WIJ VIEREN 200 JAAR BEZETTING IN 2013


//
LEZEN
MIJN NEDERLAND, Nederland Vrij, Staatsinrichting Republiek                                                                 We hangen feestelijk de vlag dan uit

WIJ VIEREN 200 JAAR BEZETTING IN 2013

En dan hangen we feestelijk de vlag uit als het zover is

Link:http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Congres_van_Wenen&printable=yes

http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Willem_I_der_Nederlanden&printable=yes

Posted by ⋅ 4 juni 2011⋅ 12 reacties
Ik zal handhaven?

Onder de titel “Nederland is nooit een monarchie geweest” zijn enige tijd geleden een drietal delen gepubliceerd. Deze hebben we samengevoegd tot één (vrij lang) artikel, omdat we steeds proberen duidelijk te maken, dat de 200-jarige “monarchie” met onze zogenaamde “vrijheid” is opgeschreven vanuit de gangbare sterk gecensureerde filosofie, welke niet strookt met de rauwe werkelijkheid. We hadden een vele malen welvarender land kunnen en moeten zijn, als wij hier geen last hadden van de “Zetbazen van oranje” en hun financiële broodheren, in de 20e eeuw perfect georganiseerd als de “Eén-Partijstaat Nederland”. De vraag is niet óf we er vanaf moeten maar hóe! En of dat de proloog of het sluitstuk van een totale omwenteling moet zijn. Het belangrijkste daarbij is het herkennen van de touwtjes, wie daar aan trekt en vooral in wiens opdracht. Het wapen van Nederland wordt ondertiteld met “Je maintiendrai”, “Ik zal handhaven”. Zoals we het vandaag zien, wordt de bezetting nog steeds gehandhaafd, ondanks de virtuele vrijheid die ons wordt toebedeeld. U twijfelt daar aan? Laten we dan maar eens de proef op de som nemen en kenbaar maken dat we uit de EU willen, uit de Euro, of uit de NAVO. We zouden ook eens kunnen proberen alle beslissingen referendabel te maken, of alle politieke functies verkiesbaar te stellen. Grote kans dat de Nederlander wordt geconfronteerd met zijn “bestuurders en leiders” die zich daar met hand en tand tegen zullen verzetten, desnoods met geweld. De soevereiniteit, het laatste woord naar de burger, kortom ZELFREGEERING, het is er nog steeds niet van gekomen.

NEDERLAND ALS NATIE-STAAT

Wie het fijne van Nederland en haar volk wil weten moet geïnteresseerd zijn in de geschiedenis. Een staat is als zodanig te herkennen aan een aantal gemeenschappelijke doelstellingen en verantwoordelijkheden. De meest geëigende voorbeelden daarvan zijn defensie, buitenlandse politiek, belastingheffing en een vermeend zelfbeeld van de inwoners van die staat. Een korte samenvatting van die geschiedenis met reuzensprongen, is hier op zijn plaats. De Verenigde Nederlanden tekenden zich af tijdens en na de ontworsteling aan het  Habsburgse Spanje, nadat Karel V een enorm Habsburgs imperium aan zijn zoon Philips II had nagelaten. Een aantal provincies in de lage landen hebben zich onder het juk van de “Spaanse bezetter” uit gevochten en bij de vrede van Münster was er de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, de Zuidelijke Nederlanden bleven onder Spaanse heerschappij. We kennen allemaal de roemruchte episode van de Gouden Eeuw, de Hollandse heerschappij over de wereldzeeën, constante (handels)oorlogen eerst tegen de Spanjaarden en de Porugezen, later de Engelsen, die de Republiek naar de kroon staken. De organisatie van staat was puur gebaseerd op handelsgewin, daartoe werden de Staten Generaal in het leven geroepen en de machtselite ontwikkelde zich in twee blokken, de regenteske staatsgezinden en de volkse oranjegezinden. Het uiteindelijke verval als gevolg van die tweestrijd en de uitputtende internationale oorlogen is evident geweest. Het slotakkoord van de Eerste Republiek was het invoeren van de Bataafsche Republiek, die echter maar een kort leven was beschoren. Onder Napoleon’s broer is Nederland  omgevormd tot een monarchie; algemeen wordt deze episode gekenmerkt als het begin van de periode, waar wij tot op de dag van vandaag mee hebben te maken. Althans zo is het opgeschreven en zo is het algemeen aanvaard.

NEDERLAND ALS PROTECTORAAT

Maar het ligt anders en iets minder eenvoudig. De monarchie als staatsvorm bestond in ieder geval de facto niet onder Lodewijk Napoleon. Het zal niemand verrassen als we stellen dat in die periode Nederland niets anders was dan bezet gebied. Bezet door de Fransen, fungerend als een soort monarchie , maar vooral dienstdoend als vazalstaat. Ons land was belangrijk als scharnierfunctie in de oorlog tussen de grote mogendheden van die tijd. (Pistool op de borst van Engeland).  Soevereiniteit van het volk is er nooit geweest, telkens was iets of iemand dat voor. Na de Franse tijd vonden de overwinnaars dat het nodig was,  deze scharnierstaat  “De Verenigde Nederlanden” om te vormen tot Koninkrijk als buffer tegen Frankrijk en  met controle op de economische slagader naar Pruisen, later Duitsland. Koning Willem I heeft zich de soevereiniteit toegeëigend. Na het debacle van de afscheiding van België, hebben de Noordelijke Nederlanden zich niet meer ontworsteld aan de status van vazalstaat van het nieuw ontstane Anglo-Amerikaanse Imperium, tot aan de dag van vandaag in feite door buitenlandse mogendheden gecontroleerd gebied. Dus de vrij logische conclusie is, dat indien er geen sprake zou zijn van een monarchie, dit land feitelijk een Republiek is gebleven. Dit is echter niet het geval, de “Reststaat Nederland” is geen van beide. Dit land is gebombardeerd tot “Constitutionele Monarchie”, een vrij inhoudsloze situatie, zeker nadat de Constitutie in 1848 dusdanig verwrongen is opgezet door de liberaal Thorbecke, dat iedere benadering van waarachtige democratie bij voorbaat is gedoemd te verwateren. De koning wordt overal bij betrokken, wordt niet persoonlijk of politiek aangesproken op zijn doen en laten én de gevolgen daarvan, maar wordt voor zijn zogenaamde diensten op een riante manier verder aan zijn gerief geholpen. Het Nederlandse Volk is niet soeverein, de Nederlandse Staat evenmin. De vorst is echter wel soeverein, ook al is dat goed verstopt in het gedrocht wat we nog steeds Constitutionele Monarchie noemen.

