijven en voor daklozen zijn er tal van projecten, zowel van de overheid als privaat om mensen weer een bestaan te bieden.

Als ze dat niet aan willen nemen dan blijven ze maar lekker op straat.

Voor daklozen bestaan er inderdaad projecten als je zielig bent. Als je gewoon erg veel pech hebt gehad door toevallig net niet de juiste verzekering af te sluiten ofzo en niet meer bij je familie terecht kan, heb je het vaak maar te doen met n euro of 6 per dag.

Daar kan ik maar net van eten…

Bovenstaande tekst = C C 3.0 NL BY-NC-ND – quotes inkorten uitgezonderd.

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:44:02 #14

Shagya

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:42 schreef Yildiz het volgende:

Als je gewoon erg veel pech hebt gehad door toevallig net niet de juiste verzekering af te sluiten ofzo en niet meer bij je familie terecht kan, heb je het vaak maar te doen met n euro of 6 per dag.

Daar kan ik maar net van eten…

Dan ga je hosselen.

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:45:03 #15

Boze_Appel

Vrij Fruit

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:42 schreef Yildiz het volgende:

Voor daklozen bestaan er inderdaad projecten als je zielig bent. Als je gewoon erg veel pech hebt gehad door toevallig net niet de juiste verzekering af te sluiten ofzo en niet meer bij je familie terecht kan, heb je het vaak maar te doen met n euro of 6 per dag.

Daar kan ik maar net van eten…

Nadat je die maaltijd hebt weggewerkt zou je dan op de stoep blijven zitten of proberen weer aan geld, onderdak en meer eten te komen?

Carpe Libertatem

If you are not free to choose wrongly and irresponsibly, you are not free at all.

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:45:40 #16

sneakypete

Ondergrondse man

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:39 schreef Klopkoek het volgende:

[..]

Het is niet leuk, maar begrip zou ik er wel voor hebben. ‘Het hoort erbij’ zou m’n reactie zijn. Wetende dat het nodig is. Net zoals ik hondepoep niet leuk vind maar weet dat het erbij hoort.

[..]

Ik denk dan dat jij en ik dat anders zien

[..]

Gewoon in de volkswijk laten blijven. Het is toch van de zotte dat er zoveel agressie is tegen zwervers, hulpverleners, ambtenaren etc.? Zonder dat die daklozen hen wat hebben aangedaan! Kijk, asielzoekerscentra zou ik meer moeite mee hebben, daar weet je gewoon van dat daar veel tuig tussen zit, dus dan moet de gemeente gewoon een goed plan hebben om de veiligheid in de buurt te waarborgen. Maar zelfs dan ga je natuurlijk niet een fikkie stoken

Heb je ook nog begrip als je bedreigd bent? Kijk hondepoep is niet hetzelfde als mensen met een strafblad van hier tot tokyo. Wat in de OP ook aan de hand was, was dat de gemeente iets opdrong zonder vooraf met de buurt te overleggen. Dan is eigen rechtertje niet zo’n vreemd gevolg.

En ik denk dat het helemaal niet meevalt als er een groot aantal op elkaar gepakte verslaafden in jouw achtertuin komt wonen. Maar als je mensen opvangt krijg je altijd die concentratie. Laat je ze verspreid op straat, is er geen zicht een geen hulp. Een moeilijk dillema toch?

En ik ben ook niet altijd mals tegen zwervers nee, omdat ik het beu ben dat ze mij om geld komen vragen terwijl er heus werk te vinden is, en er bovendien zoiets bestaat als uitkeringen, het leger des heils enzovoorts. Waarom moeten ze mij dan komen lastigvallen? Als er geen sociaal vangnet was zou ik best iets willen doneren, maar nu? Nee. Fuck off.

En wat bedoel je met volkswijken?

Vrijheid en verantwoordelijkheid!

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:46:09 #17

De_man_in_de_hoed

Ik herken heel goed wat je zegt.

Op dit moment ben ik een paar maandjes werkeloos en dat is bepaald niet uit keuze;

Ik ben 27 jaar en heb een paar maanden geleden mijn HBO papiertje gehaald. Daarna een paar maanden gewerkt bij een callcenter waar het (helaas) niet paste, omdat het werk zich aan bood en het me aansprak.

Het vinden van nieuw werk is lastig; ik heb eigenlijk nog geen werk ervaring en weet niks van de arbeidsmarkt. Mijn HBO opleiding is enorm breed en mijn vak richting weinig werk (wel in het midden van het land, maar zie daar maar eens te huren). Lopende band werk en andere callcenters (zelfs data typist) wordt ik niet voor aangenomen; te hoog opgeleid en de werkgevers willen liever iemand die ze aan zich kunnen binden.

Zodoende, zit ik nu op een werk academie.De uitkering is geen vetpot, maar ik kon en kán rondkomen van de stufi norm omdat ik g*ddank geen koophuis heb.

In mijn omgeving is daar weinig begrip voor een veel elitair gezever. Er wordt nogal eens elitair gedaan, terwijl ik toch echt minstens drie sollicitaties per week doe en bij vijf uitzend bureaus ingeschreven sta die ik regelmatig bel. De standaard opmerking vanuit mijn omgeving is “dan had je maar een vak moeten leren” terwijl ik toch echt twee vakken met twee specialisatie richtingen heb.

