ONDER VADERS PARAPLU HULPVERLENING VANUIT EEN CHRISTELIJK BEGINSEL

Schrijffout:actueel had moeten zijn crimineel

Link:brievenldh

         financi_le_onduidelijkheid_leger_des_heils

         http://youtu.be/MfYM1kJzXRg

ONDER VADERS PARAPLU
HULPVERLENING VANUIT EEN CHRISTELIJK BEGINSEL
Frans Färber
Landelijke Vereniging Thuislozen LVT
Waterlooplein 205
1011 PG Amsterdam
Onder vaders paraplu
Deze beschouwing kwam tot stand in opdracht van het bestuur van de Landelijke Vereniging
Thuislozen LVT
1. INLEIDING
Onder de instellingen voor maatschappelijke opvang, in de breedste zin van het woord opvang
neemt het Leger des Heils een belangrijke plaats in. De stichting Leger des Heils Welzijns- en
Gezondheidszorg, in het vervolg van dit schrijven te noemen W&G, beheert in ons land 80
centra voor maatschappelijk werk, die zich richten op thuislozenopvang, bejaardenzorg,
kinderbescherming, verslaafden, zwerf-jongeren, uitgeprocedeerde asielzoekers en
reclasseringswerk.
Het Leger des Heils gaat bij haar zorg om de medemens uit van het evangelie van Jezus
Christus en om dit met de woorden van de directeur van de organisatie mevrouw Lt.-kolonel
drs. C.A. Voorham te onderstrepen: ‘Gods Woord is onze krachtbron voor iedere dag en een
leidraad voor ons dagelijks handelen’.
Nu doet zich bij een organisatie als het leger de omstandigheid voor, zoals dat in de gehele
samenleving en andere organisaties het geval is, dat niet alleen de zorgvragers deel uitmaken
van het menselijke ras, maar dat de hulpverleners eveneens tot dit fenomeen op twee benen
behoren en vanuit die menselijkheid niet altijd een ongebogen schaats berijden. Waar mensen
werken, vallen soms spaan-ders en, waar het de zorgverlening betreft, niet zelden met
negatieve gevolgen voor de zorgvrager in kwestie.
Het zou te ver voeren om in het kader van deze beschouwing ‘miskleunen’ en het feit dat de
zorgvrager niet steeds benaderd wordt als een naaste, een medemens die je volgens dat
zelfde evangelie Gods dient lief te hebben gelijk je zelve, binnen de organisatie aan de kaak te
stellen. Wel klinkt mij nog dagelijks in de oren de uitspraak van een medewerker van het leger
in een locatie waar daklozen met een fysiek probleem werden opgenomen: ‘Wat hier over de
vloer komt, is tuig van de richel en het doodschoppen niet waard’.
Dat een organisatie als het Leger des Heils zich richt op de jaren die voor haar liggen,
gebeurde door middel van een meerjarenbeleidsplan Vasthoudend Bewegen. Het begrip
‘vasthouden’ impliceert dat de goede ervaringen uit het verleden hoog in het vaandel blijven
staan en dat ‘bewegen’ moet leiden tot nieuwe in praktijk gebrachte inzichten: tot innovatie,
waarbij het belang van de zorgvrager en zijn toe-komst voorop staat.
De maatschappelijke opvang in ons land stelde al eerder vast dat haar bemoeienissen met de
hulpverlening in onze samenleving toenemen. Ook het Leger des Heils luidt jaarlijks de
noodklok met het vermelden van een aanzienlijke toename van het aantal dak- en thuislozen.
In hoeverre dit ‘luiden’ moet worden beschouwd als een onderstreping van het leger van haar
streven om meer geld bij de subsidie-gevers los te peuteren, blijft een open vraag.
Bij een andere gelegenheid merkte ik reeds op dat onze samenleving zich heeft verhard.
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 1 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
Begrippen als medemenselijkheid en saamhorigheid zullen binnen niet al te lange tijd uit onze
woordenboeken verdwijnen. We zijn met zijn allen aan het individualiseren geslagen. Wat er
naast ons, verderop in de straat of buurt, gebeurt, zal ons een zorg zijn. ‘Ikke, ikke en de rest
kan stikken’, is de slogan van het huidige tijdsbeeld. Als die auto maar keurig voor de deur
blijft staan en ons af en toe vervoert, we minstens drie keer per jaar bepakt naar de zonnige
stranden of eeuwige sneeuwvelden kunnen gaan, dan zal het ons verder een zorg zijn dat aan
de andere kant van de muur een zielenpiet verblijft, die het niet meer ziet zitten.
Kinderen van hooguit vijftig centimeter worden ’s morgens om acht uur het kinderdagverblijf
binnen gedragen en er ’s avonds tegen zessen weer uitgetrokken, want pa en moe moeten
allebei aan de bak, want die hypotheek….
Jeanne Roorda promoveerde een tijd geleden op 73-jarige leeftijd tot doctor in de sociale
wetenschappen aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Tijdens haar promotieonderzoek
onder dak- en thuislozen stelde zij vast dat er bij de meeste ondervraagden sprake was van
‘onthechting’ tijdens hun kinderjaren. Door een vaak complexe gezinsproblematiek
(echtscheiding, geestelijke of lichamelijke mishande-ling, incest of een verblijf in een
jeugdinrichting of, zoals vandaag aan de dag, in een kinderdagverblijf) verliest een mens de
behoefte aan genegenheid en waardering door zijn omgeving, stelt geen prijs meer op een
relatie, in welke vorm dan ook. Hij of zij raakt het begrip ‘ergens bij willen horen’ kwijt en
raakt onthecht. Negen van die tien ‘slachtoffers’ komen later in hun leven op straat of in een
thuislozeninternaat terecht.
Tijdens het lezen van de diverse geschriften, die de legerleiding produceerde voor
medewerkers en relaties, ontstaat het vermoeden dat W&G er zich van bewust is geworden
dat de kwaliteit van de hulpverlening om een nadere bezinning vraagt.
In het bestek van deze beschouwing geef ik eerst een kort overzicht van de
ontstaansgeschiedenis van het Leger des Heils, vervolgens laat ik relevante fragmenten uit het
meerjarenbeleidplan mijn revue passeren en schenk ik aandacht aan Centra voor Wonen, Zorg
en Welzijn, de naam waaronder het leger binnen de gemeente Haarlem opereert, het Centrum
voor Maatschappelijke Opvang Maastricht en Maatschappelijk Centrum Rotterdam, terwijl de
opvatting die men bij het Centrum voor Maatschappelijke Opvang Zwolle over
cliëntenparticipatie heeft vermeldenswaardig is. De notitie Financiële Ontwikkeling van de
Stichting W&G in Almere wil ik ook niet onbesproken laten.
2. DE OORLOG BREEKT LOS
In 1829 werd hij in Londen geboren en groeide op in een gezin waar armoe meer dan troef
was. Tijdens zijn eerste levensjaren was hij ronduit ongelukkig en moest de jaren door zien te
komen zonder enige vorm van begeleiding van de kant van zijn opvoeders, zijn ouders dus.
Toen hij dertien was, moet hij van school en werd bediende in een bank van lening, waar hij
tot de ontdekking kwam dat er ook nog andere mensen waren die met een armoedig bijltje
moesten hakken, nauwelijks te eten hadden en op de rand van de goot of erin leefden.
Veertien jaar oud wendde hij zich af van de Engelse staatskerk en sloot zich aan bij de
Methodisten.