VOLKSSOEVEREINITEIT

Hoe is nu situatie te omschrijven waarin wij ons thans bevinden, is er nog iets aan te doen. Is het nog mogelijk ons als volk te ontworstelen aan de controle, enerzijds vanuit de EU gedachte, anderzijds vanuit de corporatistische machtselite. In hoeverre is een stuk van de soevereiniteit overgedragen aan de EU, al of niet via een grondwettelijk besluit? Waar staan wij nu en hoe schatten wij onze kansen in? De belangrijkste vraag is: Weten wij wel hoe het zit?! Wie kunnen we er op aanspreken. De koning, de minister president, de volksvertegenwoordiging? Hóe kunnen we als Nederlands volk zelf het heft in handen nemen en bepalen wat er moet gebeuren. Hoe realiseren wij volkssoevereiniteit, de hoogste macht, hoogste gezag? En hoe brengen wij dat tot uitdrukking? De definitie van soevereiniteit hebben wij voor u opgezocht: Soeverein komt waarschijnlijk van het Latijnse superanus of suprema potestas, en betekent ‘hoogste macht’ of ‘hoogste gezag’. Vroeger was de soeverein bijvoorbeeld de paus of de keizer. In Nederland aanvaardden de gewesten in 1588 zelf de soevereiniteit. Dit betekende dat zij voortaan de volheid van bevoegdheden zouden hebben in de staat en zij aan niemand onderworpen zouden zijn. Na de Franse Tijd komt dit begrip terug bij Koning Willem I. Hij aanvaardde in 1813 de soevereiniteit ‘onder voorwaarde ener wijze constitutie.’ Soevereiniteit wordt ook gebruikt om aan te geven waar uiteindelijk het gezag vandaan komt (bv. volkssoevereiniteit of godssoevereiniteit). Het is de legitimatiebron van het gezag zelf. In moderne staten is al het recht doorgaans terug te voeren op de constitutie. Door middel van het soevereiniteitsbegrip wordt aangegeven waarom de constitutie geldt. In het geval van volkssoevereiniteit is dat bijvoorbeeld zo omdat het volk geacht wordt zichzelf die constitutie te hebben gegeven. In geval van vorstensoevereiniteit wordt de vorst geacht de constitutie te hebben gegeven” “Er klopt in ons staatsbestel iets faliekant niet; de volkssoevereiniteit is ons op een of andere manier ontnomen, wij zijn aan ons nageslacht verplicht deze doodzonde te herstellen.” Wij hebben deze conclusie getrokken aan de hand van de vragen die wij ons hebben gesteld, waarom we in Nederland denken in een democratie te leven, terwijl we een machteloos gevoel van onmacht en onverschilligheid hebben ontwikkeld in de loop de jaren.