En ik wil gráág werken… en ook normaal gerespecteerd worden vanuit mijn omgeving.

Ik kan me voorstellen dat iemand dakloos wordt… een zwerver is ook een mens en een “uitkering trekker ook”

Ps.

Ik mis je link naar youtube, voor de zwerver die getreiterd en geschopt wordt.

Die stond laatst op de frontpage.

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:46:25 #18

Yildiz

Freedom or loyalty?

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:45 schreef Boze_Appel het volgende:

[..]

Nadat je die maaltijd hebt weggewerkt zou je dan op de stoep blijven zitten of proberen weer aan geld, onderdak en meer eten te komen?

Nouja, als je geen geld hebt en nergens terecht kan krijg je dus 6 euro per dag ofzo. Rare voorwaarden zijn dan wel dat je niet zomaar mag werken (heel raar vind ik dat zelf).

De motivatie erachter zal er ongetwijfeld zijn, zelf weet ik niet wat die is.

Bovenstaande tekst = C C 3.0 NL BY-NC-ND – quotes inkorten uitgezonderd.

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:46:58 #19

JohnDope

daklozen en junks moeten tot op zekere hoogte opgevangen, maar doe dat dan gewoon op een afgelegen plek of bij de politici in de wijk die die plannen bedenken en niet bij de hard werkende Burger in de buurt.

“Mensen die tegen Israël zijn, zijn in werkelijkheid antisemieten.” Doctor Martin Luther King – 1967

Moderator dinsdag 26 februari 2008 @ 22:48:32 #20

Bolkesteijn

TINSTAAFL!

Ik denk dat er geen sprake is van een verharding van de samenleving. Het is hedentendage alleen veel populairder bij bestuurders om dit soort opvang in bewoond gebied te plaatsen, een zekere hoeveelheid van dit soort opvang accepteerd men nog wel maar er lijkt langzaam een grens bereikt te zijn. Dat vroeger deze problematiek niet speelde kwam omdat men vroeger opvang ver buiten bewoond gebied plaatste. Verslaafden, daklozen en geestelijke zieken konden zich daar naar hartelust uitleven en sleten gewoon hun leven ver weg in de bossen binnen de muren van het opvangcentrum. In mijn ogen een situatie die zo gek nog niet is, het helpt wellicht niet bij de behandeling maar ik denk dat je af moet vragen of iedereen beter gemaakt moet worden (ik denk dat veel daklozen en andere geestelijk verwarden hun situatie wel best vinden).

Ik vind overigens dat ‘de buurt’ er vaak wel erg laat achter komt dat de gemeente iets van plan is, natuurlijk zal B&W het niet van de daken schreeuwen dat zij op zoek zijn naar een opvangruimte maar als je het lokale krantje leest kan toch snel een goed beeld krijgen van de politieke situatie op gemeentelijk niveau. Hoe eerder je aanwezig bent bij de besluitvorming hoe meer invloed je er op kan hebben. Bij mijn ouders in de buurt heeft de gemeente haar oog laten vallen op oud manege-terrein, de gemeente wil hier een aantal woningen voor asocialen neer zetten. Veel kritiek vanuit de buurt natuurlijk maar gelukkig is men er vroeg achter gekomen. Nu is de buurt voornemens een vereniging op te zetten die de grond van de manege-eigenaar wil kopen voordat de gemeente dat doet. Heel wat effectiever dan fikkie stoken.

dinsdag 26 februari 2008 @ 22:50:42 #21

De_man_in_de_hoed

quote:

Op dinsdag 26 februari 2008 22:45 schreef Boze_Appel het volgende:

Nadat je die maaltijd hebt weggewerkt zou je dan op de stoep blijven zitten of proberen weer aan geld, onderdak en meer eten te komen?

Ik vraag me af wat het met jou zou doen als je geen dak boven je hoofd meer hebt, niemand hebt om op terug te vallen en zelfs je vrienden je in de steek laten. Plus dat slapen op straat ook niet echt gezond is, laat staan dat je er gelukkig van wordt.

Sommige mensen worden daar nogal depressief van. Zie dan nog maar eens jezelf te motiveren, als je bezig bent met overleven.

De pyramide van mazlof heeft het over behoefte, niet moeite.

Imago Nederlandse zorgsector niet patiëntvriendelijk

08-05-2009 • Marktwerking in de zorg leidt niet tot klantvriendelijker en persoonlijker imago.

De gezondheidszorg in Nederland scoort slecht op hoekstenen van de marktwerking als klantvriendelijkheid en persoonlijke aandacht. Volgens veel Nederlanders zou dat naast verbetering van de kwaliteit van zorg wel prioriteit moeten krijgen voor de toekomst.
Amsterdam – Omdat Nederlanders de deskundigheid en kwaliteit van zorg positief beoordelen krijgt de zorgsector in Nederland nog steeds een voldoende (6,5). Toch staat deze waardering van de zorg in de breedte onder druk en is van een patiëntvriendelijk imago geen sprake. Hoekstenen van de marktwerking, zoals klantgerichtheid en persoonlijke aandacht, scoren slecht blijkt uit de Gezondheidszorgmonitor 2009 van Newcom Research & Consultancy.