William ging de straat op, zocht de nooddruftige medemens op (dat waren er in die tijd nogal
wat), vertelde ze dat God over hun waakte en dat alles ten goede zou keren als zij hun lot in
zijn handen legden. Als 25-jarige werd hij Methodistenpredikant. Hij trouwde met Catherine en
verschafte zichzelf een dagtaak met het ophalen van medemensen uit de goot.
In 1865 zei hij dag met zijn handje tegen de Methodisten. Hij was tot het inzicht gekomen dat
hij van kerken niets meer moest hebben. Hij vond de kerken in zijn jaren te plechtig en te
deftig. Kerkmensen waren goed gekleed en goed doorvoed en bleven op gepaste afstand van
de zwervers op straat, die in lompen waren gehuld en bijna stierven van de honger. Booth
stelde: ‘de kerk bewaart het oude en valt niet aan’.
Na zijn uittreden richtte hij met zijn vrouw Catherine The East London Revival Society op, een
organisatie die ze later omdoopten in The Christian Mission om in 1887 verder te gaan onder
de naam The Salvation Army. William en zijn vrouw kozen voor een legervorm, waarbij zij zich
beriepen op de bijbel, die immers spreekt van soldaten en de wapenuitrusting Gods. De
lijfspreuk werd: ‘Wij zijn mobiel en paraat voor de strijd tegen alles wat de mens van God
aftrekt’.
Aan het hoofd van het leger staat de generaal, die wordt gekozen door de Hoge Raad
(bestaande uit de leiders van de regionale afdelingen en enkele staffunctionarissen van het
internationale hoofdkwartier in Londen). Het leger opereert in 93 landen en verspreidt het
evangelie in 136 verschillende talen.
Uit de leerstellingen van het Leger des Heils, die 11 artikelen omvatten, blijkt dat de
heilssoldaat zich verplicht tot een sober leven en de belofte aflegt dat hij geen alcohol of
bedwelmende middelen zal gebruiken. Wil de soldaat bovendien stijgen binnen de
legerhiërarchie dan moet hij ook afstand doen van het gebruik van tabakswaren. Het leger
kent geen sacramenten en dus geen eindeloze discussies over de doop en het avondmaal. Het
leger kent maar één doop: die met de Heilige Geest.
In Nederland werd het Leger des Heils opgericht in 1887 en koos als hoofdkwartier de
gemeente Amstelveen, waar ook de opleidingsschool voor heilsofficieren werd gevestigd. Het
Centraal Bureau W&G is gevestigd in Almere, waar het hoofd , met de rang van Luitenantkolonel,
bevel voert. Nederland heeft 90 korpsen en 80 centra voor maatschappelijk werk.
Wereldwijd zijn er 25.000 heilsofficieren, 70.000 werknemers, 14.200 korpsen en 3056 centra
voor maatschappelijk werk. William Booth bezocht alle landen, waaronder ook Nederland en
stierf in 1912.
Is het leger misschien vrouwonvriendelijk? In menig centrum van het Leger des Heils in ons
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 2 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
land hangt een portret van de stichter, de eerste generaal, maar nergens tref je een
afbeelding of de naam van Catherine aan, medeoprichtster van de organisatie.
3. BELEIDSPLAN TOT 2006
De Stichting Leger des Heils Welzijns- en Gezondheidszorg stelt aan het begin van het
beleidsplan vast dat zij zich richt op de meest kwetsbaren in onze samenleving. Zij beschouwt
daarbij klantgerichtheid en het de beschikking hebben over voldoende gemotiveerde
medewerkers als belangrijkste instrumenten.
Klantgerichtheid
W&G hield een enquête onder haar zorgvragers, waaruit naar voren kwam dat het
doorstromen naar een zelfstandige reguliere woonvorm en een adequate schuldsanering hoog
op het verlanglijstje stonden. Ten aanzien van het begrip ‘doorstromen’, aan het einde van een
begeleidingsplan, valt nog wel het één en ander op te merken. W&G steekt niet onder stoelen
of banken dat zij zichzelf als een multinational beschouwt, met een product: de zorgverlening.
Waar blijf je als bedrijfstak, indien je de producten niet meer aan de man of vrouw kunt
brengen? Anders gezegd: is de doorsnee instelling voor maatschappelijke opvang wel gebaat
bij een begeleidingsplan voor de cliënt, dat onverbiddelijk leidt tot een uitstroom van
zorgvragers naar een zelfstandige woonvorm, afhankelijk van de individuele vaardigheden van
de zorgvrager. Cliënten weg, minder productiviteit? Moet een intensief contact tussen
instellingen voor maatschappelijke opvang en gemeentelijke diensten en woningcorporaties,
en de bereidheid tijdens die contacten om zaken te doen, geen voorwaarde zijn voor een
beleid dat doorstroom naar een eigen woonvoorziening uit het gebied van de utopieën haalt.
In de achter ons liggende jaren is duidelijk geworden dat de maatschappelijke opvang voor
veel zorgvragers een eindstation in plaats van een tussenstation is geworden. De Federatie
Opvang (de koepelorganisatie van veel instellingen voor maatschappelijke opvang) en de
Stichting Stuurgroep Experimenten Volkshuisvesting (namens de woningcorporaties)
overleggen met elkaar en proberen nieuwe initiatieven ten aanzien van die doorstroom te
ontwikkelen.
De Wet Schuldsanering Natuurlijke Personen wordt binnen het beleidsplan niet genoemd,
terwijl deze voldoende houvast biedt om mensen met een schuld, waarvan de
maatschappelijke opvang er velen onder haar daken heeft, uit deze problematiek te helpen.
W&G beperkt zich in haar plan tot de opmerking dat de locaties in Jumelageverband de
gelegenheid dienen te krijgen nieuwe methodieken te ont-wikkelen. Jumelage is een
vriendschapsband tussen steden, dorpen of instellingen. Dus een aantal leidinggevende van
W&G locaties, die elkaar aardig vinden, gaan rond de tafel zitten om te bedisselen: hoe krijgen
we Jan, Piet of Marietje in de toekomst weer in een eigen woning en hoe stoppen we de gaten
in hun geldbeurzen.
Gemotiveerd en bekwaam personeel
Uit de tekst van het plan ontstaat het vermoeden dat het bij de diverse locaties van W&G
schort aan voldoende en gemotiveerd personeel. Er worden wat kreten gehanteerd als
ontplooiing, heroriëntatie, opleiding en het goed Nederlandse begrip ‘management
development’, maar nergens vindt je begrippen als karakter en inlevingsvermogen. Eigenlijk is
het in de maatschappelijke opvang volstrekt onbelangrijk of je nou hbo of mbo opgeleid bent,
sph’er of spw’er bent, als je maar het vermogen hebt om je in te leven in de belevings- en
gedachtewereld van een ander, de zorgvrager. Werken in de opvang, zeker bij W&G, waar ze
zeggen dat Gods woord uitgangspunt is, is geen routineklus, maar een voortdurend gevecht
tegen onmaatschappelijk gedrag van de samenleving en het doven van brandhaarden waarbij
een medemens verstikt dreigt te geraken.
Nergens in het beleidsplan tref je een informatie aan over de wijze waarop toekomstige
medewerkers beoordeeld worden tijdens een sollicitatieprocedure. Vindt er wel een
karakterologisch onderzoek plaats naar eigenschappen, die noodzakelijk zijn om te komen tot
begrip voor een medemens en het dienovereenkomstig handelen daarnaar?