DE STAATSGREEP VAN 1813

Als we als uitgangspunt nemen dat het hoogste gezag bij de burger, het volk moet liggen, dan volgt daaruit een drastische herziening van ons staatsbestel, onze positie binnen Europa en de wereld en de interne organisatie van ons land. Ondanks het feit dat de meeste landgenoten de stellige indruk hebben, dat het volk zijn hoogste gezag kan laten gelden door middel van de “volksvertegenwoordigers” in de Staten Generaal, is de werkelijkheid geheel anders.  Dit is ontstaan door eeuwenlange dictaten van ongekozen elementen, ondemocratische instituten die “het beste met de burger voor hebben…” Vaak in de schimmigheid van achterkamertjes en de geheimzinnigheid van genootschappen, aangestuurd door ondemocratische manipulaties door middel van de onvoorstelbare macht van monetaire monopolies. In de link “Eén-Partijstaat Nederland” is daarover meer te vinden. Tijdens de invloed van de Franse revolutie en daarna, is er geëxperimenteerd met de Bataafsche Republiek, de uiteindelijke resultante van de tweestrijd tussen patriotten en prinsgezinde orangisten. Men was de Oranjes meer dan zat, echter zonder al te veel bloedvergieten is de zaak toen geregeld, zij het slechts tijdelijk en vooral cosmetisch. Met het uitwijken van de prins is destijds een typisch oranje precedent geschapen: economisch vluchtgedrag.  De Bataafsche Republiek was geen lang leven beschoren en werd door keizer Napoleon Bonaparte omgevormd naar een absolute monarchie, waarvan zijn broer Lodewijk tot koning werd gekroond, zetbaas van Bonaparte. Nadat ”l’empereur” tot twee maal toe werd verdreven door de “geallieerden”, waartoe zich ook de Nederlanden rekenden, is de zoon van de gevluchte prins Willem V, In opdracht van de Britten uitgenodigd door een driemanschap, uiteindelijk tot “soeverein vorst” gekroond. U ziet, de bevolking heeft geen invloed gehad op dit proces, geïnstigeerd door de nieuwe Engelse grootmacht van destijds. Het machtsvacüum na het vertrek van de Fransen is deskundig opgevuld door middel wat wij vandaag doodgewoon een staatsgreep noemen. Koning Willem I was niets anders dan een overgepriviligeerde marionet van de grootmachten. Was hij politiek zijn eigen gang gegaan, handelende in het belang van het volk, dan was dit koninkrijk óók geen lange tijd beschoren geweest. Tot aan de Tweede Wereldoorlog zijn wij verschoond gebleven van fysieke aanwezigheid van vreemde mogendheden op ons grondgebied door zoveel mogelijk “neutraliteit”  te betrachten als de grote mogendheden het met elkaar aan de stok hadden. Neutraliteit met als doelstelling de strijdende partijen te dienen en de koloniale belangen veilig te stellen. In 1848, bij de grondwetsherziening van Thorbecke is er cosmethisch met de soevereiniteit gerommeld, met als gevolg dat deze toch weer kwam te berusten bij de koning als hoofd van de regering. Naar de steeds mondiger wordende bevolking kon dan altijd de facade worden opgehouden van enige burgerlijke invloed, want immers de Staten Generaal “vertegenwoordigde” het volk. De erfopvolging bleef grondwettelijk onaangetast, met dien verstande dat de troonpretendent in directe lijn diende af te stammen van koning Willem I.  Recent is duidelijk geworden, dat dit zeer onduidelijk is, zo niet onmogelijk staande te houden. Door de neutraliteit te cultiveren kon er ook steeds handel worden gedaan met alle partijen. Bekend is het verhaal van de Nederlandse Cocaïne Fabriek en ’s konings koloniale opium monopolie.  Nederlands Indië is mede door het gedoogbeleid van de Engelsen steeds in handen gebleven van De Nederlanden, meer in het bijzonder als wingewest van de (soevereine) vorsten van Oranje via onder anderen de Nederlandse Handel Maatschappij. Oorlogen zijn er dan ook alleen nog maar gevoerd ter bescherming van de koloniale (=oranje) belangen, zoals de terreuracties in Atjeh, Bali en Java en de ten dode opgeschreven twee Politionele Acties na de Japanse bezetting. Het koningshuis zat in iedere koloniale onderneming als grootaandeelhouder, waarvan het beruchte Cultuurstelsel de bakermat vormde. En nog steeds was ‘s lands soevereiniteit niet overgedragen aan het Nederlandse volk.

DE STAATSGREEP VAN 1945

Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in 1939 was het definitief gedaan met de Nederlandse “neutraliteit”. Onder “de Nederlandse “neutraliteit” dienen we te verstaan, dat er een opportunistische koers werd gevaren, zolang dat handelsvoordelen opleverde, met name het “koninklijk huis” heeft van deze politiek geprofiteerd. Het “huis van oranje” deed geen afstand van de troon, ondanks de economische vlucht naar Engeland en Canada. Grondwettelijk had dat wel moeten gebeuren, de regering is buiten haar grondgebied niet bevoegd. Op 13 mei 1940 is de de monarchie geweken, waarbij grondwettelijk geen basis meer aanwezig was voor een rechtmatige regering. Door bij terugkomst klakkeloos haar taken weer op te  nemen als “staatshoofd”, is impliciet een staatsgreep gepleegd, geruisloos en onder het mom van “bevrijding”. Direct na de Tweede Wereldoorlog was het ook gedaan met Nederland als koloniale mogendheid onder Engelse protectie, doordat de grote overwinnaar van de strijd, Amerika de rol van de Engelsen overnam. De soevereiniteit van Indonesië werd overgedragen aan de regering in Djakarta, maar in Nederland nog steeds niet aan het Nederlandse volk.  Nederland is in een paar jaar tijd geworden tot Amerikaans protectoraat. Verkapte slavernij  wordt over het algemeen nu benoemd als “loyaliteit” aan onze bevrijders. Langzaam maar zeker werd ons na-oorlogse Nederland meegezogen in de eenheidspolitiek, ook wel genoemd “globalisering” en de Europese unificatie-terreur.  Stukje bij beetje werd de resterende soevereiniteit verder uitgehold en ondergebracht in Brussel, bij de EU (grondwet) en de NATO (Bosnië, Irak, Afghanistan). “En al met al na zovele jaren is nog altijd de rechtmatige toekenning van de volkssoevereiniteit verder weg dan ooit. Nederland is nooit een monarchie geweest, want  na het opheffen van de Bataafsche Republiek was dit land bezet gebied, daarna Brits protectoraat en na de Tweede Wereldoorlog Amerikaans protectoraat. Een synoniem voor protectoraat is wat ons betreft: “bezet gebied”.  Bezet gebied met de constitutionele monarchie als dekmantel, “verkocht” aan de burger als “democratie”. Er valt aan de Nederlanders nog een hoop uit te leggen. Hieronder volgt ons stappenplan om tot een normalisering van de staatsrechtelijke situatie te komen. En dat kunt u ongeveer vergelijken met het emigreren naar een andere planeet”.