Waardering klantgerichtheid daalt

Met de komst van marktwerking en de introductie van onderlinge concurrentie in de zorg werd verwacht dat de klantgerichtheid van zorginstellingen zich sterk zou ontwikkelen. De ‘zorgconsument’ zou hier de vruchten van plukken. De resultaten van de Gezondheidszorgmonitor 2009 tonen aan dat in vergelijking met twee jaar geleden de waardering van bijvoorbeeld het ziekenhuisbezoek op alle fronten juist is gedaald. Zo gaven ziekenhuisbezoekers in 2007 nog een ruime 7,5 voor de patiëntvriendelijkheid en nu nog net een zeven. De waardering van ‘duidelijkheid naar de patiënt over de behandeling’ is al onder de zeven gezakt waar het in 2007 nog een 7,5 was. Bijna de helft geeft ook aan zich in het ziekenhuis ‘een nummer te voelen’ en 58 procent van mensen die afgelopen jaar als klant met het ziekenhuis te maken hebben gehad denkt dat de bedrijfsvoering ‘een stuk efficiënter zou kunnen’.

Naast deze kritische waardering van de ziekenhuiszorg in het bijzonder, geeft ook ongeveer één op de drie Nederlanders aan wel eens een onprettige ervaring te hebben gehad in de zorg. Daar blijkt, net als in 2005 en 2006, vooral ‘gebrek aan respect’ en een ‘tekort aan aandacht en tijd’ aan ten grondslag te liggen. Ook lange wachttijden worden vaak genoemd.

Klantgericht imago daalt

Het algemene imago van de gezondheidszorg in Nederland bevestigt deze uitkomsten. Hoewel enerzijds een ruime meerderheid van de Nederlanders nog steeds vindt dat deskundigheid (80%), betrouwbaarheid (63%) en kwaliteit (65%) van toepassing zijn op de zorgsector, vinden anderzijds minder dan vier op de tien Nederlanders klantvriendelijk (38%) en persoonlijk (35%) kenmerkend voor de zorgsector. Opvallend is ook dat het aantal mensen dat de zorgsector een klantgericht imago toedicht sinds 2005 alleen maar verder is afgenomen.

Prioriteit verbeterpunten

Aan Nederlanders is ook gevraagd wat zij de belangrijkste verbeterpunten vinden voor de zorg in de nabije toekomst. Daaruit komt duidelijk naar voren dat, naast een goede kwaliteit van zorg, juist de mate van persoonlijke aandacht, klantvriendelijkheid en betaalbaarheid van zorg prioriteit zouden moeten krijgen. Oftewel burgers vinden het belangrijk dat de zorg patiëntvriendelijk opereert. Daarbij komt dat de burger haar rol als ‘kritische zorgconsument’ steeds meer eigen begint te maken en er niet voor terugdeinst op zoek te gaan naar een beter alternatief. Voor geslaagde marktwerking in de zorg blijkt continu inzicht in de behoeften van de klant dus essentieel.

Medewerkers minder trots

Een andere thermometer voor de gezondheid van de zorgsector zijn medewerkers in de zorg. Binnen het panel van de Gezondheidszorgmonitor 2009 zijn dat bijvoorbeeld specialisten, verpleegkundigen, medewerkers in de thuiszorg, maar ook apothekersassistenten, diëtisten en activiteitenbegeleiders in de GGZ. Bijna tweederde (63 %) van deze ‘handen aan het bed’ geeft aan dat hun werkomgeving er sinds de introductie van marktwerking niet efficiënter op is geworden. Zij geven in nog grotere getale (72 %) aan dat ook de kwaliteit van zorg hieronder lijdt.

Bovendien blijkt ook dat bijna zeventig procent van deze groep hun werk er de laatste jaren niet leuker op vindt geworden. Waar in 2005 nog 55 procent aangaf trots te zijn op hun organisatie blijkt dat nu met bijna tien procent te zijn gedaald. Deze uitkomsten verklaren mogelijk ook de dalende trend in de mate van betrokkenheid die medewerkers voelen bij de zorginstelling waarvoor ze werken.

Over het onderzoek

Sinds 2005 peilt Newcom Research & Consultancy (www.newcomresearch.nl) periodiek de mening van de Nederlandse bevolking over de gezondheidszorg in ons land. Aan deze peiling over de zorgsector in Nederland gehouden in januari 2009 hebben 1064 Nederlanders deelgenomen. Deze groep is representatief voor de Nederlandse bevolking. Newcom Research & Consultancy voert regelmatig opinieonderzoek uit om de mening en visies van Nederlanders inzichtelijk te maken

 
op 10:21 Geplaatst door kingkong
 
 

 
Advertenties

Over anaconda15

1.80 meter lang blauwe ogen Nederlands Techneut en gek op wetenschap Erg handig en visionair
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s