De boze buitenwereld
W&G geeft in haar plan een analyse van de wereld om ons heen. Begrippen als demografische
ontwikkeling (we zijn inmiddels met ons 16 miljoenen), geld, economie en de achterkant van
de welvaart komen aan de orde. Getallen om te onthouden zijn dat er meer dan 600.000
mensen vereenzamen, een half miljoen een lichamelijke handicap heeft, die deelname aan de
samenleving onmogelijk maakt en over de half miljoen mensen worden seksueel misbruikt,
mishandeld of geïntimideerd. Voor bijna 400.000 bewoners van ons land heeft het leven geen
zin meer, vinden zij zelf.
De sociaal-economische tweedeling tussen autochtonen en allochtonen, met de daaraan
verbonden werkloosheid en toenemende criminaliteit van die laatste groep, blijft niet
onvermeld; waarbij eveneens gesteld wordt dat de solidariteit met de probleemgroepen, en
maatschappelijke steun vanuit de samenleving, niet vanzelfsprekend zijn.
Secularisatie, of anders gezegd: ontkerkelijking, schrijdt gestaag voort in onze samenleving.
W&G stelt echter dat bijna de helft van de Nederlandse bevolking leeft volgens christelijke
normen en waarden en de kerk een belangrijke ontmoetingsplaats vindt. Wat is ‘Dichtung’ en
wat is ‘Wahrheit’?
De huisvesting in Nederland is van een bedenkelijke kwaliteit. Het aantal goedkope
huurwoningen is laag, waardoor mensen met een minimum inkomen te weinig keuzevrijheid
hebben. Allochtonen wonen geconcentreerd in achterstandswijken.
De Algemene Rekenkamer schat het aantal zwerfjongeren, van 15 tot 25 jaar oud, tussen de
3000 en 5000. W&G geeft aan dat hun hulpvraag onduidelijk is en dat het daardoor niet
mogelijk is om een opvangcapaciteit vast te stellen. Niet in het beleidsplan wordt vermeld dat
veel allochtone jongeren, na een conflict over de oorspronkelijke cultuur en religie in hun
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 3 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
gezin, het ouderlijk huis verlaten en op straat verder leven.
Niet met zo veel woorden gesteld door W&G, maar wel een feit waar men niet omheen kan, is
het getal dat weergeeft dat meer dan 50% van de gebruikmakers van de maatschappelijke
opvang vandaag aan de dag een psychiatrische achtergrond heeft. Wel geeft het beleidsplan
aan dat de nazorg voor een aantal zorgvragers met een GGZ-indicatie achterwege is gebleven
omdat daarvoor de financiële middelen ontbraken.
De palliatieve zorg (de zorg voor bejaarden in de terminale fase van hun leven) is
onvoldoende. Over de diverse verslavingen die onze bevolking teisteren, weet W&G te melden
dat het gebruik van alcohol en drugs (vooral cocaïne en extasy) onder jongeren hoog is. Het
aantal rokers blijft gelijk en er sterven minder mannen dan vrouwen aan longkanker. De
gokverslaving wordt door de landelijke overheid in de
hand gewerkt door het van staatswege introduceren van, en het leidinggeven aan, diverse
loterijen. Ons land kent 60.000 gokverslaafden. Als verdere uitwassen van de boze
buitenwereld noemt W&G de zorgvermijders die we buiten op straat tegenkomen:
uitgeprocedeerde asielzoekers, fase-4-cliënten van de sociale dienst, die door fysieke of
psychische problemen niet meer deel kunnen nemen aan de ar-beidsmarkt en ‘verscholen’
mensen, die door vereenzaming niet meer in aanraking komen met hun omgeving.
Dat volgens justitie de jeugdcriminaliteit toeneemt en hoofdzakelijk plaatsvindt in
groepsverband maakt eveneens deel uit van de boze buitenwereld, zoals W&G die omschrijft.
Tot slot komen alle ingrediënten, zoals die dagelijks in de diverse media worden beschreven en
belicht, die onze samenleving in negatieve zin beïnvloeden, aan de orde. Armoede en sociale
uitsluiting, kredietverstrekking, sociale (on)zekerheid, werkgelegenheid, om er maar een paar
te noemen.
Tenslotte: waar vanuit handelen en denken we met zijn allen? W&G geeft hierover getallen
prijs. 53% van onze bevolking houdt er een christelijke levensovertuiging op na, 8% heeft een
ander geloof en 39% is atheïst. Van de gelovigen bezoekt maar hooguit 25% een kerkdienst.
Tijdens het lezen van de gedetailleerde beschrijving van de boze buitenwereld, dat deel
uitmaakt van het meerjarenbeleidsplan van de Stichting Leger des Heils Welzijns- en
Gezondheidszorg, vraag je onwillekeurig aan jezelf: ‘ leest die individuele medewerker van
W&G überhaupt wel de berichtgeving, ten aanzien van zijn of haar boze buitenwereld in de
media?
De wereld van binnen
W&G richt zich op onderstaande doelgroepen:
” mensen met problematische schulden, waaronder eenoudergezinnen, huishoudens met een
laag inkomen, jongeren en allochtonen.
” Langdurige werklozen en arbeidsongeschikten.
” Drugs- of alcoholverslaafden, psychiatrische patiënten, ex-gedetineerden en dak- en
thuislozen.
” maatschappelijk alleenstaande bejaarden.
” Voortijdige schoolverlaters zonder achterban, die het risico lopen van een criminele
toekomst.
” zwerfjongeren van 12 tot 23 jaar.
W&G pretendeert de volgende uitgangspunten te hanteren:
” de zorgvrager wordt een perspectief geboden, voor wat betreft zijn of haar toekomst en er
wordt preventief gedacht en gehandeld.
” de notitie De cliënt centraal geeft gestalte aan de wijze waarop cliënten door hulpverleners
worden bejegend.
” de hulpverleners zijn vasthoudend, gedreven en gemotiveerd.
” de hulpverlening is laagdrempelig.
Klantgericht werken is het uitgangspunt waar het bij W&G allemaal om draait, beweert het
plan en stipt terloops even het begrip ‘de cliënt en zijn rechten’ aan. De organisatie stelt
onomwonden vast dat medezeggenschap beter kan en dat de Wet op het Klachtrecht eveneens
niet overal binnen de instellingen goed uit de verf komt. Wat heet? Binnen de organisatie van
W&G krijg je al snel de indruk dat de Wet Medezeggenschap Cliënten Zorginstellingen (WMCZ)
nou niet bepaald een geschrift is dat binnen ieders handbereik ligt. Weliswaar is er sinds enige
tijd op het Centraal Bureau in Almere een Centrale Cliëntenraad actief, maar blinken er een
aantal locaties van W&G uit door het ontbreken van een cliëntenraad. Hiermee doet W&G
precies het tegenovergestelde van datgene van wat de wet WMCZ voorschrijft. De wet regelt
dat iedere locatie, die deel uitmaakt van een rechtspersoon, er een cliëntenraad op na dient te
houden en dat pogingen hiertoe, om deze raad op te richten, iedere twee jaar hernieuwt
dienen te worden gedaan. Een centrale cliëntenraad, binnen een rechtspersoon met meerdere
locaties, kan, maar is geen wettelijk voorschrift.
De wet regelt in detail de rechten van een cliëntenraad en die dienen door de leiding van een
instelling voor maatschappelijke opvang in acht genomen te worden.