HERSTRUCTURERING VAN NEDERLAND

Hoe kunnen we bereiken dat de volkssoevereiniteit wordt hersteld, sterker : wordt ingevoerd, waarbij een democratische rechtsstaat met republikeinse staatsvorm ons volk de mogelijkheden biedt voor zichzelf op te komen?  Vrijheid van handelen bewerkstelligen, ook voor ons nageslacht. Hoe ontworstelen wij ons aan de door vreemde elementen opgelegde doctrines die er toe leiden dat er voor de belastingbetalende burger geen enkele vorm van zeggenschap heerst? In vroeger tijden gingen veranderingen vrijwel altijd gepaard met revoluties en bloedvergieten en soms het ingrijpen (“bevrijden”) door vreemde mogendheden. Het moet anders en het kan ook anders. Dit land telt 16,5 miljoen inwoners van breed geschakeerd pluimage. Omstreeks 40% daarvan woont in het westelijke  gedeelte van Nederland, dat we Holland noemen. De Staten van Holland waren in vroegere tijden al dominerend en dit was met name te danken aan de ligging aan zee, dus de internationale handelsroutes. De daar gevormde economische macht door concentratie van (geld)middelen is altijd doorslaggevend geweest voor de koers van de Republiek, toen deze nog onafhankelijk kon opereren. Wij willen het opperste gezag en zelfbeschikking terug hebben naar de 16,5 miljoen burgers, waarvan er circa 12 miljoen stemgerechtigd zijn en georganiseerd in circa 7,3 miljoen huishoudens. Terug naar de basis van de pyramide. Die pyramide zetten we eerst ondersteboven, zodat de basis in één draai de top is geworden. De zwaartekracht doet de rest. Regeren en besturen wordt een roeping en staat onder een gezonde druk. Deze draai van 180 graden maken wij slechts één keer.  De wensen van het electoraat moeten vervolgens worden gekanaliseerd, zodat er een regering aan de slag kan in naam van de kiezer.

1. REGIO’S

De eeste stap is het indelen van Nederland in 50 gelijkwaardige regio’s. Met gelijkwaardig bedoelen we dat rekening moet worden gehouden met bevolkingsaantallen, economisch gewicht, oppervlakte en functionaliteit.  De stemgerechtigden per regio wordt gevraagd een regio-raad te kiezen, welke na installatie (eed van trouw aan de soevereine burgerij) aan de slag gaat met het installeren van een bestuurscollege; wethouders met een voorzitter. De kiezers zal ook worden gevraagd de regio politie-commissaris te kiezen, het rechtbankpresidium, waterschapsheemraad en wellicht nog enkele functies. Echter absolute voorwaarde is dat er geen enkele benoeming meer mag plaatsvinden; iedere politiek- en bestuursverantwoordelijke MOET worden gekozen en indien nodig weggestemd. Hiermede worden impliciet de Provinciale Staten, gemeenten en deelgemeenten/stadsgewesten opgeheven en de Waterschappen onderverdeeld, deels binnen de regio’s en deels ondergebracht bij het Ministerie van Infrastructuur.

2. STATEN GENERAAL

Bij de regio-verkiezingen moet automatisch een afgevaardigde voor de Staten Generaal worden gekozen, er is één afgevaardigde per regio. De Staten Generaal bestaat uit 50 afgevaardigden, die verantwoordelijk zijn voor controle van de regering. Niet noodzakelijkerwijs lid of representant van een politieke partij, maar uitsluitend de belangen behartigend van de regio die hem of haar heeft afgevaardigd.  Deze afgevaardigden kunnen ook niet plaatsnemen in de regering, noch in enig ander college, adviesraad of staatsorgaan. De Eerste en Tweede Kamer worden opgeheven.

3. REGERING

De Staten Generaal stellen een formatiecommissie aan, die een sollicitatieprocedure voor een regeringshoofd opstart. Indien hiervoor de geschikte kandidaat is geselecteerd, stelt deze vervolgens de regering samen. Vakministers worden aangetrokken van buiten de Staten Generaal, de formatie-commissie moet daaraan haar goedkeuring geven.

4. MINISTERIES

De regering telt een beperkt aantal ministeries, te weten: A. Ministerie Algemene Zaken – waarvan deel uitmaakt de Diplomatieke Dienst – waarvan deel uitmaakt Financiën en De Nederlandse Volksbank             B. Ministerie van Defensie             C. Ministerie van Justitie             D. Ministerie van Infrastructuur             E. Ministerie van Energievoorziening en Milieu De Staats-President die de honneurs waarneemt, kan worden gekozen uit één der ministers gedurende een periode van een jaar, bij toerbeurt. Een alternatief zou kunnen zijn dat deze wordt gekozen door de Staten Generaal als protocollair afgevaardigde. Presidentsverkiezing is een kapitaalintensieve en corrumperende kermis en is zeer onwenselijk, wegens de tegenstrijdige belangen die een gekozen president moet dienen. Bovendien zien wij niet direct aansluiting bij de in de grond nuchtere Nederlandse volksaard. Alle andere ministeries kunnen terug naar de regio’s, omdat die niet direct dienstbaar zijn aan het landsbestuur.

TENSLOTTE

Als we in ons land verandering willen, dan is het niet toereikend, zoals vaak het verwijt is, het “koningshuis” het land uit te werken. Wij moeten dit zien als een gunstige bijwerking van een hervormingsproces. Inmiddels is de druk op dit “koningshuis” dermate groot geworden, dat van alle mogelijke manieren gebruik wordt gemaakt de werkelijkheid te verdoezelen. De bittere werkelijkheid is, dat op dit moment een derde van de kiesgerechtigden niet stemt, dat  tweederde van de huishoudens geen cent voor het “koninghuis” over heeft en dat viervijfde van de ondervraagden geen “oranje” in de regering wil.  De conclusie lijkt dan ook gerechtvaardigd, dat er 50 “volksvertegenwoordigers” te veel in het parlement zitten en dat het “koningshuis” voor zijn eigen financiering moet zorgen, terwijl ze verder geen enkele functie meer kunnen uitoefenen. Nederlanders weten ook drommels goed welke staatsvorm het meest gewenst is. Zonder het te willen kopiëren, gaat toch de voorkeur van driekwart van de stemmers op de POLL (Moet Nederland weer een republiek worden?) uit naar het Zwitserse model. Daarmee is het zogenaamde “dure presidents-model a la Berlusconi en andere gekozen graaiers” definitief afgeschoten. Het  volgende probleem wat moet worden aangepakt is de dociele houding van de gecontroleerde pers. Het nieuws wat ons wordt opgediend wordt gekopiëerd van centraal aangestuurde persbureau’s als Reuters, welke kritiekloos worden doorgegeven aan de mensen. Op dit moment krijgt het internet de overhand en dus wortden de geluiden van staatswege sterker om paal en perk aan de vrijheid van informatievoorziening te stellen.

De Nederlanders zijn het gewend, na bijna 200 jaar bezetting en desinformatie.

**

Vind ik leuk:

Één blogger vindt deze post leuk.
  • ADMINISTRATOR

Reacties

12 Reacties naar “WIJ VIEREN 200 JAAR BEZETTING IN 2013”

  1. Goed artikel Administrator, alleen schrijft u: “Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in 1939 was het definitief gedaan met de Nederlandse neutraliteit.” Hierbij zou ik willen opmerken dat Nederland in de jaren ’30 absoluut niet neutraal was, al zijn er “historici” zoals Fasseur en Mak die het ons nog steeds trachten wijs maken. Zie ook mijn artikel (met documenten): http://gerard45.bloggertje.nl/note/14067/bijzonderheden-over-de-zogenaamde-nederlandse-neutraliteit.html

    7
    0
    i
    Rate This

    Quantcast

    Geplaatst door Gerard de Boer | 4 juni 2011, 18:06

“Wer in der Zukunft lesen will, muss in der Vergangenheit blättern” – André Malraux

TEGENLICHTERS

ONS SLAVERNIJ VERLEDEN?

Door Fré Morel Tót aan de komst van de Antwerpse kooplieden bestond er in de Noordelijke Nederlanden géén slavenhandel! In 1568 veroverden Spaanse troepen de Zuidelijke Nederlanden en namen de machtige handelsstad- en haven Antwerpen in bezit. Parma, de Spaanse legeraanvoerder, bood de overwegend Joods-Antwerpse kooplieden aan te blijven of anders twee jaar de tijd om hun zaken af te wikkelen waarop veel van hen in eerste instantie naar het toen nog traditioneel katholieke Zeeland trokken. Ze vestigden zich in de plaatsen Vlissingen en Middelburg waar ze nauwgezet de ontwikkelingen richting Antwerpen in de gaten konden houden en elke vorm van economische activiteit maximaal belemmerden. Een deel van hen vertrok in latere jaren naar Amsterdam (toen ook wel ‘Nieuw Antwerpen’ genoemd) en Rotterdam. Een ander deel vestigde zich als plantage-eigenaar overzee, in Nederlands Guyana, wat nu Suriname heet. Anders dan de Noord Nederlandse kooplieden die van oudsher met de Hanzesteden handelden in hout, graan, zout en haring hielden de nieuw gevestigde Joodse kooplieden zich bezig met de handel in ‘levend ebbenhout’ – de mensenhandel. Tot aan het eind van de 13e eeuw ondervonden ze tegenwerking van de Hanzekooplieden waarna ze zich begonnen te vestigen langs de Noord- en Oostzee en de noordelijke gewesten. Slavenhandel, bont- en huidenhandel was al van oudsher een marktsegment waarin de Joden, naast Moslims en Turken (Hongaren) vooral betrokken waren. In het rond 885 door ibn Khordadbih geschreven werk ‘The book of the roads and the kingdoms’ valt het een en ander te lezen over deze mensenhandelaren die onder de naam Radhanieten (Radhaniyya) bekend stonden. “Deze kooplieden spreken Arabisch, Perzisch, Romaans [Grieks en Latijn], de Frankische taal, Andalusisch [Spaans] en Slavisch. Zij reizen van het westen naar het oosten en van het oosten naar het westen, nu eens over land, dan weer over zee. Zij vervoeren uit het westen eunuchen, vrouwelijke slaven en jongens, zijde, beverhuiden, vachten van marters en andere vachten en zwaarden.” De introductie van deze onzalige mensenhandel in de Noordelijke Nederlanden kwam voor rekening van de daarvoor door de Antwerpse kooplieden opgerichte plunder-multinational, de ‘West Indische Compagnie’ (W.I.C.) die natijd overgenomen werd door de ‘Middelburgse Commercie Compagnie’ (M.C.C.).

Slavenmarkt Middelburg?

Behalve het verschepen en handelen in mensen en de financiering van deze onmenselijke handel werd door deze handelaren een poging ondernomen om deze handelspraktijken ook  daadwerkelijk in Zeeland te introduceren. In navolging van de slavenmarkt in het Engelse Liverpool én Antwerpen (waar ook met regelmaat menselijke koopwaar werd verhandeld) zou óók in Middelburg een heuse mensenmarkt worden opgezet. In 1596 arriveerde een buitgemaakt Portugees schip in de haven met aan boord o.a. zo’n 100 West-Afrikaanse slaven die men als buitgemaakt goed aan de man wilde brengen. Deze mensonterende vertoning zorgde voor een enorm tumult binnen de katholieke Middelburgse gemeenschap en burgemeester Adriaan Hendriksz Ten Haeff (én later medeoprichter van de V.O.C.) zag zich gedwongen hiertegen te verzetten. In een verklaring in de ‘Vergadering van de Heren Staten van Zeeland’ liet Ten Heaff weten dat deze mensen niemands eigendom konden zijn en daarom ook niet verkocht konden worden. Daarop lieten de Staten op 15 november 1596 weten dat op de opvolgende zondag van de kansels zou worden verkondigd dat de ‘mooren’ in vrijheid moesten worden gesteld.“Sondaege naestcommende, zal in de kercken doen vercondigen, dat de voorschr. Mooren, zo vrouwen, als manspersonen ende kinderen Maendage naestcommende… by den Magistraet van Middelburgh gestelt zullen werden van wegen den Staten van Zeelandt in heure natuerlicke lyberteyt, mette solempniteyt daertoe behoordende..”