Indien een instelling van W&G fuseert met een andere locatie van de stichting, het CMO Zwolle
en jeugdhuis De Enk te Apeldoorn deden dit, dient de cliëntenraad om advies gevraagd te
worden. Dit advies is wettelijk eveneens verplicht als in het kader van de fusie een afdeling, in
dit geval de administratie, verhuist naar een andere gemeente. Het management, belast met
het realiseren van deze samenwerking, hoort het waarschijnlijk in Keulen donderen als je ze
met dit aspect van de WMCZ confronteert. Medezeggenschap is leuk bedacht maar het moet
niet te ver gaan!
Hoe en waar je als zorgvrager met je klachten terecht kunt, moet in iedere instelling voor
maatschappelijke opvang op een voor een ieder toegankelijke plaats door middel van een
brochure bekend gemaakt worden. Zullen we binnen al die locaties van W&G eens gaan
zoeken?
Het beleidsplan stelt verder een aantal onderwerpen in de schijnwerper die tot aan het jaar
2006 niet aan de aandacht mogen ontsnappen. De scribent doet het vaak in een wat
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 4 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
plechtstatig taalgebruik, waarvan je geen bord erwtensoep kunt maken. Waarom je in
vredesnaam bijvoorbeeld ‘muteren’ moet gebruiken daar waar ‘veranderen’ ook niet misplaats
is, zal voor mij wel een raadsel blijven en de zucht naar afkortingen, die ik ten enen male niet
begrijp, vormt vaak een hobbel waar met geen veertien mijlslaarzen overheen te komen is.
Naast Accommodatiebeheer, brugfuncties, competentie van het management, decentralisatie,
informatievoorziening en jumelage, mocht ook het behouden en verkrijgen van terzake
deskundig personeel niet aan de aandacht ontsnappen. Hoezo?, vraag je je dan af. Lopen ze
dan met bosjes tegelijk uit dat leger weg?
Alhoewel, er van uitgaande dat het klopt met die bijna vijftig procent psychisch beschadigde
jongens en meisjes in de opvang, weten ze veel? Weet het gemiddelde lid van de bemanning
wel hoe hij of zij moet omgaan met iemand die zichzelf niet goed wijs vindt. Heeft bijvoorbeeld
een eenvoudige hulpverlener van de straat wel eens van borderline gehoord? Wordt er tijdens
de opleiding aan een hbo- of mbo-instelling wel plaats ingeruimd voor psychiatrische
onderwerpen?
Conclusie
Het zou niet aardig zijn de Stichting Leger des Heils Welzijns- en Gezondheidszorg het riet in
te jagen met de opmerking ‘veel geschreeuw en weinig wol”. De organisatie heeft haar best
gedaan een 39 pagina’s omvattend geschrift te vervaardigen met inhoud, een ziel. En bij dat
laatste, die ziel dus, zet ik mijn vraagtekens. Er wordt in Vasthoudend bewegen precies
hetzelfde hardop gezegd, en dus gedacht, wat je in ieder ander boek, tijdschrift, radio- of
televisie programma over ons tijdsbeeld kunt lezen, horen of bekijken. Nergens worden er in
het handwerk bouwstenen aangedragen om tot een betere, een meer solide constructie te
geraken, waarin mensen niet omkomen van ellende, honger en verdriet. Jammer!
4. CENTRA VOOR WONEN, ZORG EN WELZIJN HAARLEM
Het jaarverslag 2002 van de Haarlemse vestiging van het Leger des Heils, Centra voor Wonen,
Zorg en Welzijn genaamd, geeft, naast een opgave van de diverse locaties in de gemeente
Haarlem, een aantal wijzigingen door in de personele samenstelling. Directeur Koeman werd
op 16 november vervangen door ad interim directeur Verwey en op de plaats van het hoofd
Zorg en Welzijn mevrouw Carla van Essen, die het Dienstencentrum Schiphol leiding ging
geven, kwam mevrouw Haas, inmiddels opgevolgd door de heer Kooijman.
De dienstverlening van de instelling kreeg gestalte in de locaties De Slaaphoek,
Peuterspeelzaal Ieniemienie Muizenhoek, Sociaal Pension De hoeksteen, Dagopvang De
koningshoek en het Dienstencentrum Schiphol.
De Slaaphoek
De nachtopvang biedt plaats voor de nacht aan 25 daklozen (onder extreme
weersomstandigheden met 17 uit te breiden), waar deze voor 5,75 euro kunnen eten, drinken
douchen en slapen. In de praktijk van iedere nacht is gebleken dat de capaciteit voor zeven to
tien personen niet toereikend is. In samenwerking met de Brijderstichting en de gemeente
Haarlem wordt onderzocht of er een mogelijkheid gevonden kan worden om tot een 24-
uursopvang voor verslaafden te komen.
Sociaal Pension De Hoeksteen
Het pension biedt huisvesting aan 25 mannen en vrouwen tussen de 25 en 65 jaar, veelal met
een verslavings- of psychiatrischverleden. De meeste bewoners zijn oudere alleenstaande
mannen, maar ook gebroken gezinnen zijn te gast. De organisatie wil meer vrouwen opnemen
om zo een betere afspiegeling van de samenleving te zijn.
Er geldt voor het pension een niet mis te verstaan huisreglement dat strikt nageleefd wordt.
Voor mensen in acute nood biedt het pension een ruimte voor maximaal vier personen. De
gebruikers van deze ruimte worden begeleid door de Stichting Maatschappelijke
Dienstverlening (SMD).
Er is een ziekenboeg aanwezig voor maximaal drie patiënten, bestemd voor zieke dak- en
thuislozen uit de dag- en nachtopvang. Er werden in 2002 op advies van huisartsen 44 mensen
opgenomen.
Dagopvang De Koningshoek
Deze in het Magdalenaklooster gesitueerde opvang is geopend van 10.00 tot 18.00 uur en de
dak- en thuislozen kunnen er terecht voor koffie, thee, brood en soms voor een warme
maaltijd.
De gebruikers ontvangen er ondersteuning bij het aanvragen van een uitkering,
ziekenfondsverzekering of huisvesting. 4oo mensen hebben er hun postadres en indien nodig
worden ze verwezen naar andere hulpverleningsinstellingen.
Sinds een verbouwing is het mogelijk gebruik te maken van een douche.
Buurtcentrum De Hoek
Dit centrum bevindt zich in Haarlem-Noord en omvat een ruimte voor volwassenen, waar
culturele en welzijnsactiviteiten plaatsvinden in de avonduren en voor jeugdigen tussen de 0
en 19 jaar overdag. Al meer dan dertig jaar bevindt zich in De Hoek
de peuterspeelzaal Ienieminie Muizenhoek. In de peuterspeelzaal wordt aan taalontwikkeling
gedaan en geknutseld.
Conclusie
Het Leger des Heils in Haarlem heeft zich niet terug getrokken op een afgelegen eiland of
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 5 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
ivoren toren. Er wordt behoorlijk samengewerkt met andere instellingen, bijvoorbeeld met De
Geestgronden, Jeugdzorg, reclassering, Ambulante Jeugdhulpverlening, RIBW en het
politiekorps Haarlem. Het hoofd Zorg en Welzijn woont de bijeenkomsten bij van de korpsraad
Er vindt eveneens een intensief overleg plaats met de gemeentelijke Sociale Dienst,met het
wijknetwerk Haarlem-Noord en een zorgverzekeraar.