Desondanks ging de mensenhandel van de W.I.C. ongestoord door en stond het gast- c.q. vestigingsland Nederland daardoor (na Denemarken) op de één na laatste plaats. Samen met de Engelse, Franse, Spaanse en Portugese en Arabische slavenhandelaars werden in de jaren ’60 van de achttiende eeuw per jaar zo’n 70.000 slaven verhandeld. Met 9% – zo’n 6.300 slaven per jaar – waren de Zeeuws-Antwerpse handelaren een kleine speler op deze ‘slavenmarkt’ die voor Nederland volledig in handen was van de W.I.C. Engeland was onbetwistbaar marktleider in dit smerige marktsegment. Deze wijze van mensenhandel en mensuitbuiting zou honderden jaren aanhouden. Als goedkope werkslaven werden hele generaties over de wereld versleept, over hun ruggen en lijken vergaarde een kleine criminele elite exorbitante en generaties overstijgende en nu nog voortdurende rijkdom. Het waren overigens niet exclusief gekleurde mensen die het ellendige slavenlot ondergingen. Zo verkochten de Engelse machthebbers hun politieke tegenstanders, krijgsgevangenen en katholieke Ieren als slaven aan plantage-eigenaren op de Antillen. Ook uit Franse havens als Dieppe, Le Hâvre, Saint Malo, Brest en La Rochelle vertrokken rond 1650 geregeld blanke mensentransporten – ‘jonge mensen, dikwijls niet meer dan kinderen’ – naar de Antillen.

Los daarvan hadden de Europeanen te maken met Algerijnse piraten die in die tijd de zeeën onveilig maakten. Al meer dan 300 jaar leed West-Europa door de zeeroverij en slavenjachten van de Noord-Afrikanen gevoelige financiële verliezen. Stelselmatig werden Europese handelsschepen overvallen, beroofd van hun lading en werden de bemanningen als slaven verhandeld naar Noord-Afrika. Het waren trouwens niet alleen scheepsbemanningen die te lijden hadden van deze Noord-Afrikaanse rooftochten. De bewoners van de kuststreken van het Europese vasteland waren ook niet veilig voor de slavenhandelaars en met regelmaat werden Italiaanse, Spaanse, Franse en zelfs Engelse kuststreken binnengevallen. Veel inwoners van kustdorpen zouden als slaaf hun verdere leven slijten in Afrika. Zelfs het Ierse Baltimore en het Zuid-Engelse Devon en Cornwall werden in de loop der eeuwen meerdere malen het slachtoffer van deze slavenhandelaars. Vele miljoenen blanke Europeanen vielen zo in handen van mensenrovers die hun levende buit tegen klinkende munt verhandelden op de blanke slavenmarkten van Tripoli, Tunis en Algiers. Samuel Palache (Pallache) was één van die onzalige en scrupeloze ´handelaren´. Deze in de Marokkaanse stad Fez geboren rabbi, koopman en wapenhandelaar was actief als spion, piraat en mensenhandelaar en werd door de Joodse auteur Edward Kritzler de “pirate rabbi” genoemd. Hij was één van de vele Joodse piraten die al sinds Romeinse tijden de kusten rond de Middellandse Zee onveilig maakten. De Grootmeester van de Maltezers verklaarde in 1604 dat drie galeien onder het commando van de piraat Sinan, voorzien van een vlag met een wit vlak met daarop afgebeeld een blauwe 6-puntige ster, nooit gevangenen maakte. In 1614 rustte Palache een eigen piratenvloot uit die onder Marokkaanse vlag en met Hollandse kaperbrieven de Middellandse Zee onveilig maakte. Zijn eigen schip was aan de boeg voorzien van de afbeelding van een Phoenix, de mythische ‘vuurvogel’ die telkens uit zijn as herboren moet worden om te kunnen voortleven. Samuel Palache was een bijzonder en veelzijdig mens met invloedrijke en machtige connecties. Hij was rabbi van de eerste Portugees Sefardische synagoge in Holland – Neve Salom (Neweh Sjalom) – en stond op goede voet met stadhouder prins Maurits. Hij bemiddelde namens Holland bij de Marokkaanse en Algerijnse vorsten om de in slavernij levende gevangen genomen zeelieden en door Marokkaanse piraten ontvoerde kustbewoners los te kopen tegen wapens en munitie, een lucratieve ruilhandel die pas tegen het einde van de 18e eeuw zou verdwijnen. Deze activiteiten en transacties van Palache leverden hem een gouden ketting, een gouden medaille, zeshonderd guldens, status en eer op. Een en ander wordt vandaag de dag nota-bene gezien als de basis van de al eeuwen durende ‘goede betrekkingen’ tussen Nederland en Marokko!Welke invloedrijke plaats Palache innam bleek wel uit het feit dat, toen hij op vier februari 1616 uiteindelijk als een berooid man stierf, prins Maurits uit eerbetoon achter zijn lijk-kist aanliep.