Intern wordt de Wet op het Klachtrecht geëerbiedigd door een in samenwerking met het
Platform Opvanginstellingen Amsterdam ingestelde onafhankelijke klachtencommissie. In het
jaar 2002 kreeg deze commissie geen klachten voorgeschoteld, die werden intern en naar
tevredenheid van de klager opgelost.
Met de Wet Medezeggenschap Cliënten Zorginstellingen heeft de instelling meer moeite. Het
verslag meldt alleen dat er in 2002 binnen het Sociaal Pension een bewonersoverleg is gestart
In De Hoek overleggen de deelnemers aan de activiteiten en in de peuterspeelzaal opereert
een oudercommissie. Over een cliëntenraad wordt met geen woord gesproken.
5. DIENSTENBUREAU SCHIPHOL
Een samenwerkingsverband van de luchthaven Schiphol, de Gemeente Haarlemmermeer, de
Geestgronden, Rodas, het Dak- en Thuislozen Verbond DTV en het Leger des Heils te Haarlem
stond aan de bakermat van het Dienstenbureau Schiphol. Vanaf 1 december 2002 fungeert dit
bureau als hulpverlener voor daklozen die op Schiphol verblijven. Het project is aangegaan
voor een jaar en na een evalua-tie wordt er in december 2003 besloten of het bureau blijft
voort bestaan.
Het dienstenbureau is vijf dagen per week geopend van 09.45 tot 16.45 uur en tracht de
dakloze bevolking van Schiphol op te sporen, indien zij zichzelf niet bij het bureau meldt. De
doelgroep heeft in het algemeen slechte ervaringen met de hulpverlening en legt een flinke
portie wantrouwen jegens die hulp aan de dag.
Door de luchthaven Schiphol is bij de aanvang van het project bedongen dat er van dagopvang
door het bureau geen sprake zal zijn.
De doelstelling van het project is de dakloze populatie van Schiphol hulp- en dienstverlening
aan te bieden, waarbij voorop staat dat iedere activiteit er op gericht moet zijn dat de dakloze
uiteindelijk op een andere plaats terecht komt dan de luchthaven. Het complex van activiteiten
moet er toe gaan leiden dat er geen sprake van overlast meer zal zijn, veroorzaakt door
daklozen.
Het Dienstenbureau heeft de volgende activiteiten in de aanbieding:
” luisteren en waar mogelijk een relatie tot stand brengen tussen de zorgvrager en de
reguliere hulpverlening.
” het bemiddelen bij het vinden van een slaapplaats in de nachtopvang.
” ondersteunen bij het aanvragen van een uitkering en andere basisvoorwaarden.
” het regelen van een postadres, in een plaats buiten Schiphol.
” tijdens het nuttigen van een kop koffie allerhande zaken regelen.
Het bureau wordt geleid door mevrouw Carla van Essen, die ook de samenwerking met andere
hulpverleningsorganisaties coördineert.
Schiphol Real Estate heeft voor de huidige behuizing gezorgd, een zorgverzekeraar financiert
via de Geestgronden de exploitatie en ontstane tekorten worden door het Leger des Heils
opgebracht.
Conclusie
Bij de doelmatigheid van het Dienstenbureau zet uw scribent de nodige vraagtekens. Tijdens
een bezoek aan de luchthaven kon een medewerkster van het bureau geen daklozen vinden.
Opsteller dezes, in zijn eentje dan maar op pad en op zoek, vond ze wel. Tijdens gesprekken
met de doelgroep viel er een hoop wantrouwen jegens het leger te beluisteren en klonken
kreten als: ‘naar die bouwkeet, mij niet gezien’
Tijdens dit eerste jaar is het bureau gevestigd in een voormalige houten bouwkeet tegenover
het World Trade Centre en Aankomsthal 3 en zijn er uit veiligheidsoverwegingen steeds twee
medewerkers aanwezig.
Indien besloten wordt dat het bureau een vaste plek in de luchthaven zal krijgen, wordt er
over een definitieve huisvesting nagedacht.
6. CENTRUM VOOR MAATSCHAPPELIJKE OPVANG MAASTRICHT
24-uurs opvang
Aan de Boschstraat bevindt zich een 24-uurs opvangvoorziening voor 51 dak- en thuislozen en
een noodopvang voor zes personen. In de opvang wordt een voltijds verblijf geboden,
diagnostiek, psychosociale begeleiding en dienstverlening, in de vorm van recreatie, pastoraat
en woontraining. Er wordt gewerkt volgens het mentorsysteem: iedere cliënt een eigen
begeleider. Het team bestaat uit tien sociaal pedagogisch werkers, huishoudelijke
medewerkers, twee receptionisten en een civiele dienst. Er verblijven per jaar ongeveer 120
personen en het aantal cliënten met een psychiatrische problematiek bedraagt gemiddeld
40%. Ongeveer een kwart van de zorgvragers heeft een verslavingsprobleem.
Slaaphuis De Fronten
Het slaaphuis biedt een nachtelijke opvang voor 25 mannen en vrouwen die, door welke
oorzaak dan ook, een zwervend bestaan leiden. De nachtopvang is een laagdrempelige
voorziening en biedt mannen en vrouwen van achttien jaar en ouder onderdak voor de nacht
door het aanbieden van Bad, Bed en Brood. Er wordt getracht om niet alleen in de meest
elementaire levensbehoeften te voorzien, maar ook om een ieder persoonlijke aandacht te
geven.
Een keer per jaar is er een overleg met het buurtcomité en de politie. Klachten uit de buurt
worden onmiddellijk behandeld en zijn nauwelijks aan de orde.
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 6 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
In 2001 kwam er slechts twee keer een overlastmelding bij de politie binnen.
Het Koffiehonk
Deze voorziening is een dienstencentrum en vangt mensen op die maatschappelijk uit de boot
zijn gevallen. De doelgroep bestaat uit dak- en thuislozen met voor het merendeel een
combinatie van meerdere problemen. Het centrum beschikt over een capaciteit van veertig
plaatsen. Het centrum biedt de mogelijkheid tot het verstrekken van kleding en het wassen
daarvan, biedt warme maaltijden aan en verleent hulp bij het saneren van schulden en het
budgetteren. Het Koffiehonk probeert vanaf de binnenkomst van een nieuwe cliënt deze te
activeren een traject binnen te gaan, die hem of haar weer in staat stelt een maatschappelijke
aansluiting te vinden. Voor leden van de doelgroep met een psychiatrische achtergrond zijn
binnen het centrum sociaal verpleegkundigen van de GGD actief. Er wordt in het
dienstencentrum eveneens aandacht besteed aan wondverzorging en preventie op het gebied
van de volksgezondheid.
Bezoekers van het centrum kunnen zich in laten schrijven voor een postadres.
Sociaal Pension
Voor dak- en thuisloze mannen en vrouwen met een meervoudige psychiatrische problematiek
is er het sociaal pension met een capaciteit van dertig eenpersoonskamers. Voor een opname
dienen de bewoners te beschikken over een indicatiestelling van de Regionale
Indicatiecommissie Wonen Heuvelland en Maasvallei.
Meerzorg
Er is sprake van een toename aan ernstige zieken binnen de doelgroep dak- en thuislozen. Een
groot deel van de doelgroep is besmet met het HIV-virus en een deel daarvan heeft AIDS en is
derhalve ernstig ziek.
Samen met het Rimo Parkstad heeft het leger een afdeling meerzorg ontwikkeld voor deze
mensen met een capaciteit van 16 bedden.