Het blanke slavenlot

Een van de weinige bewaard gebleven verslagen is dat van de Engelse dominee Devereux Spratt, die in april 1641 een simpele oversteek dacht te maken over de Ierse Zee naar Engeland, maar eindigde in Algiers, waar hij jaren als blanke slaaf werd vastgehouden.“Ik nam de boot naar Youghal, scheepte in op het schip van John Filmer, en vertrok samen met 120 andere passagiers. Maar nog voordat we het vasteland uit het oog verloren hadden, werden we geënterd door Algerijnse piraten, die elk van ons in de boeien sloeg. Britse schepen werden vrijwel naar believen geënterd en geplunderd”.

Ook de Engelse diplomaat Samuel Pepys heeft in zijn dagboek van 8 februari 1661 een levendig verslag bijgehouden van een ontmoeting tussen twee mannen die tot slaaf waren gemaakt.‘We zaten in de ‘Fleece Tavern’ en doodden onze tijd met praten en drinken tot 4 uur in de morgen, ondertussen verhalen vertellend over Algerije en de wijze waarop slaven werden behandeld. Kapitein Mootham en Dhr. Dawes (die beiden slaaf geweest waren) vertelden uitgebreid over hun ervaringen. Bijvoorbeeld hoe ze enkel water en brood te eten kregen, hoe ze geslagen werden onder hun voetzolen en op hun buik, al naar gelang hun meester beliefde’.

Anderen ontsprongen hun zware lot doordat ze werden ‘vrijgekocht’. Zo slaagde onderwijzer Theodoricus Wildeman uit het Groningse Zeerijp er bijvoorbeeld in om de in slavernij gevoerde zeelieden uit Zeerijp en het naburige gehucht ‘t Zand vrij te kopen van de Algerijnse zeerovers. In 1605 werd de Schiedammer koopman Pieter Maertensz Coy naar Marrakech gezonden om met de sultan te onderhandelen over de vrijlating van Nederlandse slaven. Iets wat door cultuurverschillen niet van een leien dakje ging. Pas in 1608 zou het tot afrondende afspraken komen en tegen levering van geweren, kanonnen en munitie werd het grootste deel van de gekaapte en tot slaaf gemaakte  landgenoten vrijgekocht.

Maria ter Meetelen

De in 1704 in Amsterdam geboren en avontuurlijke Maria ter Meetelen werd eveneens het slachtoffer van deze Noord-Afrikaanse mensenrovers. Maria had in zekere zin overeenkomsten met een andere illustere Nederlandse, ‘Mata-Hari’, die in de ‘Groote Oorlog’ van ’14-’18 onderdeel van de geschiedenis zou gaan worden. Beiden leken ze zoiets als ‘zigeunerbloed’ in hun onrustige aderen te hebben stromen. Op 21-jarige leeftijd liet Maria – verkleed als man – Nederland achter zich en vocht in Spanje samen met Franse huurlingen. Toen ze als vrouw ontmaskerd werd ging ze er vandoor, zwierf wat rond en trouwde uiteindelijk met een Nederlandse scheepskapitein. Als ze in 1731 onderweg is Sultan Abdallah van Marocconaar Nederland overvallen Marokkaanse kapers het schip. Ze kwam terecht in de harem van Sultan Abdullah van Marocco (zie portret) en zou er pas na 12 jaar in slagen het land te verlaten. In 1748 kwamen haar belevenissen in boekvorm uit: “Wonderbaarlyke en merkwaardige gevallen van een twaalfjarige slaverny van een vrouspersoon geneamt Maria ter Meetelen, woonagtig tot Medemblik”. Haar avontuurlijke leven zou dan nog niet voorbij zijn. In 1751 vroeg ze aan het stadsbestuur van Medemblik een ‘bewijs van goed gedrag’ omdat ze plannen had om naar de Kaapkolonie te vertrekken. Europese slaven konden overigens een wrede toekomst tegemoet zien. In hoofdzaak werden ze door hun meesters als galeislaaf gehouden, tientallen jaren aan banken en roeiriemen geketend om de galeien voort te bewegen op zoek naar nieuwe buit en slaven. Zwaar werk waaraan duizenden ongelukkigen aan de kettingen stierven of krankzinnig werden. Andere werden als dieren onder erbarmelijke omstandigheden en in grote overbevolkte schuren ondergebracht, kregen elke dag twee stukken donker brood en amper water. Slaven die te oud en minder productief werden, werden – vaak meerdere malen – doorverkocht. De meest onfortuinlijken onder hen werden eenvoudigweg als honden in de woestijn achtergelaten om daar van honger en dorst te sterven.