Woon- en trajectbegeleiding
Tien mannen en vrouwen worden begeleid in de eigen woning. Vanuit de 24-uursopvang
worden dak- en thuislozen in een door het Leger des Heils gehuurde woning geplaatst en
indien de bewoning succesvol verloopt, wordt de woning op naam van de bewoner gesteld.
Conclusie
De organisatie beneden de grote rivieren beperkt zich niet uitsluitend tot het verlenen van hulp
bij de eerste levensbehoeften, maar houdt zich ook bezig met een terrein dat daar achter ligt.
Natuurlijk is het Evangelie een leidraad, maar ook vragen als:
” hoe kunnen wij voorkomen dat bewoners het gevoel hebben ‘er niet meer bij te horen’?
” hoe gaan wij om met mensen in een terminale fase?
” hoe reageren wij op een verzoek om euthanasie?
” hoe reageren wij op agressie?
” welke plaats heeft een uitvaart in het leven van de bewoners?
En toch blijf je, bij het doorworstelen van het informatiepakket, steken in een ogenschijnlijk
onbelangrijk aspect, dat nergens te lezen valt. Ene meneer of mevrouw Verhaegh houdt een
paginalang betoog over de ondernemingsraad, vermeldt tussen neus en lippen dat ze
vertegenwoordigd zijn in de centrale ondernemingsraad in Almere en dat de raad een cursus
volgde bij de FNV, maar nergens vind je een ver-wijzing naar de Wet Medezeggenschap
Cliënten Zorginstellingen. De individuele zorg aan de cliënten wordt meer dan
uitgekristaliseerd, maar dat diezelfde cliënt in groepsverband het wettelijke recht heeft zich
door middel van een adviesregeling in te laten met de ‘va et viens’ van de instelling blijft
onbesproken.
7. MAATSCHAPPELIJK CENTRUM ROTTERDAM
Het Maatschappelijk Centrum Rotterdam (MCR) is binnen de regio de grootste aanbieder van
zorg en hulp aan dak- en thuislozen. Het MCR omvat drie clusters, te weten: laagdrempelige
voorzieningen onder de naam Goodwill, Opvang en Begeleiding met woonvoorzieningen en
tenslotte een facilitaire dienst, die elke voorziening in staat stelt zorg te verlenen.
Ondanks het ruime aanbod moeten de instellingen voor nachtopvang en de 24-uursinstellingen
per jaar ongeveer 1600 keer ‘NEE’ verkopen.
Evenals dit in de rest van ons land het geval is, vertoont een groot deel van de doelgroep
psychische of psychiatrische defecten. Voor ruim tachtig personen uit de 24-uursopvang vroeg
het MCR te vergeefs een indicatiestelling aan bij de GGZ.
Voor deskundigheidsbevordering en uitbreiding van het personeelsbestand verzocht het MCR
de gemeente Rotterdam om een bedrag van 1.293.273,61 euro, waarvan de gemeente
voorlopig 376.183,79 euro toekende. Door deze extra financiering was het MCR in staat 28
nieuwe medewerkers in dienst te nemen.
In een in meer kleuren uitgevoerde brochure, waar deden ze dat van, vertellen zorgvragers op
uitbundige wijze hoe ze via het MCR van de hel in de hemel zijn terecht gekomen.
Het maatschappelijk centrum Rotterdam beheert in de regio de volgende instellingen:
GOODWILLCENTRUM
Dagopvang
De Sluis
Westzeedijk 493
Rotterdam
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 7 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
75 plaatsen
Het Baken
Sliedrechtsestraat 4
Rotterdam
75 plaatsen
Het Dok
Spanjaardstraat 11
Rotterdam
30 plaatsen
In samenwerking met de verslavingszorg
De Kajuit
Schiedamsedijk 3
Rotterdam
25 plaatsen
Voor oudere dak- en thuislozen (vanaf 50 jaar)
Nachtopvang
De Sluis
Sliedrechtsestraat 4
Rotterdam
Onder vaders paraplu
16 bedden
Voor verslaafde prostituees
De Brug
Abraham van Rijckevorselplein 999
Rotterdam
30 bedden
Voor oudere dak- en thuislozen (vanaf 50 jaar)
Delfshaven
Dunantstraat 44
Rotterdam
44 bedden
De Meerpaal
Carnissesingel 8
Rotterdam
30 bedden
Overige voorzieningen
Crisisopvang De Opstap
Breeweg 11
Spijkenisse
25 plaatsen
Het Kompas
R. de Beerebrouckstraat 2
Gouda
Passanten: 12
Crisisopvang: 16
Internwonen: 8
OPVANG EN BEGELEIDING
Internaat
Coolhaven 118
Rotterdam
70 plaatsen
Verpleegafdeling
Coolhaven 118
Rotterdam
10 plaatsen
Begeleid werken
Coolhaven 154-160
Rotterdam
45 plaatsen
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 8 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
Begeleid wonen
Onder vaders paraplu
Heemraadsingel 295
Rotterdam
10 plaatsen
Schoonderloostraat 269-275
Rotterdam
10 plaatsen
Westzeedijk 493
Rotterdam
12 plaatsen
Begeleid en beschermd wonen
William Boothhuis
Dunantstraat 44-46
Rotterdam
Senioren: 20 appartementen
Crisis: 4 appartementen
3e fase ZY aan ZY: 8 plaatsen.
The Village
Vrouwenopvang
ZY aan ZY: 15 plaatsen
Vrouwenopvang: 50 plaatsen.
Sociaal pension De Lichtboei
Kreekpad 3
Rotterdam
32 plaatsen
Conclusie
Ook het Maatschappelijk Centrum Rotterdam heeft vaak iets weg van een duiventil, ze vliegen
eruit en komen er soms weer in, personeelsleden dan! Het verloop is groot en baart het
management de nodige zorgen. De vaak complexe cliëntenproblematiek pleegt voortdurend
aanslagen op het incasseringsvermogen van de hulpverlening en haar flexibiliteit. Het MCR
moet vaak de nodige antwoorden schuldig blijven en frustreert daarmee de medewerkers.
Tot je grote verbazing tref je boven aan het organogram, naast de ondernemingsraad, de
vermelding cliëntenraad aan. Het zal toch niet waar wezen.
Yvon vertelt achteloos in de kleurenbrochure dat ze tippelt, gebruikt en in het slaapproject
voor meiden verblijft. In het cachot waar ze dan verblijft mogen ze ook ‘gebruiken’ en waarom
ook niet. Op dit moment staat ze op haar achterste benen te juichen: het MCR regelde een
kamer voor haar en nu komen haar eigen spulletjes eindelijk weer onder dak.
8. CENTRUM VOOR MAATSCHAPPELIJKE OPVANG ZWOLLE
Sinds de ‘niet vrijblijvende’ samenwerking met De Enk in Apeldoorn Maatschappelijke Opvang
Leger des Heils Zorg en Welzijn Veluwe/Ijsselstreek genaamd.
Deze werkeenheid van de Stichting Leger des Heils Welzijns- en Gezondheidszorg omvat de
afdelingen (in het jaarverslag 2002 ‘producten’ genoemd):
” dagopvang voor dak- en thuislozen ( Bonjour) met maximaal 60 plaatsen.
” een nachtopvang met 20 plaatsen.
” crisisopvang voor 35 personen (mannen, vrouwen en kinderen).
” Intern begeleid wonen voor 7 personen.
” extern begeleid wonen in appartementen voor 17 personen.
” een sociaal pension voor 27 ex-psychiatrische patiënten.
” ambulante woonbegeleiding voor 10 gezinnen.
” sociale activering (The workshop) voor 98 deelnemers.
” de soepbus 5 ritten per week met gemiddeld 31 contacten per rit.
” grijs genoegen, hulpverlening aan ouderen boven de 60 jaar.
” tijdelijke opvang (DATO) van dakloze asielzoekers.
Tot en met mei 2003 stond het centrum onder leiding van Erik Dannenberg, die evenwel op 4
juni van dit jaar, tijdens een receptie in een ‘gelegenheid’, in één van de beter gesitueerde
woonwijken van Zwolle, afscheid van de organisatie nam, om zich langs Lek en Merweede met
zorg bezig te gaan houden, buiten heilsverband.
Na het vertrek van Dannenberg stortte de wereld in de Zwolse versie van W&G zo’n beetje in
elkaar. Er kwam een interim directeur, nu met de militaire rang van majoor, die je echter
nauwelijks zag, laat staan zijn aanwezigheid kon ruiken of bevroeden. Via een nauwelijks
leesbaar ‘Plan van Aanpak’ werd de ‘niet vrijblijvende samenwerking’ aangekondigd tussen de
heilsformatie Zwolle en het jeugdhuis De Enk te Apeldoorn, het gevolg van een schriftelijke
opdracht van de stichtingsdirecteur vanuit Almere dd. 21 maart 2003. En de pannen vielen van
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 9 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
het dak…….
Administratie, huishoudelijke dienst en andere materiële hulpverleners werden in een ‘gat’ op
de Vale Ouwe weggestopt, zelfs een oude krakkemikkige brievenweger verhuisde mee, zodat
je boven de twintig gram maar uit de losse pols moest gokken. Alle leidinggevenden, op de
teamleider crisisopvang/begeleid wonen na, trokken de deuren achter zich dicht en vertrokken
naar het zonovergoten platteland. Mocht je als zorgvrager over wat klinkende munt willen
beschikken en je derhalve een aanval wil-de plegen op je bij het leger gestalde tegoed dan
had je voortaan wel te maken met de omstandigheid dat dit, in tegenstelling met de situatie
van voor de vrijage tussen Apeldoorn en Zwolle, alleen maar iedere dinsdag van twee tot drie
mogelijk zou zijn. Dacht je nu heus dat dergelijke ingrijpende gebeurtenissen binnen de
zorgverlening in overleg met de ‘zielenpieten’ hadden plaatsgevonden? Vergeet het maar….
Een lichtpunt kom je trouwens in 2003 ook wel tegen in de vorm van een gezamenlijk initiatief
van de Stichting CAD en het CMO Zwolle’ dat heeft geleid tot een gebruikersruimte en een
extra nachtopvang voor twintig personen aan de Pannenkoekdijk te Zwolle.
Het jaarverslag 2002 vanuit Zwolle besteedt bovendien aandacht aan de individuele
problematiek en het leven van ‘alle dag’ van twee zorgvragers, namelijk een bewoner en de
inwonende secretaris van de cliëntenraad. Dannenbergs’ invloed in Zwolle was op het gebied
van cliëntenparticipatie van gewicht. Voor zijn aanstelling als directeur van het CMO was een
cliëntenraad in Zwolle geen haalbare kaart.
Hij kwam echter, zag, keek en overwon. Hij garandeerde een systematiek, waarbij cliënten
een rol speelden in het algemeen beleid van de instelling voor maatschappelijke opvang. Wat
de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren……….
Conclusie
In de Wet Medezeggenschap Cliënten Zorginstellingen staat nauwkeurig omschreven: ‘De
zorgaanbieder stelt de cliëntenraad in ieder geval in de gelegenheid advies uit brengen over
elk voorgenomen besluit dat de instelling betreft, inzake:
” het overdragen van de zeggenschap of fusie of het aangaan of verbreken van een duurzame
samenwerking met een andere instelling.
” de gehele of gedeeltelijke opheffing van de instelling, verhuizing of ingrijpende verbouwing.
Toen het CMO Zwolle enige tijd geleden besloot, in het kader van het jumelageproject, uit het
meerjarenplan Vasthoudend Bewegen van de Stichting W&G, over te gaan tot een fusie met
Jeugdhuis De Enk in Apeldoorn, werd in ’t Harde, een gemeente op geruime afstand van beide
vestigingsplaatsen gelegen, een kantoorpand gehuurd, alwaar de administratie en logistieke
diensten werden ondergebracht. De verhuizing van de administratie had tevens tot gevolg dat
de financiële spreekuren, voor die tijd op maandag en op donderdag gehouden, werden
teruggebracht naar één zitting, en wel op dinsdag van 14.00 tot 15.00 uur.
Deze ingrijpende veranderingen: fusie, verhuizing van afdelingen en inkrimping van de
dienstverlening, tijdens het financiële spreekuur kunnen de bewoners over hun tegoeden
beschikken, vonden plaats zonder overleg met de cliëntenraad.
Uit de houding van de huidige leiding van het CMO Zwolle blijkt maar weer eens dat
gebruikmakers van de zorg nauwelijks iets in te brengen hebben, daar waar het de aard en de
gesteldheid van hun opvang betreft. Doe maar wat dat evangelie van de daken schreeuwt:
dank die God maar op je blote knieën dat je de pannen op het dak kunt tellen.
Onder het regime van de voormalige directeur Erik Dannenberg was een dergelijke
handelwijze van de leiding van het centrum ondenkbaar geweest.
9. FINANCIELE ONTWIKKELING
2003 – 2006
W&G stelt in deze nota dat gedurende het jaar 2002 de vooruitzichten op meer structurele
subsidie positief waren maar dat een op handen zijnde economische terugval het ergste doet
vrezen.
Het geschrift maant de werkeenheden van het leger dan ook aan de tot dan toe succesvol
verlopen aanboringen van lokale subsidiegevers onverdroten voort te zetten.
Uit eigen middelen zal het Leger des Heils de bijdragen aan bestaande activiteiten gedurende
het jaar 2003 afbouwen. De stichting blijft natuurlijk wel beleggen via de beurs, je weet maar
nooit…..
Het leger stelde vast dat er een mogelijkheid bestaat om binnen de maatschappelijke opvang
thuiszorgmiddelen (AWBZ) voor dak- en thuislozen aan te wenden. W&G onderzoekt op dit
moment of er een mogelijkheid bestaat als organisatie een erkenning te verkrijgen als
thuiszorgorganisatie. Tegelijkertijd wordt onderzocht in hoeverre de activiteiten van de W&Gprojecten:
10 voor Toekomst, Grijs Genoegen, Verkeerd Verbonden en Veldwerk als thuiszorg
aangemerkt kunnen worden, waardoor een nieuwe financieringsbron kan worden aangeboord.
Het totale subsidiebudget voor de maatschappelijke opvang in ons land bedraagt in 2002, na
toevoeging van een extra bedrag van 20 miljoen Euro in de rijksbegroting, 130 miljoen Euro.
Aangezien W&G 25% van de activiteiten voor maatschappelijke opvang voor haar rekening
neemt, verwacht zij met ingang van 2002 een verhoging van de structurele subsidie.
De organisatie vraagt zich in de notitie af: ‘blijven we dweilen met de kraan open’. Ze stelt
vast dat voor het beschikbare jaarlijkse budget de kwetsbare mensen niet voldoende geholpen
kunnen worden en dat er fors aan de weg getimmerd zal moeten worden. Bij de overheid,
beleidsbepalers en het ‘publiek’.