Afschaffing van de slavernij

Het is een relatief onbekend gegeven dat met name de Nederlandstalige Zuid-Afrikaanse ‘Blanke Boeren’ voorop liepen in de afschaffing van de slavernij. Samen met de nieuwe regeerders in de ‘Bataafse periode’ van 1803-1806 werden concrete stappen genomen om zowel de slavenhandel als ook de slavernij af te schaffen! Direct met de komst van Mr. Jacob Abraham Uytenhage de Mist als Nederlandse Commissaris en Jan Willem Janssens als nieuwe gouverneur-generaal werd in 1803 het verbod op het invoeren van slaven ingesteld. Daarnaast zou de slavernij geleidelijk aan worden afgeschaft door elke nieuw geboren slavenkind de wettelijke status van vrije burger toe te kennen. Gelijkheid van rechten en plichten. Deze revolutionaire koers was niet helemaal naar de wens van de heersende elites en met de vernieuwde Engelse machtsovername in 1806 werd snel een streep gehaald door deze allereerste Republikeins-Nederlandse poging de slavernij af te schaffen. Rond 1800 waren de stemmen om de slavenhandel te staken steeds luider te horen en verrassend genoeg was het vooral Engeland dat zich hiervoor inzette. Het was voor hen zelfs een belangrijk agendapunt en onderdeel van hun eisenpakket in de besprekingen die leidden tot het verdrag van Wenen in 1815. Dat juist Engeland – de slavenhandelaar bij uitstek – zich opwierp als pleitbezorger was niet zo verwonderlijk en had dat een iets andere reden dan edelmoedigheid. Concurrentie en niet medemenselijkheid was het argument dat daarbij speelde. Engeland had in bloedige campagnes en oorlogen rond 1800 de macht over Noord-Afrika naar zich toe weten te trekken, het traditionele ‘wingebied’ voor slaven. Engeland wilde de absolute economische macht van haar Imperium beschermen door andere (opkomende) concurrerende naties het recht op invoeren van werkkrachten onmogelijk maken en zeker niet het wegroven van werkkrachten uit haar Noord-Afrikaanse gebied toestaan. Zelf had ze in vele jaren van mensenhandel grote volksplantingen weten te realiseren die in voldoende mate voor nakomelingen zorgden zodat nieuwe aanvoer niet noodzakelijk was. Om op een andere manier in de behoefte van nieuwe werkkrachten te voorzien werden ‘contractarbeiders’ aangeworven, mensen die zelf hun overtocht betaalden en per saldo tegen lagere kosten het werk mochten verrichten. Een praktijk die de Engelse elite op het ‘Suikereiland’ Trinidad al had gebruikt. Nadat het economisch niet meer rendabel was om van de relatief dure slaven (aanschaf, transport, verzorging, onderdak, etc.) gebruik te maken werd daar de slavernij afgeschaft en werden zo’n 150.000 Indiase contractarbeiders naar het eiland gebracht. Deze koelies verrichten tegen lagere beloning zelfs de smerigste karweitjes wat zorgde voor enorme spanningen tussen de beide bevolkingsgroepen.

Afkoop van de slavernij

Zoals gezegd had de afschaffing van de slavernij geen humanitaire maar een puur economische achtergrond. Dát was de reden dat op 1 juli 1863 in Suriname met 21 kanonschoten ook daar de afschaffing afgekondigd werd. Na de afschaffing waren de vrijgekochte slaven overigens nog wél 10 jaar verplicht kosteloos voor hun vroegere meesters te werken! De contractarbeiders, (de ‘gastarbeiders’ van toen!!) mensen die zelf hun overtocht betaalden, mensen die zichzelf importeerden, in hun eigen onderhoud moesten voorzien, namen de plaats in van de dure slaven. Hun lot was eerder slechter dan van de voormalige slaven en moesten ze met minder genoegen nemen dan hun onder dwang geronselde voorgangers. Per saldo leverde de wisseling van de wacht de plantage-eigenaren het hoger rendement, iets waar het hun uiteindelijk dan ook om te doen geweest is!! De Nederlandse burger – zélf min-of-meer (loon-) slaaf en horige van de heersende elite – betaalde fors mee aan de afschaffing van de slavernij. Per vrijgekochte Surinaamse slaaf vergoedde de Nederlandse overheid – uit de zak van de Nederlandse belastingbetaler wel te verstaan – een bedrag van ettelijke honderden guldens belastinggeld aan de slaveneigenaar/plantagehouder, een bedrag dat vele malen hoger lag dan waarvoor zijn ‘eigendom’ nog in de boeken stond. Per saldo kan met recht gezegd worden dat het de toenmalige Nederlandse (blanke) burgers geweest zijn die met door hen opgebracht belastinggeld de Surinaamse slaven hebben vrijgekocht. Misschien dat men hier eens bij stil kan staan? Beter nog.. zou het niet eens tijd worden voor een monument ter nagedachtenis van hen die de slaven (van toen) hebben vrijgekocht? De blanke Nederlandse belastingbetalers van toen! Fré Morel Geraadpleegde bronnen: De Nederlandse slavenhandel – 1500-1850, P.C. Emmer, Uitg. De Arbeiderspers, Amsterdam, 2000 Slavenhalers en Slavenhandel, L.C. Vrijman, Uitg. P.N. v. Kampen & Zn., Amsterdam, 1943 Binnen zonder kloppen, P. Lakeman, Uitg. Meulenhoff, Amsterdam, 1999 The Grandees, Stephen Birmingham, Harper & Row Publishers, New York, 1971 De Ondergang van Napoleon, Adam Zamoyski, uitgeverij Balans, 2007 Van Oranje Stadhouders tot IJzeren Kanselier, F. Morel, 2007 Oorlog is Misleiding en Bedrog, F. Morel, 2012 De herkomst van de asjkenazische joden: de controverse opgelost, J. van Straten, 2009 http://www.tenhaaf.info/genealogy/Genealogy_eng/familytree_body.htm http://www.elsevier.nl/nieuws/politiek/artikel/asp/artnr/205506/rss/true/index.html http://www.dbnl.org/tekst/busk001land02_01/busk001land02_01_0120.htm http://www.kb.nl/dossiers/slavernij/slavernij.html

Vind ik leuk:

Wees de eerste om post te waarderen.

Dit item is geplaatst op 08/03/2012, 20:59 en gearchiveerd onder DOSSIER VOC-TIJDPERK. Je kunt reacties op dit item volgen via RSS 2.0. Je kunt een reactie achterlaten; of een trackback van je eigen site.

  1. #1 door johan op 09/03/2012 – 10:57

    Dat de joden toen al aan het roven en stelen was in het Middellandse zee gebied,de geschiedenis herhaalt zich echt!!
  1. ONS SLAVERNIJ VERLEDEN? « HERSTEL DE REPUBLIEK
  2. ONS SLAVERNIJ VERLEDEN? « HERSTEL DE REPUBLIEK

Over anaconda15

1.80 meter lang blauwe ogen Nederlands Techneut en gek op wetenschap Erg handig en visionair
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s