10. EINDCONCLUSIE
Het is vanzelfsprekend dat je vandaag aan de dag organisaties als de Stichting Leger des Heils
Welzijns- en Gezondheidszorg met min of meer straffe hand dient te regeren. De bedragen die
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 10 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
er vanuit de algemene middelen jaarlijks ingepompt worden, liegen er niet om. Maar waar haa
je die synthese tussen zakelijkheid en medemenselijkheid in vredesnaam vandaan?
Ongetwijfeld een aantal goeie niet te na gesproken, bevinden zich in het landschap van de
maatschappelijke opvang, waaronder ook stukken aardkloot bij W&G, oorden waar de kille
zakelijkheid zegeviert over het gevoel van: ‘kom op joh, we doen er wat aan’.
Je krijgt tijdens een nadere kennismaking met de opvang niet zelden het gevoel dat bed, bad
en brood als voldoende worden geacht en dat het betreffende jongetje of meisje de rest zelf
maar moet uitzoeken. Terwijl het ontbreken van die vaardigheden, om je eigen leven naar
behoren in te kunnen delen, nou juist de oorzaak is van de confrontatie met de
maatschappelijke opvang.
Steek je hand maar in eigen boezem, geachte medewerker van het leger, als je nagaat: ‘heb
ik voor iedere klant een begeleidingsplan, wat staat erin, waar leidt het naar toe, heb ik het
samen met hem of haar opgesteld en kijk ik er überhaupt nog wel eens in?’
Heb ik het me tijdens onze eerste ontmoeting wel gerealiseerd dat die gozer of meid tegenove
me net zo ter wereld is gekomen als ik.
Kan ik het me nog voor de geest halen, die momenten dat ik lui achterover lag te dagdromen
van de dingen die ik later in mijn leven allemaal zou gaan doen en dat de meeste van die
sprookjes nog uitgekomen zijn ook en dat die knakker daar tegenover mij er nog steeds van
droomt.
Zijn er wel eens van die momenten dat ik besef dat ik datgene wat ik dagelijks uitvoer
nauwelijks een beroep te noemen is, maar iets merkwaardigs, dat van binnen is ontstaan en
dat sommige bollebozen een roeping noemen.
Afgezien van de machten boven ons, of rondom ons heen, de essentie van het leven houdt in
dat iedere sterveling het weet op te brengen respect en eerbied voor zijn medemens te
hebben, los van datgene wat een levensweg voor obstakels heeft aangebracht. Respect en
eerbied voor je naaste betekent geenszins dat een advies, met betrekking tot de verbetering
van de vaardigheden om jezelf tijdens de dagelijkse ‘struckle for life’ overeind te houden,
ongepast zou zijn.
Bouwstenen aandragen om tot preventie te geraken: technieken ontwikkelen,
samenwerkingsverbanden aangaan en erin ‘geloven’ om omstandigheden te creëren, waarbij
minder mensen in de bij tijd en wijle uitzichtloze woestijn van de maatschappelijke opvang
terecht komen. Zoals al eerder in de beschouwing opgemerkt, maar voor alle duidelijkheid nog
maar eens herhaald, bij wijze van ‘onderstreping’, Waarom draagt de Stichting Leger des Heils
Welzijn- en Gezondheidszorg in godsnaam geen materiaal in haar geschriften aan, dat de
bouw van een tempel mogelijk maakt met een minimum aan kommer en kwel?
BIJLAGE 1
WERKEENHEDEN
Stichting Leger des Heils welzijns- en gezondheidszorg
Centra voor Wonen, Zorg & Welzijn Haarlem
Zijlsingel 22,
2013 DN Haarlem
Centra voor Wonen, Zorg & Welzijn Noord
Vestigingen in Emmen, Groningen, Leeuwarden,
Nieuw-Amsterdam en Veendam.
Kwinkenplein 10A
9712 GZ Groningen
Centra voor Wonen, Zorg & Welzijn Zuid-West Nederland
Vestigingen in Dordrecht, Goes, Gorinchem, Hontenisse,
Papendrecht, Terneuzen, Zierikzee en Zwijndrecht.
Kromhout 110,
3311 RH Dordrecht
Centrum voor Maatschappelijke Opvang Enschede
Molenstraat 30,
7514 DK Enschede
Centrum voor Maatschappelijke Opvang Zwolle
Burg. van Walsumlaan 1,
8017 CC Zwolle
Centrum voor Wonen, Zorg & Welzijn Flevoland
Vestigingen in Almere en Flevoland.
Atheneplantsoen 1,
1334 EL Almere.
Centrum voor Wonen, Zorg & Welzijn Limburg/Brabant
Vestigingen in Eindhoven, Heerlen en Maastricht
Mariastraat 13,
6211 EP Maastricht.
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 11 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
Centrum voor Wonen, Zorg en Welzijn Midden-Nederland
Vestigingen in Baarn, Bilthoven. Maarssen en Utrecht.
Postbus 625,
3720 AP Bilthoven
Centrum voor Wonen, Zorg & Welzijn Oost-Nederland
Vestigingen in Apeldoorn, Beekbergen, Ede, Rozendaal en Ugchelen.
Hoog Buurloseweg 145,
7339 EL Apeldoorn
Goodwillcentra Leger des Heils Amsterdam
Rode Kruisstraat 24b’
1020 MD Amsterdam
Goodwillwerk Leger des Heils regio Den Haag
Vestigingen in Den Haag en Voorburg
Postbus 73960
2507 AL Den Haag
Groot Batelaar
Forensische GGZ voor jeugd en volwassenen
Vestigingen in Arnhem en Lunteren
Postweg 249,
6741 MK Lunteren
Jeugdhuis De Enk
Warenargaarde 2,
7329 BJ Apeldoorn
Maatschappelijk Centrum Rotterdam
Vestigingen in Gouda, Rotterdam en Spijkenisse
Coolhaven 118,
3024 AK Rotterdam
Reclassering Leger des Heils
Vestigingen in Amsterdam, Arnhem, Den Haag, Eindhoven,
Enschede, Groningen, Maastricht, Rotterdam, Utrecht en Zwolle.
Nieuwegracht 94,
3512 LX Utrecht.
Utrechtse Jeugdhulpverlening/ Orthopedagogisch Centrum
Vestigingen in Amersfoort, Driebergen, Hilversum, Huizen, Utrecht en Veenendaal.
Prins Frederiklaan 20a,
3818 KC Amersfoort
BIJLAGE 2
GERAADPLEEGDE BROCHURES
Vasthoudend Bewegen
Beleidsplan tot 2006
Stichting Leger des Heils Welzijns- en Gezondheidszorg
Jaarverslag 2002
Centrum voor Maatschappelijke Opvang Zwolle
Jaarverslag 2002
Maatschappelijk Centrum Rotterdam
Jaarverslag 2002
Centrum voor Maatschappelijke Opvang Maastricht
Jaarverslag 2001
Centra voor Wonen, Zorg & Welzijn Haarlem
Jaarverslag 2002
Dienstenbureau Schiphol
Tussenrapportage 2003
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 12 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007
Financiële ontwikkeling W & G
2003 – 2006
Landelijke Vereniging Thuislozen pagina 13 van 13

file:///D:/THUISLOOS BACKUP NET 29mei06\TMP9svl9hvq3d.htm 11-5-2007

Advertenties

Over anaconda15

1.80 meter lang blauwe ogen Nederlands Techneut en gek op wetenschap Erg handig en visionair
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s